Zaterdag 24 en zondag 25 augustus 2014

Othonoi – Crotone (Italië)

Dag Datum Wind Weer
Zaterdagenzondag 24 en 25 augustus 2014 Z – NW – NO 1-3 Bf, later (maandag) N – NW 5 – 6 Bf Zonnig (behalve snags, toen was het sterrig)
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
07.00 uur (zondag) 11.00 uur (maandag) 9386,8 (tri 135/tra 116,2) 4453 uur, 20 min. (13 uur en 20 minuten

Te 06.00 uur worden wij wakker van het gewobbel. Allerminst uitgeslapen. Ingeborg gaat meteen aan de gang buiten, tafeltje neerlaten. Ik wil eigenlijk terug naar bed. Daar komt niks van terecht. Er is opeens overal activiteit. Twee boten die vertrekken. Voor ik het weet ben ik druk met de giek in het midden zetten, de gever van het log erin zetten en het anker ophalen, want Cees is ook al wakker en bezig zijn anker in te lieren. We kunnen buiten nergens zitten, alles is kletsnat van de dauw. Tenminste dat dachten wij. Later hoorden wij van Cees dat het snags heeft geregend! Totaal niets van gemerkt. Te 07.00 uur zijn we goed en wel op weg. Othonoi verdwijnt achter ons, dag Othonoi. Zullen we dit ooit nog terugzien? Misschien later als we oud zijn en er een appartementje huren? Denk het niet. Regenwolken hangen op het eiland en de “Beau” vaart (nog) achter ons met een mooi opkomend zonnetje op de achtergrond.

Dag Othonoi

Dag Othonoi

Zo was het ook ongeveer toen we hier kwamen twee jaar geleden

Zo was het ook ongeveer toen we hier kwamen twee jaar geleden

De "Beau" tegen de achtergrond van de dageraad

De “Beau” tegen de achtergrond van de dageraad

De loggever geeft dezelfde snelheid op als de GPS, hij draait zoals het hoort, we gaan lekker. Te 08.00 uur rol ik de voorzeilen uit en zet de motor af. Ik moet nu exact opschrijven hoeveel uren en minuten we motoren. Ik maak een MAMU lijstje in het logboek: tijdstip van “motor aan” en “motor uit”. Vijf voor negen. We zeilen nu bijna een uur. Cees is ons onmiddels met grote vaart voorbij gesneld. Het gaat lekker; af en toe halen we zelfs snelheden van 3 knopen over de grond! Soms ook dobberen we zo rond de 1 knopen. En als je dan volhoudt geeft het enorme voldoening als de log langzaam naar de 2,4 knopen oploopt bij 7 knopen wind. We hebben stroom tegen, dat is jammer. Als je twee uur aan het varen bent en het is 09.00 uur is het zo langzamerhand wel koffietijd ook. Ik bel Ma voordat we geen bereik meer hebben straks. Het duurt even voor ze opneemt. Ze was zich aan het aankleden en had d’r gebit nog niet in. We houden het kort. Is ze in ieder geval op de hoogte van onze oversteek. Te 09.15 uur steek ik toch maar de motor aan. In de verte nadert een cruiseschip. Ik neem gas terug en verander van koers zodat hij kan zien dat ik wijk. En wat doet ie? Hij wijkt voor mij! Komt nu weer op mij af, maar even later is de ramkoers van de baan. De “Beau” ligt een eind voor ons aan bakboord. Daar zal ie dan wel voorlangs gaan. Maar neen, hij gaat voor ons langs, draait dan bij en gaat achter Cees langs! Hij slalomt tussen ons door, verdomd als het niet waar is! Ach, wel logisch ook: hij vaart volgens de AIS 19,5 knopen en ik maar 2 knopen! Tikkie tegen het joystickie, da’s alles wat ze hoeven te doen. Ik ben te verbijsterd om fotos te maken van het bakbeest. Ik heb voor het eerst weer eens een waypoint in de plotter gezet, op Crotone: nog 104 mijlen te gaan. De zee is spiegelglad. Het is tien voor half elf en we motoren er nog steeds lustig op los. Door het water varen we zes knopen en over de grond iets meer dan 4, dikke stroom tegen dus en natuurlijk is de log niet goed gecalibreerd. Het is niet anders. Ingeborg zit binnen te spelen met haar iPod die op de computer is aangesloten om op te laden. Het vervelende is dat ie dan steeds zegt: “synchronizing”. Kan dat niet uitgezet worden? Ik maak wat fotootjes van de boot met de “Beau” verdwijnend in de verte.

