Donderdag, 4 september 2014

Giardini Naxos 7

Half zes wakker. Half negen op, bed uit. Al die tijd liggen lezen in Lulu Wang, “Het Lelietheater”. Ik dacht dat de Middeleeuwen bij ons een tamelijk krankzinnige periode was maar de jaren zestig en zeventig in Mao’s China overtreffen die vele malen: net een krankzinnigengesticht waarbij de patiënten keer op keer de leiding over het gesticht overnemen. Het is mooi weer. De zon schijnt. De kanovereniging is alweer driftig aan het trainen. Het strand is nog leeg. De zee is plat, we liggen zachtjes te wiegelen. Ik zie wel wolken in de verte: “Clouds over Calabria”. Ingeborg staat muesli en cruesli fijn te stampen in de joggertpotjes. Ik weet niet wat we gaan doen vandaag. Misschien nog een keertje naar de kant en vanmiddag een verfrissende duik. We zien wel. Ik denk dat ik maar verder ga lezen op de kuiprand. Half tien. Even stoppen met lezen. Ik ga op de computer met Google Earth en “streetview” kijken waar in Siracuse de Lidl zich bevindt. Na een kwartiertje klooien vinden we hem in de noordwesthoek van de baai, niet eens zo ver van de ankerplaats. Moet te doen zijn met het bijbootje. Ik lees ook effe in Joop z’n weblog met die rare, nieuwe hond van hen, die vreet werkelijk alles op wat ie tussen z’n kaken kan krijgen: pruimen, sperziebonen, haardhout en computeradapters! Hij is wel lief, schrijft Joop. Ingeborg zit te puzzelen. Het touwtje van de Nederlandse vlag is gebroken. Ik hang een nieuwe vlag op. Ingeborg moet van de ouwe vlag de eindjes maar aan elkaar knopen. Rond tienen komen Cees en Anneke onze kant op. Of wij ook nog naar de kant gaan. Jazeker. Ze drinken eerst een bakkie koffie bij ons terwijl wij de rugzak pakken en de boel klaarzetten om af te sluiten. Wij mogen met hen meevaren. Bij het rotsplateau gooit Cees achter het anker uit en ik stap van voren uit en maak het beautje vast aan het inmiddels vertrouwde lavarotsblok. We klauteren naar de boulevard en gaan dit keer linksaf, naar het uiteinde van de baai, waar de bootjes liggen op het strand en in het water.

Klauteren

Klauteren

We zijn weer geland

We zijn weer geland

Ansichtkaart

Ansichtkaart

Daar liggen wij

Daar liggen wij

Daar is ook de ingang van het “Parco Archeologico di Naxos e Isolabella” oftewel het Archeologische Park van Naxos en Isolabella. Hier vinden sinds 1953 opgravingen plaats. Het park is tegen de som van 2 euro toegankelijk voor publiek en vanwege de “babyboom” en de daaruit voortvloeiende demografische samenstelling van het bezoekende publiek is het vrijkaartje voor 65-plussers afgeschaft, anders kwam er geen cent meer binnen natuurlijk. Hebben wij weer; ben je net 65, wordt alles afgeschaft. Even een stukje geschiedenis:

“Naxos was de eerste Griekse kolonie, gesticht in 734 v. C. door kolonisten uit Chalcis op Evvia en van het eiland Naxos in de Cycladen. In 476 v. C. werden de bewoners door Hiëron, tiran van Siracuse, verplaatst naar Leontini, een andere Griekse kolonie in Oost Sicilië, waarschijnlijk om de stad opnieuw te stichten en in te richten. De verwoesting ervan in 403 v. C., door tiran Dionisius van Siracusa was definitief; het belangrijkste stedelijke centrum vanaf de vierde eeuw v. C. was voortaan een nieuwe vestiging: Tauromenion, oftewel het huidige Taormina in het noorden, aan de andere kant van de baai. Het feit dat nadien nooit meer op de verlaten site een stad is verrezen was gunstig voor archeologisch onderzoek. De opgravingen begonnen in 1953 en zijn nog steeds aan de gang”.

