Donderdag, 28 augustus 2014

Rocella Ionica 2

Zes uur opgestaan. De maand is bijna om. We blijven een dagje liggen in Rocella Ionica. Het zou vandaag hard gaan waaien. Wat niet is kan nog komen. We moeten maar gauw de genua gaan hijsen. Voor de rest ligt de dag nog open qua activiteiten. Ik heb al wel een stukje geschreven, 26 augustus. Nu nog 27 augustus. Maar eerst dat zeil. Ik hoor dat de wind een opsteekt, het zoeft een beetje in de masten. Cees helpt ons bij het hijsen. Daardoor duurt het twee keer zo lang, maar het is gebeurt wel twee keer zo goed. Hij heeft nog een goeie tip: de reeflijn van de trommel verlengen zodat ik de hele genua kan inrollen. Dat ik daar nou zelf niet op kan komen. Met een marlpriem (met platte bek en spanningzoeker) haal ik de eindknoop uit de reeflijn en Cees verlengt hem met een schootsteek (ik ken maar twee “knopen”: de paalwurm en de mastwerp). Arme Cees bezeert zich bij de werkzaamheden, maar Ingeborg (Florence Nightingale) doet er een pleister op. Lache man. Anneke maakt fotootjes van het zeilhijsen. Op eentje kon ik nog net op tijd mijn pens intrekken, die plaats ik maar.

Genua hijsen

Genua hijsen

Idem, Cees helpt

Idem, Cees helpt

Ingeborg heeft de marlpriem met spanningzoeker schoongemaakt (er stond water in) en weer in elkaar gezet. Cees heeft er geen fiducie in dat ie het ooit nog zal doen. Zeilzak opruimen, de zeilzak met de kluiver erin onder de kajuittafel gepropt, lekker voetenbankje. Nee, Ing, ik hoef niks bij de koffie. Ik ga even het weerbericht bekijken, hoe laat de storm komt. Tot nu toe laat ie het afweten. Elf uur. We zitten een beetje niks te doen in de boot waar het 32 graden is, behalve internetten en puzzelen dan. Ingeborg skypt met Miriam. Heel gezellig. Beetje hotmailen. Nog een keer koffie. Ik zit motorbootjes te kijken. Die “Beeldsnijder” is al verkocht, verdomme. Het is nu kwart voor één. De enige golven die in de haven ontstaan worden veroorzaakt door langsvarende vissersbootjes en kleine open boten van locals; van een storm is niets te bekennen. Die havenmeester toch, zou je hem niet?! Geen zuchtje wind, jawel een heel klein zuchtje, maar die heeft nog een lange weg te gaan voor ie zich tot een knappe storm heeft ontwikkeld. 13.00 uur. Ingeborg gaat macaroni opbakken. Je moet er wat sambal doorheen doen, Ing, het is te laf. Dat doe je maar op je eigen bord, zegt ze. Het is nu een klein beetje gaan waaien maar komt uit het zuidwesten in plaats van de door de havenmeester beloofde noordoosterstorm. En heet dat het is en nu wordt het nog heter want Ingeborg gaat koken. Ik stop met internetten want de MB’tjes vliegen ons weer om de oren. Half vier. We hebben vanmiddag een lekker waterballet georganiseerd: de boot en onszelf grondig in het openbaar afgespoten. Heerlijk! De enige kraan in de buurt was met een lange slang in gebruik bij een groot motorjacht (21 meter) uit Malta. Hij had er echter een aftakking op zitten met een dop erop. Die heb ik eraf gedraaid zodat het alle kanten opspoot want de kraan leek niet dichtgedaan te kunnen worden, wat ik met de kraan ook deed, hij bleef spuiten. Ik naar hem toe. De man zat met zijn vrouw (of dochter, dat weet je tegenwoordig nooit) op zijn achterdek te lunsen. Ik vroeg hem hoe die kraan dicht moest. Dat weet ik niet, zei ie, maar hij wel en hij wees op een slaafje dat uit de “achterdeur” op het grote platform stapte. Dat betekende zoveel als een opdracht aan de knul om mij te assisteren bij de kraan, die dat dan ook subiet en heel onderdanig deed. “Je maakt wat mee, op heden”.

Daar liggen wij,......

Daar liggen wij,……

......zie je die slang?, die gaat....

……zie je die slang?, die gaat….

.......daar naartoe

…….daar naartoe

Voor de rest houden we ons rustig. Het is hier vredig en stil. Behalve die storm, die loeit er over heen. We zweten alweer, jammer van die douche. De boel is in ieder geval opgeruimd, de ramen zijn schoon. Morgen kunnen we weg. Als het goed is hebben we dan noordwesten wind, afnemend van 4 tot 2 Bf, dus dat is niet zo goed eigenlijk. We gaan het zien. Ik loop wat rond over het terrein, het is stil, siësta.

