Vrijdag, 12 september 2014

Siracuse 2

Vijf voor half acht. Zeven uur wakker. Zon schijnt. Het is rustig in de baai. Een nieuwe dag, nieuwe kansen. Schoteltje fruit: perzik, sinaasappel, druif en een bakje joggert. We moeten naar de kant straks, naar de markt, maar eerst het stukje van 10 september schrijven. Dat is het tweede al vandaag als het ware, die van 9 september ging vannag te 12.05 uur het net op. Kwart over tien. Stukkie is klaar. Nu kunnen we naar de kant. Cees, Anneke en Niels zijn al naar de markt. Eerst koffiedrinken. Linda mailde dat ze naar de dokter is geweest; het is inderdaad “Shin Splint”, de grachtenloop in Haarlem kan ze wel vergeten. Ze mag 2 tot 3 maanden niet rennen en springen, wel gewone dagelijkse dingen. Zwemmen, fietsen en wandelen mag wel, maar niet overdrijven. Als ze last begint te krijgen moet ze weer stoppen. Vervelend hoor. Ik denk dat de Etna wel kan; we gaan toch met de auto (het is te ver lopen) en dan met een cabine-lift en vervolgens met terreinwagens naar de kraters. Voor de rest wordt het loungen en chillen op terrassen en billen (dat was een goeie, Lin!). Na de koffie plokkeren we in het bootje naar het vertrouwde aanlegplekkie tussen de bruggen in.

Zie je ons bootje liggen?

Zie je ons bootje liggen?

Idem?

Idem?

Vanaf de brug gezien

Vanaf de brug gezien

Mooi

Mooi

Boodschappenkar mee. We gaan eerst zoeken naar een autoverhuurbedrijf. Daartoe brengen we een bezoekje aan de plaatselijke VVV in het prachtige oude centrum van Ortigia. Wij weten nog precies waar die zit. De twee vriendelijke dames geven ons een folder van een verhuurder en een plattegrond van de stad waar ze op aantekenen waar ie zit; ergens in de buurt van de markt. Het is vandaag bijzonder warm, hadden we op de boot al gemerkt. Terug door de drukke straten. Geen autoverhuurder te vinden op de aangegeven plek. De dames hadden kennelijk ook last van de warmte. Voor we verder kunnen zoeken gaat Ingeborg aan hygiënische schadebeperking doen in een grappig achteraf-cafeetje met een vriendelijke oude vrouw achter de balie op een hoek vlakbij de markt. Gelukkig heeft Ingeborg zelf toiletpapier bij zich want daar doen ze hier niet aan. We bestellen een kop cappuccino. Hij is heet en lekker (net als ik), maar geen cappuccino, eerder een soort chocolade, best lekker. Aan de overkant van de straat zijn een paar mannen bezig zee-egels te ontdoen van hun binnenste. Voor een paar plastic bekertjes vol moeten ze hele bergen verwerken. Op verschillende plekken zijn kerels daarmee bezig. We hebben niet geproefd.

Koffiedrinken op de stoep

Koffiedrinken op de stoep

Zeeëgels kraken

Zeeëgels kraken

Zie je die witte bekertjes in de hoek? Die moeten vol

Zie je die witte bekertjes in de hoek? Die moeten vol

Na de koffie gaan we de markt over. Ingeborg koopt een heleboel zakjes met van alles en nog wat: fruit, uien, bonen. Niet alle verkopers zijn even vriendelijk en geduldig, die doen aan schade-uitbreiding; de “lost client” en dat soort dingen. Ik weet wie het zijn. Daar komen we niet meer.

Op de markt

Op de markt

Idem

Idem

Als de kar halfvol zit vinden we het wel genoeg en gaan verder zoeken naar de autoverhuurder. Na twee keer vragen en twee keer inaccurate aanwijzingen te hebben verkregen vinden wij hem “op eigen kiel”, niet ver van de haven, betrekkelijk dicht bij de aanlegplaats van het bootje, ergens op een hoek. Een man staat in de deuropening. Hij is de baas zelf. Voor 35 euro per dag (24 uur, kan elk moment in gaan) inclusief alles, kunnen we een Fiat Panda krijgen. Mooi, da’s geregeld. 16 september komen we hem halen. Da’s goed hoor, zegt de man. Hij spreekt gelukkig goed Engels. Nu de Lidl. We lopen terug naar het pleintje tussen de twee bruggen in, waar ons bootje ligt. Foto’s makend varen we het kanaaltje uit de baai in.

