Donderdag, 11 september 2014

Brucoli – Siracuse

Dag Datum Wind Weer
Donderdag 11 september 2014 ZW – W – ZO – Z – O – ZO – Z  1 tot 5 Bf Zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
07.15 uur 14.15 uur 9586,9 (trip 16,2 /track 23,08) 4475 u (1 u en 30 min)

Kwart over zeven. It’s a lovely morning! Er staat een mild, ja zelfs vriendelijk landwindje, we liggen met de boeg naar het zuidwesten en in het noorden zien we vaag de contouren van de Etna met de grote stad Catania aan haar voeten. De zee is vlak, de deining verdwenen. Ik heb zin om te zeilen, ja echt! Tien voor half acht. Cees is ook wakker en staat bij zijn ankerlier. Hij gebaart: zullen we gaan? Ja, we gaan! Halsoverkop vertrekken wij; het is prachtig zeilweer, dan ga je toch zeker niet blijven liggen? Half acht. We laten de baai achter ons. De zeilen staan en de motor is alweer uit. O, o, o, wat lopen we lekker! Op een vlakke zee met een zuidwesten windje op de kont zeilen we om het kaapje heen naar het zuiden richting Siracuse. Het zou mooi zijn als de windrichting zo bleef. IJdele hoop natuurlijk.

Dag Broccoli

Dag Broccoli

Er blijkt nog een soort kasteeltje te staan ook

Er blijkt nog een soort kasteeltje te staan ook

Ik ben nog niet eens naar de plee geweest door dat snelle vertrek. Tien voor acht. Met de grote genua lopen wij 4,2 knopen over de grond met een bakstag inkomend windje van 11 tot 12 knopen. De log geeft aan dat we 3 tot 3,5 knopen door het water gaan. Ik heb het idee dat het sneller gaat. Het zal wel niet kloppen, zoveel stroom mee kan er niet staan. Dat kalibreren van de bootsnelheid is een kriem. Ik neem me voor me er niet druk meer om te maken. Cees lijkt niet in te lopen, dat kan wel kloppen want hij heeft zijn kleine fokkie op en volgens mij staan zijn zeilen niet bol genoeg bij deze wind. Ik moet eens ophouden met die vergelijkingen met een schip dat drie meter langer is en twee keer zoveel zeiloppervlak heeft. Evengoed grappig dat het tot Capo Santa Croce (de Kaap van het Heilige Kruis, ja je moet er maar op komen!) duurt voor ze ons passeren.

De Kaap van het Heilige Kruis

De Kaap van het Heilige Kruis

De familie gaat over ons heen

De familie gaat over ons heen

Idem

Idem

De zeilen staan bol

De zeilen staan bol

We zijn die kaap nog niet voorbij of de wind gaat raar doen: hij stort in en krimpt naar het zuidoosten. Op een gegeven moment zeilen we volgens de koerslijn richting Keffalonia, Zakynthos halen we niet eens. Met deze snelheid zijn we daar over twintig dagen. Gaan we niet doen. Overstag. Dat gaat moeizaam. De snelheid loopt drastisch terug en ik krijg de neiging de motor te starten. Niet doen Willem, niet doen! De zeilen klapperen niet en we komen vooruit, heel zachtjes. Augusta blijft heel lang naast ons, een enorme commerciële haven en marinebasis met grote olie-installaties. We zien een fregat met grote snelheid de zee opstomen, richting Syrië (dat denk je dan, hè?). Het is nog maar pas 09.00 uur. De snelheid komt niet boven de 1,8 knopen over de grond (1 knoop door het water) maar omdat er geen deining is klappen de zeilen nog steeds niet, dus…. Na 10.00 uur neemt de wind weer toe en dan voelt het alsof we vliegen met 2,8 knopen! De “Beau” zit ver op zee, die is over bakboord blijven varen vanaf Capo Santa Croce, in de verwachting verder op zee meer wind aan te treffen. Achteraf gezien was dat heel verstandig want zij hebben later wind tot 25 knopen en meer gehad, daar was bij ons totaal geen sprake van. De wind is geruimd naar het oosten en als we geluk hebben kunnen we zonder overstag te gaan Siracuse bezeilen. Half twaalf. We hebben een genoeglijke rit gehad langs de Augusta baai. Helaas is Siracuse niet meer bezeild want de wind is weer gekrompen naar het zuidoosten. We zullen op enig moment (d.w.z. voor we de kust rammen) overstag moeten. Tien voor twaalf eten we gebakken brood met kaas en kappertjes en een halve appel. Lekker hoor. We varen recht op een olie-terminal af, da’s nog erger dan de kust; dat kan een plof geven. Cees ligt al in Siracuse vermoedelijk. Twaalf uur. Bij Kaap Spinazie (Capo Spinagia) zijn we overstag gegaan want we haalden het niet, nu liggen we scherp aan de wind op koers naar Zakynthos, pal oost. De wind neemt steeds meer toe. Vier knopen doen we met 10 knopen wind. 12.40 uur. 14 knopen wind uit het zuiden. Het wordt 17, 18 knopen. We verwijderen ons steeds meer van onze bestemming, niet goed. Ik ga overstag richting ingang baai van Siracuse en start de motor want het is recht in de wind. Ik ben er alweer klaar mee. Lekker met 5 knopen over de grond tegen de golven in rammen. De “Wing IV” is er goed voor! De zee is zeer knobbelig geworden en tot overmaat van ramp komt een zeesleper op volle snelheid de baai uit rauzen, vlak langs ons heen. Hij veroorzaakt hekgolven waar een Urker trawler terwijl ie tussen de pieren van IJmuiden naar binnen scheurt, nog een puntje aan kan zuigen! Teringlijer. Hij zwaaide geeneens terug ook. Hufter. Eindelijk draaien we de baai in, waar het een stuk rustiger is. Er liggen veel boten voor anker maar er is nog ruimte zat. Niet ver van de “Beau” laten we het anker vallen met een zooi ketting er bovenop. Zo, klaar is kees. Niet veel later begint het als een gek te waaien en, ik mag doodvallen als ik lieg, binnen de kortste keren liggen we weer te wippen als een nautisch rodeo-paard! Maar voor het zover is zie ik kans met de rubberboot, waar we nog net het motortje op hebben kunnen hangen, de opvarenden van de “Beau” bij ons op de borrel te nodigen. Ze willen ook nog naar de kant, dus we zien wel. Kwart over vier. De lucht is helemaal betrokken en grauw. Niels zit te vissen, gelijk heeft ie. Zal ik hem gaan vertellen dat je die harders moet neerschieten? Die happen niet, ja ze happen alleen naar lucht aan de oppervlakte van dat vervuilde water. We wippen en wappen, eten een nootje (suikerpinda’s, de laatste) en drinken een glaasje. Ingeborg puzzelt, ik lees in “Christine” van Steven King. Linda is niet op de Skype, werkt nog natuurlijk en Marijn en Rietje zijn ook nog niet te bereiken. Marijn komt vandaag na een reisje met de Zr. Ms. Urk van een kleine twee weken naar Cardiff in Wales (Navo top) thuis. Half vijf krijgen we een paar windstoten over ons heen. Ik moet de windslurf strijken anders rukt ie de kotterstag van dek (goed spulletje, hoor, die windslurf!). Wel wind en een goor zwerk maar helaas geen regen dus; een beetje dekspoelwerk zou niet gek zijn, zie je. Te 17.00 uur komen Cees, Ann en Niels bij ons op de borrel. Gezellig hoor! We zaten te lezen in onze onderbroek. We moesten ons als een haas aankleden. Ze stappen aan de zijkant aan boord, door het poortje in de reling want het zwemplatform had ik wegens het wippen en wappen opgeklapt, hij verdween namelijk diverse keren geheel onder water. Kunnen we niet hebben. Ingeborg pakt intussen gauw de borrel-accessoires. We kletsen gezellig.

