Zondag, 31 augustus 2014

Giardini Naxos 3

Negen uur. Over twee weken komt Linda. We gingen laat naar bed, kwart voor twaalf of zo en hebben goed geslapen. De tijd gaat saves toch wel hard, hoor. Maar ja, ik moest nu eenmaal mijn stukje afmaken. Er gebeurt niet veel. Bootjes beginnen te komen en te gaan. Kijk Ing, die Fransen gaan naar de kant! Wie? Die Fransen! O, die. Ik werd vanoggend om zes uur wakker en heb een beetje liggen te doezelen tot half acht en toen ben ik maar gaan lezen in m’n stomme boek (“Kamer nummer 10”) van Ake Edwardson. Wat een zwever is die man, zeg! Zijn hoofdpersonage, Erik Winter, ook. En nu is het negen uur, het fruithapje achter de rug (figuurlijk dan, hè?) en gaat Ingeborg mijn hoofd millimeteren, voor we te bezweet zijn om nog iets te doen. Ik plak de luchtgaten van de motorkast af, haal de ton van zwager Willem uit de “natte kast” (die overigens niet nat mag worden) en leg de tondeuse voor Ingeborg klaar. Ik ga voor het aanrecht op een kussen op de ton zitten en gedurende een kwartiertje of drie dartelt Ingeborg om mij heen, terwijl de grijze vlokken in het rond fladderen. Ingeborg vindt het leuk om te doen en ik vind het gepoezel aan mijn harses wel lekker slaapverwekkend (ik flikker halverwege zowat van mijn ton). Te 10.00 uur zijn we klaar met deze exercitie.

Jan Huygen op de ton

Jan Huygen op de ton

Ik klop de handdoek die ik om mijn schouders had uit en ik zie Ann in het beautje stappen en naar ons toe roeien. O, we gaan naar de kant! Gauw spullen pakken en deurtjes klaarzetten. Maar nee, Ann komt alleen maar tijdschriften brengen en vertellen dat Cees na het schoonmaken van het toilet gisteren nu erg veel pijn in zijn rug heeft en dat ie voorlopig moet blijven zitten. Jeetje, da’s rot voor hem. Ann roeit terug. Wij gaan door met voorbereidingen voor vertrek naar de kant. Er is een groot cruiseschip in de baai voor anker gegaan en de tenders met Etna- en Taormina-gangers varen af en aan. Kwart over tien. We gaan. Eerst even informeren hoe het met Cees gaat en vragen of Anneke mee wil naar de kant. Nee joh, ga maar, ik ben net koffie aan het zetten. Ik koers naar de hoek waar volgens Cees mogelijkheden zijn om aan wal te gaan. Het hek van de loopbrug naar een steiger waar plaats zat is, zit dicht. We varen naar de steigertjes dicht bij de pier en zien een leuk plekje waar al een rubberbootje ligt. Als ik wil vastmaken komt meteen een gozer met de mededeling: “private pontoon”. Maar kunnen we dan niet eventjes hier liggen? Dat kan wel maar: “then I have to give the owner something”, zegt ie. Ik had moeten antwoorden: nou, dan geef jij de eigenaar toch iets? Wegwezen hier, zegt Ingeborg. Dit soort zaken voelt niet prettig aan. We kijken nog even bij de pier waar de grotere vissersschepen liggen en vinden dat niet aantrekkelijk. Ik vaar terug naar de “Wing IV” en pak het paraplu-ankertje met ketting en lijn uit de bak bij de mast en stap weer in. Over de dam onder water heen stuur ik op de kust af waar ik gisteren een mogelijkheid zag om te ankeren en comfortabel aan de kant te komen. Een uitstekende plek; weinig badgasten op een paar na die je met ogen op steeltjes staan te bekijken en een vlakke oplopende rotsplaat waarover je makkelijk naar de paar rotsen aan de kant kunt komen. De rubberboot kan er comfortabel in de lichte branding blijven deinen. Anker achter uit en voor een lijn om een rotsblok. Ligt ie goed zo? Ja, hij ligt goed.

Ligt ie goed? Ja, hij ligt goed

Ligt ie goed? Ja, hij ligt goed

Even poseren

Even poseren

We lopen de trap op naar de boulevard en komen in de drukte van stalletjes met snuisterijen, terrasjes, winkeltjes en vooral auto’s terecht. Na een paar dagen op een slingerende boot is het lopen niet eenvoudig. Na een paar meter al ziet Ingeborg een Alimentari winkeltje met groenten, fruit en andere kruideniersdingen. Ze verkent de waren en de prijzen. Niet goedkoop en weinig keus. Voort gaat het. Wandelen door de drukte, bijna naar het eind van de boulevard en dan via een straat binnendoor en een bocht naar de baai terug. De bebouwing is niet van een bijzonder architectonische schoonheid of historisch karakter. Je kan nergens aan zien dat in 750 voor Christus de Grieken hier hun eerste nederzetting hadden en naar het eiland Naxos in de Cycladen vernoemden. Ik maak diverse fotootjes van het uitzicht op de baai, met het cruiseschip en onze boten op de rede.