Op weg naar de baai

Op weg naar de baai

Vanaf het water gezien

Vanaf het water gezien

We houden stuurboord aan en gaan kijken waar we het dichtst bij de Lidl kunnen aanleggen. Het is inmiddels harder gaan waaien. De golfjes worden hoger. Waar wij dachten terecht te kunnen blijkt een betonnen oever te zijn met hekken en borden waarop staat dat het een militaire zone betreft waar gewapend gepatrouilleerd wordt. We zien niemand maar wagen het er toch maar niet op. Het werfje ernaast zou misschien kunnen, maar het ziet er niet erg toegankelijk uit. Een eind verderop langs de noordwest oever van de baai die bezaaid is met rietkragen is een lage steiger met een soort werkje erachter. We gaan daar maar eens kijken. De golfjes zijn nu nog hoger. Ingeborg krijgt het benauwd van al dat opspattende zoute water. Niks aan te doen. We bereiken de steiger en knopen vast. Er is water voorhanden via een lange slang. Het steigertje is door middel van drijvende delen verbonden met het zandstrand. Bovenaan het strand is een hek dat openstaat, met allemaal bootjes erachter op trailers en bokken en verderop staat een loods en aanpalende gebouwtjes. Er is weinig activiteit. We lopen het strand over en het terrein op, karretje mee. Er zitten een paar jongens onder een afdak. Ze kijken niet op of om. Het terrein heeft aan de wegkant een grote stalen rolpoort, die openstaat. We lopen door en komen aan een ontzettend drukke weg, de Via Elorina, zonder trottoirs of fietspaden (ja, je blijft Nederlander, hè?). Het lijkt me een riskante onderneming om daarlangs naar het Noorden te lopen waar ergens de Lidl moet wezen. We wagen het er toch maar op. Met gevaar voor eigen leven steken we over en gaan stram en strak doorlopen tegen het verkeer in, dat vlak langs ons suist. Het gaat net. Na een kwartiertje bereiken we de Lidl. Pfff. Het is de moeite waard gebleken, want jongens, wat een fijne, verse spullen! En de whisky (70 cl.) is hier helemaal krankzinnig goedkoop: 5, 89 euro! Je zou er van aan de drank gaan! We kopen wat dingen, meer dan we van plan waren want het was eigenlijk alleen maar een verkenningstocht, en lopen met een aanzienlijk zwaardere boodschappenkar aan de overkant van de Via Elorina terug naar het werfje. Het is dus te doen, met samengeknepen billen weliswaar, maar te doen. Als je niet struikelt kun je het er levend vanaf brengen. We groeten de boys onder het afdak vriendelijk en lopen de steiger op, tillen de boodschappenkar in het bootje en tuffen er vandoor, tegen de steile golfjes op. We varen even langs de “Beau” en stellen hen op de hoogte van onze avonturen. Ze hebben ons vanuit de verte al gevolgd. De prijzen van de autoverhuur zorgen ervoor dat hun plannen wijzigen. Zij blijven nu ook hier liggen en gaan morgen een auto huren (een Panda is wel erg klein hoor, Cees!) om Eline, de vriendin van Niels, saves van het vliegveld in Catania te halen. Te 14.20 uur zijn we t.o.d.b. en neemt het zalig nietsdoen wederom een aanvang. Ik realiseer me dat mijn fotografen instinct dat toch al niet best was nog verder is geslonken want ik heb van het werfje en het Lidl avontuur geen enkele foto gemaakt. We lezen en puzzelen de hele middag en gaan een uurtje liggen want het is erg warm. De fut is er uit. Er gebeurt niet zoveel meer. We eten de andere cordon bleu op met sla en aardappelpuree (en een eitje uiteraard). Saves schrijf ik 11 september. Dat zijn er dus drie op 1 dag gepubliceerd! Pas te 00.15 uur gaan we naar bed. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s