Zaterdag, 23 augustus 2014

Vrijdag, 23 augustus 2014

Othonoi 3

Half vijf werden we wakker, helemaal omringd door boten. Nu, te tien voor half acht sta ik naast mijn bed en ik kijk door de raampjes om mij heen en er zijn zo’n tien of twaalf van hen vertrokken! Niets gehoord, niets gemerkt. Onbegrijpelijk. Zou ik die laatste uren dan toch geslapen hebben? Kan ik me niks van herinneren. Windstil, vergeleken met gisteren. De deining daarentegen is exponentieel toegenomen. We liggen nu niet alleen te stampen maar ook te rollen. Zo raken de kroketten lek! Afijn, de zon komt op, dat dan weer wel. Ik heb de olielamp uitgedaan en zoek de klembandjes bij elkaar waar de rubberboot mee aan dek gesnoerd wordt. Ga ik vanavond doen, ik wil hem niet in de davits hebben tijdens de oversteek naar Crotone. Tien uur. Er is niets gebeurd tot nu toe. Alle boten zijn vertrokken. Ik zat in “Eleonore” te lezen toen Cees en Anneke langsroeiden. Ze hadden net een boei van tussen de rotsen opgevist. Anneke kwam een stickie brengen met het verzoek of ik alle voor hen relevante foto’s van heel augustus er weer even op wilde zetten. Tuurlijk, voor Ann altijd! Maar waarom dan? Oh, ze had ze per ongeluk allemaal gewist. Kan gebeuren, overkomt mij gelukkig nooit moet ik zeggen. Dat zit ik nu te doen om tien uur. Ingeborg zit te puzzelen maar ze moet even pauze nemen, want ik krijg koffie namelijk. 11.00 uur. We hebben koffie gedronken. Ik heb een half litertje erbij gedaan in het carter van de motor, hij stelde dat zeer op prijs. De koker met kit gepakt, straks eventjes de dekschakelaar die we gerepareerd hebben waterdicht maken, kan ik meteen wat losse randen van de treadmasterplaten vastplakken. Als ik klaar ben met de foto’s roei ik naar de “Beau” en geef Ann d’r stickie terug, geheel up to date tot de dag van gisteren. Van Cees krijg ik zomaar zijn “netwerkje” mee om twee stukkies op de weblog te zetten (20 en 21 augustus). Maar ook dit mag slechts ten dele baten: 20 komt er met moeite, na een uur prutsen op, ik had af en toe gewoon geluk, maar 21 lukt gewoon niet, duurt uren! De dekking is hier op dit eiland in het algemeen erg slecht. Ik stop er mee. Ingeborg dweilt de zoute plakkerige vloer. Eigenlijk moet alles en iedereen een goeie beurt hebben! We eten boterhammen met kaas en pindakaas, lekker dik, dan proef je het brood niet zo. Ik ga de “Mifi” naar Cees terugbrengen, terwijl Ingeborg de zwemspullen klaarlegt. Ruim een half uur brengen we voornamelijk onder water door met poetsen en schrobben van de romp en de schroef. De aangroei zet zich steeds sneller af op de antifouling. De actieve werking ervan neemt zienderogen af. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai. Toch krijgen we een flink stuk rondom schoon en de schroef glimt bijna! Ondertussen komen er alweer boten de baai binnen en ankeren om ons heen. Ik ga gauw het water uit en haal de ankerketting een meter of vijf in, opdat ik morgenoggend minder problemen heb met voorliggers als ik hem wil ophalen. Bovendien lagen we wel erg dicht bij het rotsplateau. Er was wel genoeg water boven, maar het voelde niet goed, met die deining. Ingeborg komt er ook uit en op het zwemplatform voeren wij de “Dans met de Cola-flessen” op. Sjonge, wat worden we schoon! Not. Ik vrees dat als we thuis zijn de douche afvoer meteen verstopt raakt van de blokken vuil die van ons afvallen als we eens een lekker tijdje “onder de hete” staan! Tien voor drie. We gaan met zijn vieren naar de kant, terraszitten. Tien over half zeven. We zijn terug van de kant. We hebben niet gewandeld, wel een boodschapje gedaan in de “supermarkt” van Othonoi. Hij was eigenlijk dicht (Siësta) , maar ging voor ons toch maar open. Daarna meteen naar het terras voor een drankje en een hapje. We zaten daar vanaf ongeveer kwart over drie tot half zeven. Waar de tijd toch bleef?