Kielzog

Kielzog

Een gladde zee met de "Beau" nog net zichtbaar

Een gladde zee met de “Beau” nog net zichtbaar

Othonoi is nog steeds te zien achter ons. De lucht is af en toe nog grauw, maar het kan ook zomaar ineens blauw zijn. Niet te volgen. Typisch buitenland, Griekenland eigenlijk nog, waar we zitten. Kwart voor elf. Ik verwissel de Griekse vlag door de Italiaanse. Het is trouwens wel tijd dat die Griekse vlag eraf gaat; hij is gescheurd en rafelig, deze was de tweede al van een kennelijk belabberde kwaliteit. Ingeborg maakt fotootjes.

Het Griekse vodje kan eraf

Het Griekse vodje kan eraf

Hier sta ik het Italiaanse volkslied alvast te zingen

Hier sta ik het Italiaanse volkslied alvast te zingen

Daar gaat ie

Daar gaat ie

Half twaalf. Ik zit met Ingeborg te praten over tuinhekken en houten vlonders als terrasbekleding als de wind in een poep en een zucht van zuid naar noord draait! Dat moet je doen, hè, intensief niet op het weer letten, dan verandert het vanzelf. Vooralsnog geeft het niet veel wind. Ik rol wel de voorzeilen uit en motorzeilend doorklieven wij het blauw. Aan de droppies van de AIS kan ik zien dat twee Turkse identieke motorschepen, van die “roll-on roll-off” schepen vlak voor de “Beau” langs gaan en even later varen wij door een groot veld van vuilnis heen, plastic zakken en andere troep. Ik zet de schroef stop om er niks in gedraaid te krijgen. Ze zullen toch niet….? Ingeborg ontdekt op het nippertje een grote boomstam, begroeid met mosselen, die drijft daar al een tijdje. Ik kan nog net de stuurautomaat ontkoppelen en bijsturen. Wat een avonturen beleven wij. Voort gaat het, 6,4 knopen door het water en 4,6 over de grond. De stroompijl wijst inderdaad constant aan dat we een soort van stroom tegen hebben. Othonoi is nu wel voorgoed uit het zicht verdwenen. De wind duwt een beetje mee, schuin van achteren, uit het noorden. De koers op Crotone is 240 graden, iets zuidelijker dan west, onder vol tuig met motor bij. All is well (behalve dat motoren dan). We bellen met Linda en Marijn want we hebben nog steeds ontvangst, zo’n twintig mijl uit de kust (van Griekenland)! Marijn gaat vanmiddag verder met de “Friesland” en morgen vertrekt ie met de Zr. Ms. “Schiedam” naar Vlissingen waar ze naar bommen gaan zoeken; er schijnen er weer gesignaleerd te zijn. Het echte werk dus, geen oefening. Er komt een beetje wind: 7 knopen, nee, 8! Dat wordt zeilen jongens! Te 12.30 uur strijk ik het ijzeren zeil. Het leek alsof we konden zeilen maar het valt tegen: 1,8 knopen over de grond. Dat is niet genoeg. Toch houden we het een tijdje vol want om die motor nu weer te starten; dat wordt een beetje moeilijk registreren en rekenen allemaal. Dus: door dobberen. De wind is nog steeds noord. Hij begint nu toe te nemen tot een knoopje of 8 en we lopen al gauw een “dikke” 3,7 over de grond en 5 door het water! Dat is helemaal niet verkeerd.