Tussen twee snuisterij-stalletjes genomen

Tussen twee snuisterij-stalletjes genomen

Strand van Naxos met Taormina op de achtergrond

Strand van Naxos met Taormina op de achtergrond

Groeten uit Naxos

Groeten uit Naxos

Dit is een historisch gebouw

Dit is een historisch gebouw

Ansichtkaart met de "Beau" en de "Wing IV" erop

Ansichtkaart met de “Beau” en de “Wing IV” erop

De stranden zijn nog niet vol. Over een hele lengte kan je er alleen op als je betaalt, 2 euro of zoiets. Eenmaal op het strand is er zat waar je nog meer geld aan kunt uitgeven: parasol, ligbed, opblaasbaar drijfmateriaal, waterfietsen en -scooters en ga zo maar door. Het is hier fantasties! We slaan een naar boven hellende zijstraat in en lopen tot we bij een doorgaande weg komen langs de spoorbaan, daar rechtsaf en nog een keer rechtsaf en we komen weer uit op de boulevard. Zo, Naxos is gezien. Ondertussen is het al half twaalf geworden en ik heb trek in koffie. We gaan bij een slonzig eettentje (“hier spricht man Deutsch”) zitten waar je ook gebraden kip met patat kunt krijgen. Koffie doen ze niet aan. Water wel, een 2-literfles vol. Dan ook maar het menu van de (elke) dag: halve kip + patat + een drankje naar keuze van 33 cl. voor 6,50 euro. De kip is droog en de patat bestaat uit slecht gefrituurde aardappelbrokken. Ik neem een klein biertje erbij en Ingeborg een sprite. Het geheel wordt opgediend in plastic bakken met plastic bestek en geen glazen maar een plastic bekertje waaruit we zowel het water en de drankjes drinken. Lache man.

Op het kippen-terras

Op het kippen-terras

Ingeborg ging er ook naar de WC. Zal ik dat vertellen? Het is te erg voor woorden! Ze moest met de broek op de knieën de plee uit “sneaken” om in de keuken servetjes van tafel te jatten! Wat een avonturen beleven wij! De kip smaakt best wel maar we krijgen hem niet in zijn geheel weg. Ingeborg jat nog meer servetjes en rolt de witte borststukken erin, voor op brood vanavond! We rekenen af en genietend van de verkeerschaos om ons heen stappen we een naburig supermarktje binnen waar Ingeborg een pot joggert koopt (duur) en een brood (duur). In het winkeltje met de groenten koopt Ingeborg sinaasappels (duur), appels (duur), druiven (zuur) en tomaten (duur). Schuin oversteken en we zijn bij de trap naar het strandje en de rotsen onder aan de muur. Het instappen levert geen problemen op en onder het toeziend oog van de badgasten plokkeren wij naar de “Wing IV”, na eerst even bij de “Beau” verslag te hebben uitgebracht van ons walavontuur. Cees heeft nog steeds last van zijn rug. Te 12.30 uur zijn we terug op de boot met ons brood. Ik kijk of er post is en daarna lezen. Het is druk om ons heen, watertrappelende waterfietsers. De boten zitten propvol af en toe. Ik zie een waterfiets met zo’n 8 vrolijke Italianen erin, het ding zinkt zowat. Soms liggen twee of drie motorboten tegen elkaar aan voor anker. Ik lig op de achterbank te lezen, temidden van de rond raggende scooters en de lachende, schreeuwende, splashende, giechelende Italianen. De disco muziek zwelt aan. Aan de rand van het strand staat een groep in het water op het ritme van de muziek simultaan te dansen. Geinig.

Meute-dansen

Meute-dansen

Ik val desondanks maar wel dankzij Ake regelmatig in slaap, zonder de iPad te laten vallen, knap hè. Te 16.00 uur begint het te betrekken, onweer boven de Etna. De deining valt nog steeds mee. Het is zondag. Ik moet Ma bellen. Alles gaat goed met haar. Linda kwam gisteroggend op bezoek en meteen daarna is ze met zwager Willem en zus Joke gisteren op verjaarsvisite geweest van een achterkleinkind, Marije, van Ben en Paula, die in Turkije flottielje zijn wezen varen, weet je nog wel? Mijn broer Kees is bij Ma. We kletsen gezellig een kwartiertje over technische zaken. Daarna bel ik Linda, dat duurt iets langer. Gezellig hoor! Het gaat onder andere over wat ze mee moet nemen straks, en wat niet. Ook over afvallen, punten-dieet en dat soort dingen. Half zeven. De wind is weg. Er is geen ventilatie meer in de boot. Ik stop met lezen want mijn boek is uit. De moordenaar is gepakt, eindelijk. Er vliegt een openlucht helikopter over, mooi dingetje, helemaal zwart. Er begint weer deining te komen en de “Lady J” (een Engels zeiljacht), die elke dag vertrekt, komt weer terug. Dit is de derde keer dat die naast ons komt ankeren. Hij krijgt geen genoeg van ons zeker? De broodjes kip smaken uitstekend met een kwakkie mayo van de Deen erop. Kwart voor elf. Bedtijd. Klaar met schrijven van 30 augustus. Morgenoggend vandaag. De deining die steeds vervelender doorstond vanavond is weer gaan liggen. We liggen niet meer zo te raggen. De lichtjes rondom ons van Taormina, het bergdorpje en Naxos zijn betoverend, net alsof we in de wintersport zitten en met deze notie gaan we naar bed. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zondag, 31 augustus 2014

  1. Linda zegt:

    Geen maagklachten gekregen van die droge kip en dubieuze frieten? Jakkie, klinkt niet aanlokkelijk….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s