Vrijdag 29 augustus 2014

Rocella Ionica – Giardini Naxos

Dag Datum Wind Weer
Vrijdag 29  augustus 2014 Alle windrichtingen0-5 Bf, meestal 2 Bf Zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
06.00 uur 19.15 uur 9543,9 (tri 81,8/tra 68,9) 4469 u 50 min. (10 u)

Te 01.45 uur word ik in paniek wakker. Benauwd, krijg geen lucht en mijn keel en mond zijn zo droog als de Sahara en mijn buik voelt aan (en ziet er uit) als een hete luchtballon. Eruit, eruit. Pfff, ff naar buiten (da’s turbotaal voor effe: ff), frisse lucht happen, een halve liter water drinken en even gestrekt op de kuipbank. Jongens, da’s lekker. Ik had dat ijs en dat kouwe bier niet moeten nemen. Maar ja, wat dat betreft ben ik net een kind, ik leer het niet af. Ik sukkel in slaap maar omdat de kuipbank de kwaliteit van een Neptune matras in de verste verte niet benadert kom ik na een klein uurtje toch maar overeind, kruip als een sluipwesp onder de vitrage door de kajuit in en vlij mijzelve voor de tigste keer in mijn leven naast haar

die de slaap der rechtvaardigen slaapt, zij heet Ingeborg, neder.

Mijn tong voelt alweer aan als leder,

maar da’s een probleem voor later.

Gelukkig heb ik aan mijn zij een vers flesje water.

Ik val in slaap en probeer diezelfde slaap (die van de rechtvaardigen) vast te houden tot die illusie wreed wordt verstoord door een vrolijk, ja opgewekt: “Willem en Ingeborg, zijn jullie wakker?” Nee, maar nu wel, Cees! Djiez, hoe krijgt ie dat voor elkaar? Onze nachtvogel! Ze staan op de “vinger” naast ons open luik, dus het lijkt net of ze aan je bed in je oor staan te blèren. Het is tien over half zes en reeds licht, min of meer. We gaan hoor, zegt Cees. Ja natuurlijk, wij ook, ga maar, we zien jullie wel op zee…..even. Alsof we een zevenklapper in onze reet gestoken hebben gekregen trekken we de Duitse landvast en al die andere los en zijn eerder vertrokken dan de “Beau”. Lache man. Terwijl Ingeborg stuurt moet ik nodig naar de wc om die verder te verstoppen (de eerste tekenen daarvan zijn namelijk waargenomen, zal je altijd zien: als ons doggertje Linda aan boord komt, kan ze niet doortrekken omdat het kreng verstopt zit; dat vindt zij niet leuk). Ingeborg neemt terwijl ik bezig ben gas terug omdat ze niet alleen aan het roer langs de ondiepten wil varen. Grrrrrrr. Ik zit me te verbijten op de pot maar de natuur laat zich niet bidden! Alles komt uiteindelijk goed en eenmaal “buitengaats” keert de rust langzaam terug. Dit vertrek, het moet gezegd, muntte niet uit door gedisciplineerdheid en deskundigheid. Kniesoor die daarop let. We plokkeren vrolijk richting Capo Spartivento. Mooie zonsopgang.

Weer komt ie op

Weer komt ie op

Dag Rocella

Dag Rocella

Mooie kusten

Mooie kusten

Ann en Cees zagen deze bosbrand geblust worden

Ann en Cees zagen deze bosbrand geblust worden

Op weg naar Capo Spartivento

Op weg naar Capo Spartivento

Nog twee bootjes gaan die kant op. Rond half acht proberen we een kwartiertje te zeilen maar dat lukt niet. Cees blijft uiteraard doorzeilen. De routine van alledag treedt in: we rommelen maar wat. Ik kijk in de Pilot van de Italiaanse wateren waar we kunnen ankeren aan de Siciliaanse kust (dat wist ik al, maar toch). Waypoints erin zetten (voor het eerst sinds 2009), beetje lezen in m’n nieuwe boek “Kamer 10” van Ake Edwardson, die niet in de schaduw kan staan van Sjöwall & Wahlöö, om van Henning Mankell maar niet te spreken. Net kauwgom dat boek, maar ik hou vol! Ik denk dat het koffietijd is. Exact 12.00 uur zijn we Capo Spartivento gepasseerd. De stroming leek mee te gaan lopen maar dat valt tegen.

Capo Spartivento gepasseerd

Capo Spartivento gepasseerd

Cees heeft zijn halfwinder gehesen. Hij wel. De mijne ligt onder ons bed in de voorpunt (gelukkig). Wij gaan ook lekker hoor, op de motor, op niet te grote afstand langs de fraaie kust van Calabrië, wie kan dat zeggen! Wij voelen ons bevoorrecht dat we hier mogen motoren! We kunnen de bergen van Sicilië al vaag zien liggen met de Etna als meest in het oog springend natuurlijk. Zo meteen kunnen we ietsje opdraaien in de richting van het volgende waypoint: Giardini Naxos. Dat ligt aan de zuidkant van de baai op Sicilië waar ook Taormina aan ligt, maar daar heb je zand als ankergrond en geen lavastenen zoals bij Taormina. Daar willen we heen. We liggen al aardig op koers onderhand. Rond twaalven komt de wind van achteren en neemt toe. Ik zet de spiboom aan stuurboord op de kluiver, waarna de wind vrijwel onmiddellijk krimpt en ik het kreng aan bakboord moet zetten. Als de wind waarden van boven de 10 knopen bereikt zet ik de motor af. Het gaat lekker. Plat voor de wind zeilend, de boom op de genua aan SB en de giek aan BB lopen we onder vol tuig als op rails in de steeds harder wordende wind.