Af en toe lekker zeilen

Af en toe lekker zeilen

Ingeborg is aan de gang gegaan met het maken van een pan macaroni. Dat zal straks heerlijk smaken want ik heb een reuze trek! Als de wind zo blijft, ben ik dik tevreden. Drie komma zeven is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven maar een mens kan niet alles hebben, hè? Even later, dit gezegd hebbende: 12 knopen wind, exact noord, vanuit het niets! Hij is iets gekrompen, maar dat is goed. De snelheid loopt meteen op. Het is geweldig! Als het nou maar niet uit de hand loopt, want dat kan je in deze contreien ook verwachten. Zes knopen door het water, dat moeten we hebben, als het zo doorgaat komen nog in in het donker aan in Crotone, kunnen we net zo goed doorzeilen naar Rocella Ionica (de optimist!). De witte kopjes komen op het water en het schip gaat meer bewegen. Vervelend voor Ingeborg die met de macaretti (of Spagharoni, daar wil ik vanaf wezen) in de kombuis staat te goochelen. Te 13.00 uur bereiken wij de magische grens van 6 knopen over de grond en 8,2 door het water.

Het bewijs

Het bewijs

We gaan als de brandweer, hoe vin je dat, Ing! Geweldig toch? Ing vindt het geweldig en schept de Spagharoni (of was het Macaretti) op de borden. We laten het ons goed smaken. Het duurt niet lang of de “Beau”, die wij een hele tijd terug alweer waren gepasseerd, scheurt op korte afstand aan bakboord voorbij. Alsof er tijdens het kruien van stront een paard voorbij galoppeert! Godsamme, onze zeilen klapperen van de luchtdruk. Afijn, niet op letten. We maken fotootjes over en weer, ik moet wel opschieten daarmee want hij is zo in de verte verdwenen. Ik maak geen foto’s meer van ze, ik kap er mee, dit is niet leuk.

Zo zie je hem....

Zo zie je hem….

.....en zo is ie bijna weer verdwenen

…..en zo is ie bijna weer verdwenen

Wij gingen ook niet eens zo langzaam

Wij gingen ook niet eens zo langzaam

14.25 uur. We hebben Cabo Santa Maria di Leuca bijna dwars, nou ja, dat duurt nog wel een uurtje of twee voor we hem echt dwars hebben, maar je kunt nu de kustlijn als een dunne streep op de horizon zien; “op twee uur”. Zodra je hem op “drie uur” kunt zien ben je twee uur verder (hahaha, vat je hem?). Half vier. We zeilen nog steeds lekker. 11 knopen wind, 4,6 knoop over de grond. Het ging daarnet iets minder omdat ik de zeilen verkeerd had staan, veel te strak. Ik heb ze wat ruimer gezet en opeens gaan we een stuk harder en rustiger door het water. Zonder geklapper. De “Beau” verdwijnt langzaam schuin voor ons, aan bakboord, aan de horizon. De zee wordt onrustiger en als je je koers naar Crotone consequent wil volhouden vallen de zeilen af en toe in want het is een bakstagkoers. De beweging van de zee geeft steeds een tegenkracht waardoor de zeilen een klap van de andere kant krijgen en dan heb je geklapper. Het is prachtig weer, geen wolkje meer aan de lucht.

