Woensdag, 17 september 2014

Siracusa 7

Vier minuten voor zeven. Ik probeer te schrijven. Nou, dat kan ik wel vergeten want Linda is wakker, die staat me aan te staren over het schot van de kaartentafel en Ingeborg komt eruit, die begint te lullen over springende vissen tegen Linda.

Koekoek!

Koekoek!

Dus jongens, dit wordt een ramp de komende vijf dagen! Te zeven uur zitten we met z’n drietjes in de kuip. Cees is bezig op de voorplecht. Het luik van zijn ankerbak is open. Die is vroeg! Hij moet wel als ie naar Naxos wil, want dat is een eind hoor, om te zeilen! Maar Cees kan het. Een half uur later is de “Beau” het zeegat uit.

Het zeegat uit

Het zeegat uit

Wij ontbijten met een rijke fruitschotel. Daarna zoeken we wat extra kleren bij elkaar voor op de Etna. De lucht is betrokken. We hopen dat er een beetje zicht is daarboven. Te 08.30 uur gaan we op pad, met het bootje naar de kade tussen de bruggen en vervolgens naar het parkeerterrein. De Panda staat er nog. Deze keer nemen we de zuidelijke route naar de autostrada. Gelukkig is het niet echt druk (meer). We passeren een enorme begraafplaats waarop complete grafhuizen staan, zo groot als vakantiebungalows, naast elkaar in lange straten. Geinig. Ik mis bijna de afslag naar de snelweg. In een uur rijden we naar Catania en vandaar is het, na de afslag Etna Sud nog een uurtje langs kronkelwegen en door drukke dorpen naar boven. Het wegdek is niet altijd even comfortabel maar de banden blijven heel. We stoppen in een bocht waar een huis half bedolven onder de lava ligt, met dooie boomstronken eromheen. Meer toeristen doen dat. We schieten plaatjes: Lin met Ing, Ing met Wim, Wim met Lin.

Poseren bij de bedolven boerderij

Poseren bij de bedolven boerderij

Idem

Idem

De zon werkt nog steeds niet goed mee. Even later zijn we bij het dalstation van de cabinelift. Hoger kun je niet met de (gewone) auto. Ik parkeer de Panda voor 1,20 euro. Daar mogen we een uurtje voor staan. We gaan namelijk niet met de lift naar boven. Het uitzicht is daarvoor niet goed genoeg. Het is hier boven op de berg koel maar een korte broek kan nog wel en alleen een trui of vest over je T-shirt is lekker. Af en toe is het mistig van de bewolking en we kijken soms ook neer op de wolken die onder ons langs de hellingen hangen.

Wolken

Wolken

We hebben het evengoed naar ons zin. Linda geniet en dan genieten wij ook. In een restaurant met Oostenrijkse uitstraling drinken we een cappuccino. Een tv-scherm vertoont beelden van een vuurspuwende Etna. We wandelen een eindje langs de weg naar de andere parkeerplaats, waar de toeristen een stuk de lavahelling op lopen. Dat doen we ook niet, omdat Linda moet oppassen met haar been. Wel foto’s maken natuurlijk en in een souvenirwinkel kopen we een vrouwenbeeldje van lavasteen voor op de schoorsteenmantel. Linda koopt een poes van hetzelfde materiaal.

Wandelaars op de lava

Wandelaars op de lava

Linda bleef lachen ondanks het sombere weer

Linda bleef lachen ondanks het sombere weer

Wij ook

Wij ook

We vonden het wel wat hebben

We vonden het wel wat hebben

Dame met poes

Dame met poes

We rijden van de Etna langs de noordkant naar beneden, richting Autostrada en verwonderen ons nog steeds over die gigantische massa’s gestolde lava aan weerskanten van de weg. Eenmaal in de bewoonde wereld van de tegen de helling geplakte dorpjes belanden we in een stortbui, waardoor de wegen in bergrivieren veranderen. Wat een water stroomt er naar beneden. Je moet erg oppassen voor aquaplaning! De ventilatie in de auto houdt ook niet over; Linda moet steeds met een doek de voorruit schoonwissen. Zodra we door de regenwolk heen zijn wordt het droog en kunnen we ons concentreren op het vinden van de afslag naar de autostrada. Die vinden we. We rijden door een tolpoort en te laat heb ik door dat ik een biljet uit de automaat had moeten trekken. Goddammit. Afijn, doorrijden maar, er is geen weg terug. