Zaterdag, 30 augustus 2014

Giardini Naxos 2

Zes uur opgestaan. Half zeven begonnen met schrijven. Het is nu half negen. Stukje is af en geplaatst. Nu moet ik nog een stukje schrijven, 28 augustus, dan lopen we weer een beetje in. Het is windstil en we liggen een beetje te wobbelen, niet veel, dat verbaast me. De “Beau” ligt voor ons, nog in diepe rust (aan ons merk je ook niet veel, hoor). Fruithapje gehad, joggerthapje gehad en het leven begint hier in de baai op gang te komen. We liggen midden in het toeristisch gebeuren. Motorbootjes, kanoërs, waterfietsers en bovenal: turbo waterscooters of hoe die dingen ook mogen heten. Aan de kant zie ik gebouwen (!).

Schilderachtige kust

Schilderachtige kust

Gebouwen

Gebouwen

Er is ook een soort strand rond de baai. Gisteravond was het heiig, maar nu is het superhelder. Ik maak er gebruik van door een paar fotootjes te schieten van het bergdorpje boven Taormina, waar ik het over had.

Strand

Strand

Het bergdorpje boven Taormina

Het bergdorpje boven Taormina

Nog een stukje Taormina

Nog een stukje Taormina

Tien voor half één. Ik ben de hele oggend bezig geweest met schrijven, ja, zo is het nou eenmaal mensen, elke dag dezelfde mededelingen, maar moet je horen en zien wat er gebeurt als ik het niet doe, bedoel ik! (hahahahaha). Kijk, op die manier lul ik zo een pagina vol als ik niet echt iets te melden heb en het zal heus wel zo wezen dat op een gegeven moment – om met ons talenwonder “El Salvador” Johan Cruijff, geprezen zij zijn naam, te spreken – om die reden lezertjes afhaken. Dat moet dan maar. Die hebben het niet begrepen. Nu stoppen Willem, want je draaft door als een kip zonder kop (die schijnen dat te kunnen: doordraven zonder kop). Tussendoor ben ik bij de “Beau” wezen buurten, even de tocht van gisteren beknopt evalueren en wat fotootjes van Anneke vragen, vooral van 28 augustus, toen we pizza zijn wezen eten. Daarvan had zij schitterende foto’s gemaakt, van de wandeling, de pizzeria en het terras. Ik had ze echt nodig! Ann, meid, ik ben je diep erkentelijk! Ook voor al die andere foto’s die ik in de loop der tijd heb geplaatst en waarvan iedereen denkt dat ik ze genomen heb! Lache man. Ondertussen liggen we hier heerlijk bij Naxos te dobberen. Indringende disco-geluiden van de kant bereiken ons gehoororgaan en doen er geen goed aan, maar het hoort erbij. Rod Eikel waarschuwde er 20 jaar geleden al voor! De bootjes beginnen steeds frequenter en sneller te kriskrossen over de ankerplaats.

Het barst hier van de bootjes

Het barst hier van de bootjes

Waterscooters

Waterscooters

Dit gaat door tot het donker wordt

Dit gaat door tot het donker wordt

Dit is een stuk geruislozer

Dit is een stuk geruislozer

En als ik het heb over bootjes bedoel ik eigenlijk speedboten met PK pakketten achterop van tussen de 50 en 250, plus de reeds genoemde waterscooters die mijns inziens snelheden kunnen bereiken van 100 tot 120 km per uur en dan komen daar nog de tripperboten met landrotten aan boord bij die gezapig tussen alles door plokkeren. Heel veel van dat soort boten (RIB’s en speedkruisers) gaan voor anker om ons heen en blijven de hele dag liggen. Op die boten zitten soms wel 6 tot 8 personen, die het reuze naar hun zin hebben. Er wordt wat afgespetterd en -gedoken. De Italianen zijn een waterminnend volk, da’s duidelijk. Waterfietsers (ook met z’n zessen op zo’n zinkend ding!) komen langs en blijven soms op drie meter van onze boot hangen om te spetteren en te gillen van de pret. Er zijn veel mooie (jonge) vrouwen bij in bikinitjes (“lekkere wijven met bruine lijven” ) dus ik vin het niet erg. Niet zeiken, jongens, kijken mag. Moeten ze maar verderop gaan spelen. Ze zitten tenslotte mij ook aan te gapen (of kijken ze naar ons buitenaards fantastische schip?!!). De deining valt ons alleszins mee. De zee is kennelijk over een groot gebied “plat gaan liggen” en daar profiteren we van, het is net of we bij de “Blocq van Kuffeler” voor anker liggen, maar dan zonder rotte visstank en zonder muggen. Tijd voor een bakje koffie. We eten ook. Roggebrood met kaas. Damn, wat smaakte dat! Ik had honger als een paard. Tien over drie. Ingeborg zit te lezen in de kuip. We zijn net klaar met zwemmen. Behangen met maskertjes, vinnetjes en loodgordeltjes en gewapend met plamuurmes en schuurspons zijn we een half uur lang de romp te lijf gegaan. We moeten nu minstens een halve knoop sneller gaan! Het anker ligt boven op het zand, nog precies zoals ie er gisteren op gevallen is, met een rare drol van een kettinghoop er bovenop. De ketting ligt in vreemde bochten. Er heeft wat wind gestaan op enig moment maar zelfs de ketting kwam niet van zijn plaats. De bodem bestaat uit 100 procent zand, dus ik vertrouw er op (moet je niet doen, Willem, ik weet het, ik weet het) dat ie bij werkelijke winddruk erin getrokken wordt, vooral met 30 meter ketting in 7 meter water. Ik duik twee keer naar de bodem als oefening. De derde keer lukt niet omdat ik niet kan klaren. Dat gebeurt me niet vaak. Tijdens de siësta stopt de disco-herrie. In de middag hangen we het motortje op de rubberboot. Ik vaar naar de kant om te kijken waar we kunnen landen. Daarbij kruis ik over een onderwaterdam heen, die hier en daar niet dieper is dan 50 centimeter en af en toe zelfs boven water uitsteekt. Ik vind een geschikte plek waar we met het ankertje terecht kunnen. Cees en Anneke kijken ook met hun bootje waar we terecht kunnen, maar dan aan de andere kant van “ons spectrum”, bij een jachthaventje. Ze komen terug met de mededeling dat er twee plekken zijn waar we kunnen afmeren.

Cees en Ann terug van verkenningstocht

Cees en Ann terug van verkenningstocht

Ze zijn niet aan land gegaan. 19.00 uur. Ik eet een bordje “Griekse Salade” (zoiets leer je niet één twee drie af). Vanavond mag ik een bak gemengde noten en een anijsmelk, volgens de puntenlijst. Het wordt rustiger op het water. Tien over half acht. De avond valt. We liggen onder de Etna en de lucht rechts daarvan is werkelijk schitterend rood gekleurd. Eeuwige wolken op en rond de vulkaan.

Fraaie luchten

Fraaie luchten

De Etna in de avondlucht

De Etna in de avondlucht

Werkelijk schitterend om te zien. Acht uur. We zitten binnen nu. Het is buiten flink aan het donkeren. Ik heb de lampen buiten in orde gemaakt: actionlampjes rond de zonnepanelen opgesteld, de olielamp en de rooie lamp naast elkaar onder de bimini gehangen en het ankerlicht op de mast ontstoken. Vervolgens alle raampjes dicht op de dekluiken na en de vitrage voor de ingang gedaan. Nu ga ik het derde verhaaltje van vandaag schrijven: 29 augustus, met een bak noten en een ouzootje naast me. Wel, luitjes, het is kwart voor twaalf. Het derde verhaal staat er op. Ik ben er effe klaar mee. We “zitten” roerloos in het water, terwijl we eigenlijk “midden op zee” liggen, wat vin je daarvan. Geen herrie meer van de discotheken op het strand. Ik ga naar bed. Ingeborg ligt er al in. We zijn niet van de boot af geweest, dat doen we morgen. Wel gezwommen, haartjes gewassen, lekker gegeten en gedronken, niet zo veel (voor de verandering) en nu is het bedtijd. Het was een fijne dag hier in Naxos.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s