De Actionlampjes moeten weer opgeladen worden

De Actionlampjes moeten weer opgeladen worden

Leuca ligt nu beter zichtbaar aan stuurboord op een afstand van 18 mijl. Daar gaan we niet heen. We hebben nog een hele afstand af te leggen voor het donker wordt en ook in het donker is het ver, verderder zelfs en dan zien we morgenoggend wel als we voor Crotone opdoemen. 16.00 uur. Nou, het is weer zover hoor! De zee is nu zodanig dat ondanks de 9 of 10 knopen wind we alleen nog maar als een wipwap op en neer gaan in plaats van vooruit. En dat heeft “het klapperen der zeilen” tot gevolg. Dat is onuitstaanbaar, dat kan niet lang duren dus dat wordt zometeen motoren met tien knopen wind! Het moet toch niet gekker worden. Het alternatief is onze koers veronachtzamen en bijvoorbeeld de baai van Otranto in sturen. Dat is een comfortabele koers, halve wind, maar daar moeten we niet wezen. De snelheid is nog maar 3 knopen over de grond. Ik probeer het met de spiboom op de kluiver te loevert en drinken dan eerst een koppie thee op ons gemak. Ik probeer het voor de wind varen met de spiboom twee keer om precies te zijn. Te 18.30 uur ben ik er klaar mee en gaat de motor aan. De voorzeilen ingerold en zelfs het grootzeil dat blijft klappen laat ik voor de wind op de giek vallen, weg ermee! De motor op 1400 toeren en met 4 knopen door het water blijven wij op koers naar Crotone. De wind neemt ook af. De “Beau” doemt allengs op. De kiel naar beneden tegen het slingeren. De zon begint te zakken. Ik probeer de “Beau” tegen de zon in te fotograferen met de Nikon. De batterij van de Kodak is leeg.

Dit is kunst

Dit is kunst

Dit ook

Dit ook

De "Beau" in de zonsondergang

De “Beau” in de zonsondergang

We moeten ons goed vasthouden om niet door de boot te stuiteren of overboord geflikkerd te worden. Dit wordt waarschijnlijk een dramatische nacht omdat het hartstikke donker gaat worden, dat staat vast, dat het stikdonker wordt bedoel ik. Er is betrekkelijk veel scheepvaart, maar dat zie je snags beter met al die lampjes en onze lampjes doen het ook heel goed en met de AIS-ontvanger (=Automated Identification System) en eventueel de radar aan kan er niet veel verkeerd gaan. De wind is nu overigens noordoost tot oost, plat achter, dat was niet voorspeld, het zou noord noordwest blijven. Dat is ook een reden dat ik een hekel krijg aan dat zeilen: die weerberichten kloppen nooit! Ing! Heb jij dat fototoestel naar binnen gedaan? Hij moet wel weer naar buiten hoor, voor de zonsondergang! Jaa-aa! Ingeborg staat eten te maken. Ze staat te jongleren met broodjes, smeerkaas, kaas en pindakaas. Wat is het toch een geweldige zeekok! Wat dat betreft heeft ze die Sturiër echt wel verdiend, ja, echt wel! Met een mooi vierpits keramische kookplaat, of misschien een driepits gastoestel, we zijn tenslotte aangewezen op een tweedehansie en dan heb je het niet geheel voor het zeggen. Half acht. We zitten te eten, broodjes smeerkaas, kaas en pindakaas en een glaasje rode wijn met anijsmelk smaak omdat ie in een flesje zat waar eerst anijsmelk in gezeten heeft. Best lekker actually. Ingeborg gaat van alles klaarleggen voor de nacht: kleding en dergelijke. Vijf over negen. We zijn een half uurtje geleden de “Beau” weer gepasseerd, die bezig was de boom uit de genua te halen. We zijn even gestopt om te fotograferen en wat te roepen. Cees ging het nu alleen op de genua proberen

"Beau" gaat op genua verder

“Beau” gaat op genua verder

Dat betekent dat ie nu als een dooie eend in het water ligt. Ik zie nog een heel klein lichtje van de “Beau”. Als ie nog aan het zeilen is vind ik dat heel knap, hoor! Ik heb veel foto’s gemaakt van de zonsondergang, er zitten vast wel een paar goeie tussen.