Nou, ik kan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wel stellen dat het enige dat hier momenteel wordt opgegraven de luizige twee eurootjes in de zakken van de paar (bejaarde) toeristen zijn, die hier naar binnen willen en dat is hard nodig ook om de luitjes bij de poorten en in het museum te betalen. Verder gebeurt hier helemaal niks. Ja, af en toe wordt het park in de fik gestoken om het gras en het onkruid op een makkelijke manier te maaien.

Ze verschroeien hier af en toe de aarde

Ze verschroeien hier af en toe de aarde

Het is een fascinerend verhaal natuurlijk en er zijn wel wat plekken waar iets van fundamenten te zien is, maar het is voornamelijk een bijzonder wandelpark. Aan het begin staat een museumpje (fotograferen verboden) waar spullen uit die tijd worden getoond, best interessant, maar het is niet zo heel veel en er staat geen engelse vertaling bij, da’s jammer als je bedenkt dat vooral toeristen hier komen, want de Italianen hebben het wel gezien.

Mooie oude spullen

Mooie oude spullen

Kijk, dat is oud!

Kijk, dat is oud!

Dit ook

Dit ook

Alles in het Italiaans

Alles in het Italiaans

Medusa

Medusa

Niettemin hebben wij het reuze naar de zin. De zon schijnt en we hebben vakantie! Holliday forever! Het pad voert ons langs de buitenkant van de site die beplant is onder andere met limoenbomen, waarvan Ingeborg het niet kan nalaten enkele te plukken. Hier en daar zie je nog de sporen van hoe de straten moeten hebben gelopen. We maken fotootjes van elkaar tegen een fraaie achtergrond.

Vanuit het park genomen met Taormina op de achtergrond

Vanuit het park genomen met Taormina op de achtergrond

Lekker in de schaduw

Lekker in de schaduw

Wij in een prachtige "setting"

Wij in een prachtige “setting”

Limoenen plukken, ze kan er net bij

Limoenen plukken, ze kan er net bij

Limoenen

Limoenen

Ik bereik als eerste de achteruitgang die ook als ingang fungeert want er zitten twee mensen in het hokje bij de poort. Na een tijdje komen Cees, Anneke en Ingeborg ook naar buiten en we wandelen naar de boulevard waar we op een terrasje iets gaan nuttigen.