Gezellig borrelen

Gezellig borrelen

Niels heeft de Go Pro naar de bodem laten zakken met een stuk lood eraan. Toen bleek dat de bodem niet uit prut bestaat maar uit zand! Kijk, empirisch onderzoek wijst dus uit dat we straks geen blauwe stinkende prut aan de ankerketting hebben als we hier weggaan! Tijdens de borrel komt een groot motorjacht (80 meter?) de baai in. Hij wordt geloodst door een heuse loods. Het loodsbootje neemt hem aan boord als ze voor anker liggen. Het moet niet gekker worden.

Leuk scheepje, moest binnengeloodst worden

Leuk scheepje, moest binnengeloodst worden (“Apogee” = het punt in een baan rond de Aarde dat het verst van het zwaartepunt van de Aarde is verwijderd, een behoorlijke “zweverd” dus, die eigenaar)

Te 18.30 uur gaan Cees, Ann en Niels nog even naar de kant om een boodschapje te doen en de oude stad te verkennen. Terwijl ze aan de wal zijn gaat het alarm af op de “Beau”. We zien geen boeven. Ik bel Cees op en hij zet hem telepatisch uit, tis tog niet te geloven! Ik maak foto’s van de zonsondergang.

Ortigia, het oudste deel van Siracuse (dateert van voor onze jaartelling)

Ortigia, het oudste deel van Siracuse (dateert van voor onze jaartelling)

Ook vandaag ging de zon onder

Ook vandaag ging de zon onder

Vijf over acht. Het is donker. Linda belt met Skype! We kletsen bij en bespreken de komende troepenbewegingen als ze hierheen komt. Ze heeft iets aan haar schenen, “Shin Splint”, waar ze morgen mee naar de dokter gaat. Het is een soort sportblessure, veroorzaakt door het vele wandelen en hardlopen dat ze de laatste tijd doet. Shit, straks kunnen we de Etna niet op, dat zou lullig zijn, vooral voor haar! Eerst de mening van de dokter morgen maar afwachten. In totaal skypen we drie kwartier en dan zijn de onderwerpen wel op. Vervolgens bel ik via de skype Marijn en Riet. Ze zijn thuis. Marijn heeft een prettige reis gehad met mooi weer. Geen bijzondere spannende dingen meegemaakt. Komend weekend zijn er harddraverijen in Medemblik. Daar kijken ze naar uit, hadden ze nog niet meegemaakt. Ik zet mij daarna met de grootst mogelijke tegenzin alsnog aan het schrijven van het verhaaltje van 9 september 2014. Het lukt me ook nog! Te vijf minuten na middernacht ben ik er mee klaar. Op dat moment ben ik feitelijk al vijf minuten lang alreeds 3 verhaaltjes achter; dit weblog ontaardt steeds meer in een “Sisyfusarbeid” (=zinloos werk dat men vergeefs blijft verrichten). Nou ja, het staat erop. Ik ga naar bed. Het is wel weer mooi geweest. Het was een fijne dag.

Daar liggen wij

Daar liggen wij

Een lekker trackje

Een lekker trackje

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Donderdag, 11 september 2014

  1. Rimmer de Boer zegt:

    Nee het is helemaal niet zinloos,goed voor jouw hersens en her verschaft ons lezers veel plezier!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s