Het is bijna afgelopen

Het is bijna afgelopen

Mooi licht

Mooi licht

Daar gaat ie hoor

Daar gaat ie hoor

Nog wat wolkjes erbij

Nog wat wolkjes erbij

Ah, daar is ie weer

Ah, daar is ie weer

Beetje zakken nog

Beetje zakken nog

Ja zo, weg is ie

Ja zo, weg is ie

Het is nu half donker, we hebben net ons toetje op, een Irish Coffee en we zitten gezellig te kletsen over onze toekomstplannen, wat we met al dat geld moeten doen en zo en wat de plannen zijn. We praten zo de onrust van ons af die we voelen bij het naderen van de nacht. We plokkeren lekker op de motor met 4 knoopjes. Straks is het pikkedonker en zien we alleen de lichtjes van de schepen en eventueel de kust en onze eigen verblindende navigatielichten niet te vergeten, voor de rest zie je niks dan de sterren. Als er een onderzeeër voor je opduikt of een container of een dikke boomtak en je knalt erop, dan schrik je je helemaal de pleuris! Dan mag je hopen dat het bij schrik blijft, wat dat betreft ben ik blij dat we op een aluminium schip varen en nog wel een Koopmans, wat zeg je me daarvan! En je kan er helemaal niks aan doen om zo’n “ontmoeting” te voorkomen, als je bedenkt dat Ingeborg vanmiddag bij toeval die boomstam zag, terwijl ze aan dek naar het ronddrijvende afval stond te kijken. Snags kun je dat dus vergeten. Ik hoop dat het niet gaat gebeuren maar dat heb je in het geheel niet in de hand. We zien de “Beau” morgen wel weer terug bij Crotone, misschien nog op zee. Tien voor tien. Het is vrijwel helemaal donker, bijna geen horizon meer. Wel veel lampjes, dat zijn dan boten. De hemel is bezaaid met sterren. We zien zelfs een hele lange wolk tussen de sterren. Volgens Ingeborg is dat het Melkwegstelsel, waar wij deel van uitmaken. Het is helder weer, de zee is iets rustiger geworden en we lopen lekker. Ingeborg maakt hapjes, we doen net of we thuis voor de tv zitten. Kwart voor elf. Ingeborg is binnen op de langsbank gaan liggen. Ik heb de eerste wacht en blijf in de kuip, afwisselend zittend, staand en lopend werk. Om half twaalf verschijnt een dolfijn voor de boeg, een lichtende streep onder water die af en toe boven komt splashen. Ik loop, ondanks Ingeborg d’r bezwering niet het dek op te gaan, toch, heel voorzichtig tot de bakboord verstaging het gangboord op en blijf een paar minuten genieten van de flitsende dolfijn, tot ie verdwijnt. Er valt niets te doen. Het enige belangrijke is het in de gaten houden van de dropjes die de grote schepen vertegenwoordigen, van alle kanten kunnen ze komen, maar de afstanden zijn zo groot en ze varen zo hard, dat ook al zou ik willen ik ze nog niet zou kunnen raken. Ik zie de lichtjes op de kust bij “Leuca”, schuin achter me, voor de rest vaar je als het ware in een grote donkere doos. Ingeborg lost mij af om een uur of 01.00 uur. Ze heeft niet geslapen, alleen maar gelegen en is niet uitgerust. Het is inmiddels 25 augustus. Op mijn beurt probeer ik te slapen op de kajuitbank. Dat lukt mij ook niet, maar je rust in ieder geval een beetje uit van het staan, dat ik in de kuip voornamelijk doe en waarvan ik prikhielen krijg. En de “Wing IV”?, zij ploegde voort door de donk’re nacht”. Te 03.00 uur is het weer mijn beurt. Op de bank lag ik me te bedenken dat we misschien niet voor twaalf uur moeten aankomen omdat we dan misschien twee dagen moeten betalen. We moeten nog 30 mijl. Misschien moeten we een beetje temporiseren. Ik zet de motor op 1400 toeren en trek de kluiver uit. Wind is er niet veel, echt zeilen is er niet bij. Toch zet ik na twintig minuten de motor af, want daar wor je ook gek van. We raken vermoeid, gelukkig is de zee nog steeds rustig. In het westen zien we de lichtjes van de Crotoonse kust. Achter ons komt de “Beau” opzetten en passeert ons op een behoorlijke afstand. Ik probeer via de marifoon te communiceren over dat verhaal van voor 12.00 uur aankomen. Dat wordt niks, slecht contact. Te 06.00 uur begint het te gloren aan de oostelijke horizon. Je kunt de scheiding tussen hemel en zee weer zien. Het waait dan inmiddels al een tijdje behoorlijk, 16 knopen en meer. Ik heb zelfs de kluiver weggerold en de kotterfok gezet, waarmee we evengoed nog bijna met 4 knopen voortgang maken; over de grond zelfs! Straks kunnen we alles goed zien en dan is er niks meer aan de hand. Te 06.30 uur begint het hard te waaien. Ik trek een stukje kluiver erbij en meteen lopen we 7,8 knopen door het water (geflatteerd) en 6 over de grond richting Crotone. Om zeven uur gaat het toch wel erg tekeer met 25 knopen wind uit het noordwesten nu weer, da’s windkracht 6, als het maar niet erger wordt, daar hebben we geen zin in. 09.00 uur. Ingeborg gaat een joggertje maken. Ik heb anderhalf uur gelegen. Ingeborg heeft al die tijd gestuurd. Het blijft flink waaien en we gaan hard met kotter en nog iets verder uitgerolde kluiver. Zeven over half elf, 25 augustus 2014, naderen wij de rede van Crotone. Cees en Anneke kregen eindelijk contact met ons, toen we dichterbij kwamen. Zij liggen in de jachthaven. Daar gaan wij dus ook heen. Met een pittige dwarswind worden we naast de “Beau” gedirigeerd.