Die kant op, naar de boulevard

Die kant op, naar de boulevard

Het is weer zo’n plastic-bordjes zelfbedieningsterras. Niet duur maar wel smakelijk. Cees neemt een stevige gele rakker bij de lasagna en wij drietjes drinken een heerlijk fris plastic bekertje water. Ik eet een punt Fritata, dat is een met groenten en kruiden (hoop je dan) gemengde gebakken aardappelkoek. Hij valt tegen. De laatste keer dat ik zo’n ding at was in 1968 in Noord-Italië aan het Idro meer, toen ik voor de eerste keer alleen met vrienden op vakantie ging. Van die eerste vakantie kan ik me nog veel herinneren, die was “special”. Van deze, uitgerekte, vakantie waar we mee bezig zijn heb ik gelukkig veel “op schrift” en op foto en dan zal het ook wel gaan, dat herinneren. Waar was ik? Oh ja, op het terras. Het water is ook lekker. De hele twee literfles gaat leeg. Na het afrekenen (een drol) terugslenteren naar waar het beautje ligt. Ann en Ing slenteren langs de winkelpuien. Cees en ik moeten af en toe op een muurtje wachten tot ze “bijgetrokken” zijn. We hebben het dan over huizen en dat je toch iets wilt hebben waar je op terug kunt vallen in Nederland. Als ik gepensioneerd ben (van het varen) wil ik een penthouse, geen tuin meer. Maar dan moet eerst de Sturiër die we nog niet hebben, worden verkocht. Heerlijk toch, als je zo jong bent als wij en je hebt nog van die prachtige toekomstdromen! 14.30 uur. T.o.d.b. Het is nog steeds rustig weer. De zachte wind is oost. Het is 32 graden in de boot. Ik heb de boel opengezet en de slurf doet zijn werk. Het zal zo wel minder warm worden. We zitten weer te lezen. De koelkast heb ik op de buffer geschakeld om de bootaccu’s zoveel mogelijk te laten profiteren van het zonnetje. En zo gaat hier het leven z’n gangetje op deze, de zevende dag reeds in Giardini Naxos. “Naxos, tis hier niet nixos”! 16.00 uur. We gaan zwemmen. Met snorkel en vinnen. Ik duik naar het anker, maar zonder lood ben ik een superdobber. Ik haal zes meter of zo en schiet vervolgens een meter het water uit. Zo te zien halen we als we dinsdag ankerop gaan zo’n zeventien glimmende conservenblikken, met elkaar verbonden door een zeer lange witte lijn, boven water. Telkens als we draaien sleurt de ketting eroverheen en als het anker in het zand draait trekt de schacht het touw alle kanten op. Het zal geen probleem opleveren, denk ik. Met z’n tweeën zwemmen we naar de onderwaterdam en bekijken het zeeleven dat daar iets nadrukkelijker aanwezig is. Verschillende soorten vis, krabben en duizendpoten krioelen op en rond de neergekwakte stenen, een mooi kunstmatig aangelegd rif. Het water is helder. Het zicht is zeker 10 meter. Na een half uurtje hebben we het wel weer gezien en zwemmen terug naar de “Wing IV”. Na ons afgespoeld en gedroogd te hebben eten we een kaasje en een pindaatje en vervallen in ons oude patroon: lezen en lezen (de iPad is leeg en mag van mij niet worden opgeladen, wegens gebrek aan prik). We eten saves niet, op een halve appel na, we vonden de kaas, de pinda’s, de zilveruitjes, de plakjes augurk en tomaat wel genoeg. Half negen is het al, ik zit weer achter de computer binnen want buiten ging te 20.00 uur het licht uit en kon ik niet verder lezen. De boot ligt weer eens alle kanten op te deinen, wobbelen noem ik dat. Het wateroppervlak is weliswaar glad maar er is wel een deining, die ergens “ver van hier” ontstaan is. Gek wor ik er van: op en neer, heen weer terwijl het niet waait. Ik lig liever te wipwappen in 15 knopen wind dan te rollen in 0 knopen wind. Ik moet wel stabilisatoren op die Sturiër hebben! Verder gebeurt er niet veel. Oh, ik hoor een fanfarekorps op de boulevard! Ik ga naar buiten. Van deze afstand valt er niks te zien. Ze zijn zeker aan het trainen voor de processie van a.s. maandag. Trainen kan nooit kwaad. Ik denk dat ik zo maar naar bed ga, dan kan ik morgen extra vroeg op voor, ja, ik zou eigenlijk niet weten wat. De koelkast doe ik uit, die mag niet meer aan vannacht. Er zit niets bederfelijks meer in. Ik weet niet meer wat ik er aan moet doen, het ding gebruikt gewoon teveel stroom. We moeten er maar mee leren leven. “Als je alles weet” zingen Dana Winner en André Hazes net op dat moment; zoiets verzin je niet! Kwart voor tien. We gaan naar bed. De hele tijd heb ik zitten kijken op de computer naar tuinhekken en manieren waarop je je terras kunt bedekken, ook weer naar bootjes gekeken natuurlijk. Ik ben nu begonnen bij de hoogste prijsklasse, of daar wat bij zit voor ons. Het begon bij 19.500.000 euro. Dat gaat em niet worden. Het is duidelijk dat ik maar beter naar bed kan gaan, want dit wordt niks meer. Het was een fijne, culturele dag.

PS. Het stukje geschiedenis over Naxos heb ik gejat uit een folder, die wél een Engels gedeelte had, dus als ik lieg, lieg ik in commissie.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s