Schaduw is er wel te vinden

Schaduw is er wel te vinden

Blik op de haven

Blik op de haven

Weet je wat het is? Deze storm kenmerkt zich door een enorm oog; we zitten de hele dag al in het oog van de storm. Oh ja, ik heb ook nog geklust: olie bijgevuld (kwart litertje na 21 motoruren) en gestofzuigd heb ik, de motorkamer. Half zeven. We gaan naar het dorp lopen, pizza eten. Ik geef Ann d’r stickie met foto’s terug. Voor de wandeling (ongeveer drie kwartier) over de boulevard hebben Ing en ik onze stevige wandelschoenen aangetrokken, met sokken. Je stijgt wel zowat op, maar het is beter voor je voetjes.

Kom op, we gaan

Kom op, we gaan

De havenmeester komt ons achterop en houdt een verontschuldigend verhaal over de “storm”: hij geeft een ander de schuld. Op de kade van de jachthaven, vlak voor de pizzeria zijn ze bezig over een lengte van wel tweehonderd meter tafels neer te zetten en die te dekken! Wat is hier aan de hand?! We vragen het de jongens en meisjes die daarmee bezig zijn. Niks bijzonders; straks komen “de mensen” hier eten. Dat doen we hier elke avond zo. Maar toch niet zoveel? Jawel hoor, 800 man elke avond, strijk en zet! Krijg nou wat. We zullen het wel zien als we terugkomen vanavond. Naarmate we het dorp, het is eigenlijk een stad, naderen wordt het drukker.

Ananasplantage langs de boulevard

Ananasplantage langs de boulevard

Drukte op het strand en op de trottoirs en de terrassen. Volgens Cees zijn de bomen langs de boulevard behoorlijk gegroeid in twee jaar, vooral de ananassen. In de pizza-tent waar we twee jaar geleden ook hebben gegeten kijken we rond en Anneke maakt foto’s van het productieproces. Die lui vinden dat maar raar en weten niet hoe ze moeten kijken. Het is er bloedheet.

Ze worden echt helemaal met de hand gemaakt hier

Ze worden echt helemaal met de hand gemaakt hier

Daar gaan ze in

Daar gaan ze in

Het productieteam

Het productieteam

We strijken buiten neer, aan een klein scharrig plastic tafeltje. We bestellen drinken en pizza. Cees en ik drinken Moretti, Italiaans rood bier. Verrasssend lekker! In het begin zijn we zowat de enigen (we zijn natuurlijk op zijn hollands vroeg) maar allengs groeit het terras dicht met vogels van allerlei pluimage, allemaal Italianen. Achter mij worden een zooitje kinderen gestald aan een lange tafel om “feestelijk” een verjaardagsmaal te nuttigen. Een herrie en een ruzie daar! Moeders, die aan een ander tafeltje zit, moet er regelmatig aan te pas komen om de gemoederen tot bedaren te brengen. Dat lukt natuurlijk niet. Pa blijft zitten en trekt zich er geen donder van aan. Een dikke meneer gaat na veel gepiel aan zijn apparaat (= een elektronische muziekcomputer) muziek maken. Er komen vrolijke deuntjes uit het ding en hij karaookt vrolijk mee, niet eens onverdienstelijk, kan ik zeggen. De obers rennen af en aan met handmade pizza’s. Ik begrijp waarom het hier zo druk is: die dingen kosten van 2 tot maximaal 6,50 euro per stuk. Wij krijgen onze pizza en die ziet er voortreffelijk uit. Hij smaakt nog lekkerder!

Dit is een geinig mannetje

Dit is een geinig mannetje

Hij was voortreffelijk

Hij was voortreffelijk

Het obertje nam ons alle vier

Het obertje nam ons alle vier

Veel beter dan die in Crotone en hij kost de helft. We hebben het reuze naar ons zin en nemen een ijsje als toetje. Die van mij is uiteraard iets te groot, maar ik krijg hem weg, zonder spijt (die kwam snags pas). Volgevreten en maar een klein beetje uitgebuikt aanvaarden wij de voettocht huiswaarts, langs rijen eenvoudige tafels met snuisterijen er op uitgestald en een uitgebluste ondernemer erachter of ernaast. Er is weinig belangstelling voor van het weinige publiek dat langskomt. Inderdaad, eenmaal op de jachthaven: onafzienbare rijen etende mensen aan de plastic tafels. Eentje heeft zelfs een complete bierpomp op zijn tafel staan! Anneke maakt wat foto’s van dit spektakel. De pizza’s worden hier per meter geserveerd. Daar hadden we al eens van gehoord. Als wij met de Sturiër hier weer langskomen gaan we hier ook een keertje eten, Ing.

Onafzienbare vreterij

Onafzienbare vreterij

Op de boot moet ik nog een biertje want de dorst is nu werkelijk gigantisch groot, na dat ijs en na dat lopen. Ingeborg gaat vast naar bed. Te 23.00 uur ga ik ook maar. Het is benauwd voorin maar dat komt doordat de windslurf er niet op staat. Als dat maar goed gaat vannacht. Het was een fijne dag. Jammer dat het zo stormde.

PS. De meeste foto’s, de mooiste, zijn door Anneke gemaakt, maar dat had u al door!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s