Onze achtertuin

Onze achtertuin

Idem

Idem

Hèhè, eindelijk rust. Ik kan nauwelijks meer op mijn benen staan en Ingeborg is er niet beter aan toe. Ann nodigt ons uit direct koffie te komen drinken. Nou, graag zeg! We laten de boel de boel, komt straks wel. Heerlijke koffie met koekjes! Zij hebben helemaal niet in de gaten gehad vanmorgen vroeg dat ze ons passeerden. Op zich was het een goeie overtocht. Cees en Ann hebben vrijwel alles gezeild. Wij hebben in totaal 13 uur en 20 minuten gemoterd van de 28 uur en dat is voor ons doen niet eens zo gek! Na de koffie aan het werk. Cees is slimmer, die gaat eerst pitten. Ik heb geen zin in de klussen die ons te wachten staan. Toch moet het maar. Ingeborg doet een ontstellende zooi wasjes met het warme water uit de boiler.

Ingeborg draait wasjes

Ingeborg draait wasjes

Geen douche dus voor mij, of het moet een koude zijn. Er is water en elektriek, vlak voor onze neus. Ik span waslijnen en spoel de boot af, zonder boenen, dat gaat me echt te ver. Langzamerhand komen we op orde en kunnen we even gaan zitten in de kuip. Het is dan middag. We liggen weer. Ingeborg doet nog een was, er moet behoorlijk gewassen worden. Het droogt als de pieten dus het gaat snel. Ik heb moeite met alles, ben niet goed in vorm. Ik probeer ook een tukkie te doen. Gaat niet. Pijn. We moeten maar gaan wandelen, vaste grond onder de voeten hebben. Met zijn vieren gaan we te 16.00 uur de stad in op zoek naar een TIM en/of een Vodafone. We weten waar die zitten, want Ann heeft een kaartje gehaald bij de havenmeester en die heeft het omcirkeld. Het is een lange, hete wandeling en ik zwalk als een dronkaard over de stoep. We vinden de TIM en moeten wachten tot vijf uur. We lopen wat in de buurt en hangen voor de deur rond. Ah, daar is de mevrouw met de sleutel. Wij naar binnen. Na lang wachten en alle sim-kaarten van TIM proberend die ik bij me had (ze waren allemaal onbruikbaar volgens de mevrouw, die nauwelijks Engels sprak overigens, gelukkig spreek ik vloeibaar Italiaans) krijg ik voor 33 euro (13 voor de kaart en 20 voor een tegoed van 5 gieg gedurende een maand) een nieuwe die zij operationaliseert en ik ga hem meteen in de meegebrachte MacAir proberen.