Het gaat lekker, plat voor de wind

Het gaat lekker, plat voor de wind

We zeggen gedag tegen de teen van de laars op weg naar Sicilie

We zeggen gedag tegen de teen van de laars op weg naar Sicilie

Ik kan zelfs op deze koers hele tijden lang het roer loslaten! De wind neemt toe tot boven de 15 knopen, af en toe zelfs 19 of 20. De “Wing IV” krijgt er steeds meer zin in en wij ook. Het is eindelijk duidelijk en bewezen, dit is een zwaar weer schip! Misschien loopt ie ook bij licht weer als ie ontdaan wordt van alle (overbodige) rotzooi die zich momenteel aan boord bevindt (zo’n twee ton aan gewicht, schat ik!). Een langere mast zou ook leuk wezen. De “Beau” is geleidelijk aan achter ons uit het zicht verdwenen, maar dat komt natuurlijk door ons gemotor. Maar nu, zoals het nu gaat, weet ik het zo net nog niet. We maken snelheden tot 8 knopen door het water en 6,5 tot 7 knopen over de grond. Ik heb zo langzamerhand wel door dat die stroom hier een serieuze zaak is en, belangrijker nog, dat aan mijn log niets mankeert! Helaas: lekker is maar ene vinger lang! Te kwart voor vier, we zijn dan nog maar net goed aan de oversteek over de Messina Strait begonnen, kakt de hele zooi in elkaar tot 8,7, 6 knopen wind en uiteindelijk nog minder. Dan kan ik het wel vergeten. Goddammit. Mr. Perkins treedt weer in het strijdperk en nu, helaas, tot het laatste metertje. Weinig grote scheepvaart tijdens de oversteek. We zien ook geen enkele zwaardvis springen. Wel een dolfijntje en vlak voor Naxos op honderd meter ook nog een klein schooltje dolfijntjes. Leuk hoor. We lezen wat en kijken om ons heen. De Siciliaanse kust nadert. Taormina ligt er prachtig bij en de Etna ook.

We moeten opschieten

We moeten opschieten

Taormina komt in zicht

De reusachtige Etna domineert alles

Het licht laat het al afweten

Het licht laat het al afweten

Volgens de plotter komen we te 19.00 uur aan in Naxos. Bij daglicht dus, da’s mooi. 19.30 uur. Motor uit. Het begint donker te worden. We liggen op de ankerplaats bij Naxos, vlak voor het strand. Het is hier een centrum van vermaak. Kanoërs, jetski’s en waterscooters vliegen je zelfs in de schemer om de oren en de discotheken laten van zich spreken. Hartstikke gezellig. We liggen in een verschrikkelijke deining momenteel, dat wel. Ik kan daar niet meer zo goed tegen. Nou ja, in ieder geval betalen we hier geen havengeld, maar hoelang we dit volhouden weet ik niet. De kustlijn is indrukwekkend met hoge bergen en de alomtegenwoordige Etna heersend over alles. Boven Taormina ligt een dorpje boven op een berg, ongenaakbaar, maar je schijnt er met een auto te kunnen komen. Werkelijk schitterend allemaal. De “Lowlander” en de “Schironn B” zag ik aan de Taormina-kant van de baai liggen. De “Beau” is nog in geen velden of wegen te bekennen. Als avondeten nemen we een eenvoudige soepmaaltijd, een pittige soep die Rietje voor ons had meegenomen. Heerlijk, met knoflook en broodbrokken erin. Het wordt stikdonker. Ik roep de “Beau” op, want het duurt mij te lang. We spreken mekaar, uitstekende ontvangst op 16 en 77 VHF. Ik snap er geen kloot van maar ben er wel blij mee. Ze komen eraan. Rond 20.45 uur zie ik twee lage boordlichten en een (zeer hoog) stoomlicht, dat moet de “Beau” wezen. Ik ga met een rood lampje boven mijn hoofd staan zwaaien, want ik weet zeker dat ze geen moer kunnen zien met al die lichten aan de kant. Even later liggen ze naast ons voor anker. Back to business. Morgen spreken we mekaar. We skypen met Linda. Zij gaat morgen naar oma en ze is “well on track” met haar sportiviteit-programma. Zij en wij kijken uit naar haar bezoek hier op Sicilië! De deining gooit ons van hot naar haar. Dat moet wel minder anders wordt het hier niks. In bed hebben we er minder last van, dus gaan we maar liggen. Het was een geweldige (zeil) dag; we hebben maar 10 uur gemotord!

Daar liggen we

Daar liggen we

De track van vandaag

De track van vandaag

Een totaaloverzicht van Griekenland naar Sicilië leek me ook leuk

Een totaaloverzicht van Griekenland naar Sicilië leek me ook leuk

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s