Ann zat in d'r kantoor achterin

Ann zat in d’r kantoor achterin

We namen een drankje en later ook een hapje

We namen een drankje en later ook een hapje

We namen allemaal een “appetizer”: ik had “traditional sausages” met friet, Cees had “squid” (=calamare) met friet en Ann en Ing aten een Tuna Salad (zonder friet). Helemaal niet gek actually. Hoeven we vanavond geen eten te maken. We spreken af morgen te vertrekken. Volgens het algemene weerbeeld van de komende dagen moet dat goed kunnen. Slechts lichte noordenwinden worden verwacht. Terug naar de boot. Nu moeten we alleen nog maar alle ter beschikking staande “vaten” vullen met water. Dat wou ik doen, roeiend naar het strand, waar we het dichtst bij een waterkraan kunnen komen. Jammer dat het water dat er uit komt behoorlijk warm is, zoals we gemerkt hebben bij het voeten spoelen als we van het strand kwamen. Niet echt fris dus. Ik heb er geen zin in. Ik haal Ingeborg over om het maar niet te doen. We hebben nog genoeg in de tanks en in Crotone kunnen we bijvullen en bovendien zijn we dan zo’n 100 kilo lichter als we niet 100 liter water halen (logisch toch?) en elke tiende knoop op zo’n overtocht telt! Er kan eigenlijk wel meer “overboord” maar die discussie ga ik maar niet aan. Tien voor negen. Ik heb zitten lezen en tussendoor het bootje in de davits gehesen en goed vastgebonden (niets veranderlijker dan de mens). We gaan morgen Griekenland (voorgoed?) verlaten. Ik kom op het lumineuze idee om het Italiaanse gastenvlaggetje op te zoeken. Dat was een goed idee want er ontstaat heel wat consternatie, die we beter maar nu kunnen hebben, in plaats van op zee. We zoeken allebei de plastic zakken waar alle vlaggenrotzooi in zit grondig door, onafhankelijk van elkaar. Niets te vinden. Sakkerloot (dat zei ik natuurlijk niet, maar ik kan niet aan de gang blijven)! We leggen ons bij de situatie neer: we zullen in Crotone meteen een nieuwe gaan kopen, want hier kun je dat wel vergeten, ik heb trouwens ook geen zin het bootje weer te laten zakken. Ingeborg gaat op de bank zitten en peinst een beetje. Ze zegt: jij ook altijd met dat gedoe van vlaggetjes in je zak stoppen terwijl je ze verwisselt. Eureka! Dat is het! Wanneer hebben we hem voor het laatst naar beneden gehaald? Dat was toen we Othonoi aanliepen op 21 mei 2012! Wat had ik toen aan? Het zal op dat tijdstip van het jaar snags wel koud geweest zijn, dus moet dat een zeiljack zijn geweest! Ik duik meteen de natte kast in en jawel hoor, er hangt nota bene een touwtje uit de linkerzak van mijn ouwe Guy Gouach (of zoiets) zeiljack! Ik trek eraan en hou een nagenoeg nieuw Italiaans vlaggetje in mijn, aldus gauw gevulde hand, want ik ben zo blij als een kind (ken je hem nog: “een kinderhand is gauw gevuld?”)! Van plezier wil ik hem meteen hijsen maar dat vindt Ingeborg nog ietwat te prematuur. Vijf voor half tien. Nog een stukje gelezen buiten maar ik dwing mezelf maar eens wat te gaan doen anders kom ik nog meer achter met schrijven want we gaan morgen hier weg, varen de nacht door en de volgende dag en al die tijd komt er van schrijven niets terecht. Dat een internetverbinding niet voorhanden is, is nog tot daaraantoe, maar als ik niks heb op het moment dat ik wel internet heb, is onverdraaglijk. Schrijven dus met je luie kont (bij wijze van spreken dan). Vijf voor twaalf. We gaan naar bed. Het verhaaltje van 22 augustus is af. Ik stop de laptop in zijn hoes, misschien dat ie daarin beter beschermd is tegen de hoge luchtvochtigheidsgraad in de boot: 90 procent! Maandag komt ie er pas weer uit. Het is hartstikke donker buiten. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s