Wachten op een SIM van de TIM

Wachten op een SIM van de TIM

Ik prutsen en klooien!

Ik prutsen en klooien!

Lauw Loene, no dice, nada, niks. Godver! Ik steek de simkaart in mijn beide TIM-dongels, maar ze doen het niet. Ik gooi het programma eraf en probeer het opnieuw te installeren, dit lukt ook niet. Het scherm geeft steeds aan dat de kaart beschadigd of ongeldig is. Ondertussen is het druk geworden in de winkel en ik moet wachten tot ze me ermee kan helpen. Ik begin aardig opgefokt te raken. De mevrouw helpt weer een andere klant. Djiezus! Ik pak de laptop met het schermpje in het Italiaans dat zegt “ongeldig, beschadigd” en dring voor. Krijg de klere, Scusi! Aiuto! De mevrouw ziet de mededeling en zegt: the key, the key! Wat nou sleutel? O, ze bedoelt de dongel. Ik trek hem eruit en ze bekijkt de simkaart. Ze begint te lachen en wijst: kijk, sukkel, je hebt hem er verkeerd om in gestoken. Oooo, op die manier! Weet ik veel. De klanten naast me staan te lachen, gelijk hebben ze. Ze doet hem er op de goede manier in en ik zeg: scusi. No problemo zegt ze, lachend. Ik loop terug naar de stamtafel waar ik weer aan de gang ga. Cees is ook bezig met zijn nieuwe Simkaartje, die werkt ook nog niet, maar Cees weet hoe het moet, die staat geduldig dingen te doen, terwijl ik met zweethanden (ik ben niet goed in vorm, weet je nog) de nu correct samengestelde dongel in de USB-poort steek. En jawel hoor, hij gaat geheel automatisch zijn gang en binnen de minuut zit ik op het net. Alles gaat met een snelheid die ik thuis nog geeneens heb. Anneke heeft ondertussen een lachstuip gekregen van mijn verkeerd-gestoken-kaartcapriolen. Nou, ik zie liever lachende dan huilende mensen (huilen van het lachen mag ook). De hele winkel geniet mee, mij kan het niks schelen, als ik maar internet heb. Die van Cees doet het ondertussen ook en geheel tevreden lopen we de deur uit. Arrivederci, scusi ancora! Gekke jongens, die Nederlanders, zal ze wel denken. Ik lijk wel de dorpsclown hiero. We lopen door een inmiddels flink drukker geworden stad terug naar de havenkant. De “Lowlander” en de “Schironn B” liggen daar voor het zwemstrand voor anker. Slim van ze. We waggelen (ik) naar een terras waar we bediend worden door twee serveerstertjes tegelijk, heel grappig. Ann en Ing nemen water en Cees neemt een Campari. Ik wil een grote bier. Daar hebben ze nog nooit van gehoord. Een kleine dan (!). We zitten genoeglijk te kleppen en van het langskomende verkeer; voetgangers en auto’s te genieten. Wat een drukte, het lijkt wel een wereldstad. Na het terrasje lopen we de kade bij de jachthaven op. Daar is een groepje jongeren bezig met streetdancing. Je weet niet wat je ziet, als je dat ziet!

Breekdansers

Breekdansers

Alleen wij stonden te kijken, verder was geen hond geïnteresseerd, leek het wel. Terug naar de boot. Tijd om te eten. Klein hapje aardappelen, kip en Griekse salade. Saves zet ik 21 en 22 augustus op de weblog. Als een speer gaat ie en ik kan goed zien wat ik verbruik. Vodafone eat your heart out! De rest van de avond hebben we gepuzzeld (Ing) en 23 augustus geschreven (ik). Ik heb er geen foto’s van, van die dag, misschien Ann, maar dat moet tot morgen wachten dan. Ik ga half twaalf naar bed. Ingeborg lag toen al te snurken. Jongens, jongens wat een vermoeiende, doch fijne dagen waren dit!

Dat is Crotone, Italy

Dat is Crotone, Italy

De oversteek in a nutshell

De oversteek in a nutshell

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s