Dinsdag, 26 augustus 2014

Crotone 2

Kwart voor zes sta ik op. De boot naast ons gaat vertrekken. Hij laat een slang op de kade met lopende kraan achter. Ik ga aan dek om de kraan dicht te doen. Het is mooi weer, erg vroeg. We hebben de klok een uur teruggedraaid. Ik denk dat ik maar ga schrijven aan 24 en 25 augustus. Tien over twaalf. Het is nu te laat om weg te gaan. Ik was van plan voor de boulevard te ankeren om liggeld uit te sparen. Blij dat ik het niet gedaan heb want het waait inmiddels pittig. Anneke en Cees zijn gaan wandelen in de oude stad met de vesting. Ik heb wat fotootjes nodig van Anneke voor het stukje van 23 augustus anders “staat het zo kaal”. Ah, daar zijn ze alweer! Even later krijg ik de foto’s en kan ik verder. Vijf voor één heb ik de tekst klaar en de foto’s gesorteerd en geselecteerd. We eten een broodje koude kip met mayo. Het is inmiddels heet in de boot: 31 graden. Kwart voor twee ben ik eindelijk klaar met de weblog. Ik lees Joop zijn weblog. Ik ben tien dagen achter. Naast ons ligt een Italiaan die tamelijk hard praat, of moet ik het schreeuwen noemen. Het lijkt net of ie ruzie heeft met zijn vrouw. Even later hoor ik Ingeborg met haar praten! Zij is voor de helft Nederlandse (Nederlandse moeder). Ze spreekt nog goed Nederlands. Ik ga er ook even bij zitten. Ze willen (voorlopig) stoppen met zeilen want hun dochtertjes (6 en 4) vinden het niet leuk, drie maanden per jaar op de boot (want zo lang duren daar de vakanties!). Ze wonen in Rome. Ik heb niet gevraagd of ze vanoggend ruzie hadden. Er zijn wat “troepenbewegingen”in de haven. Cees krijgt een joekel van een motorjacht naast zich, een aso die zijn stootwillen pas ophangt als ie ligt. Een mooie grote Oyster was toen al in de hoek gaan liggen. De aso gaat zijn “afdak” achterop afspuiten terwijl de wind de spray in de openstaande luiken van de Oyster blaast. Je blijft lachen hier. Cees en ik kuieren wat over de steigers. Hij heeft weer een nieuw boek onderhanden dat heet: “22-11-1963”, van Steven King, over een man die in de tijd reist en de moord op Kennedy ongedaan wil maken. Lijkt mij ook wel wat, dat boek. Cees zegt dat ze uit eten gaan, een pizza scoren, vanavond en of wij ook mee willen? Ja, dat lijkt ons wel wat. Doen we. Te kwart voor vijf gaan wij eerst boodschappen doen in de stad, we moeten echt wat dingetjes hebben. Anneke gaat mee. Met zijn drieën stappen we over de kade waar ik na honderd meter erachter kom dat ik twee verschillende schoenen aanheb. Hoe kan dat in jezusnaam nou weer!?

Hoe krijgt ie het voor elkaar

Hoe krijgt ie het voor elkaar

Ik heb geen zin om terug te gaan dus we stappen door. De supermarkt die ik weet, de PAM, en die in een obscure buurt achter een grote open ruimte staat, blijkt failliet, opgeheven, gesloten en vervallen. Na een hoop omzwervingen door Crotone (best een leuke stad, hoor!)

Best een leuke stad, mooi ook wel

Best een leuke stad, mooi ook wel

vinden we na herhaaldelijk vragen een supermarkt, “Simply” heet die, waar we van alles kunnen krijgen. Anneke is helemaal in haar nopjes! Het is een rare supermarkt. Je moet met je karretje (een raar karretje) in een grote super trage, ouwe vrachtlift naar beneden als je naar de versafdeling wilt. Het is daar wel lekker koel. In no time zijn de karren gevuld. We rekenen af, laden de zooi op de 1 euro steekkar die ik mag trekken, Anneke “Pakezel” en Ing tillen de tassen en we duiken de hitte weer in. Het is een behoorlijk eind teruglopen naar de boot. We zijn lang weggeweest: te 19.30 uur zijn we terug. Cees is behoorlijk ongerust geweest. We tillen de boodschappen aan boord en ruimen de boel in sneltreinvaart op.

Aan boord hijsen

Aan boord hijsen

Ingeborg en ik nemen met de slang een douche in de kuip. De één spuit de ander af, weetjewel. Er komt gewoon warm water uit! Dat was even lekker! Schone kleertjes aan en hop, we gaan. Uit eten. De havenmeester is er nog dus we rekenen alvast af, dan kunnen we morgenvroeg te 06.00 uur vertrekken, want het is een heel eind naar Rocella Ionica. Ik moet 35 euro betalen (boten tot 12 meter) per nacht. Desgevraagd krijg ik een korting van 5 euro. In totaal dus 65 euro. Hij vraagt me of ik tevreden ben over de jachthaven, geen klachten? Nee, geen klachten behalve dan dat ik moet betalen, da’s het enigste. Of ik reclame wil maken voor zijn haven? Ja hoor, geef maar kaartjes mee en dat doet hij. Nou, daar gaat ie dan:

Voor al uw watersportplezier!

Yachting Kroton Club
http://www.ykc.it
tel. 320.6115069
info@ykc.it

We komen uiteindelijk terecht bij het restaurant, “Achriti” of zoiets, waar we 2 jaar geleden ook hebben gegeten, met Coby en Rik en Toos en Rimmer en Cees en Marijke. Ik weet nog dat we toen uitbundig Coby d’r verjaardag vierden: Coby kreeg van Rik een bloem voor in d’r knoopsgat! We zijn een beetje vroeg, er zitten nog weinig mensen op het terras. Dat verandert gauw. In no time zit het vol, we waren op tijd dus eigenlijk. We bestellen pizza’s en een fles rode wijn van een goede kwaliteit, da’s nog eens wat anders dan die slobberwijn van Apelia (we hebben nog maar 1 pak). Het is druk op de boulevard en “om de hoek” op het plein bij de jachthaven wordt “live” muziek gemaakt (d.w.z. diverse uitvoerenden staan met een muziektrack (vroeguh zeiden we: bandje) mee te zingen). Ook worden we lastig gevallen door bedelaars, weer zo’n rotjochie met Pa en Ma op de achtergrond dat komt aandringen. Toen ik hem boos wegstuurde zag ik zijn zwangere moeder even later, ijsje likkend, smerig naar me kijken. Even later werd het hele gezin (pa, ma en 4 kinderen!) door de manager dringend verzocht te vertrekken. We zitten pal naast grote bakken met planten die het terras van de openbare weg afscheiden.

We zitten aan de weg

We zitten aan de weg

Een jongen met een accordeon komt opdringerig met zijn kanis “in de bosjes” ons aanstaren en jengelt wat op het ding. Meteen komen de obers aansnellen en trekken de “bosjes” een eind verder de weg op en of de muzikant een verderop wil gaan accordeoneren. Zo, eindelijk rust. We kunnen eten. De pizza smaakt voortreffelijk en de wijn ook. We hebben de indruk dat de manager wel wil dat we opsodemieteren want er staan mensen te wachten. We nemen dus nog een klein toetje van koffie (Anneke), ijs gevuld met chocola (Ingeborg en ik) en een citroen sorbetje voor Cees. Niet goed voor onze “skyline”, maar wel lekker.

Is ie lekker Ing?

Is ie lekker Ing?

IJsje

IJsje

Op straat wordt het drukker, kleuriger, fleuriger en vrolijker. Tegen half elf gingen we maar eens. T.o.d.b. vul ik gauw nog even de watertanks. Cees ook. Ik bedoel: Cees vult ook zijn tanks. Half twaalf saves. We zijn moe en willen naar bed, net als gisteren, net als elke dag eigenlijk. Aan de overkant staan regelmatig kerels te janken in een microfoon, ach best wel gezellig, heeft wel wat. Morgen weer een dag. Deze was fijn.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dinsdag, 26 augustus 2014

  1. wingiv zegt:

    Ja, misschien word ik wel een trendsetter!

    Like

  2. Peter en Metty zegt:

    Staat best geinig Willem die twee verschillende shoes. Apart.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s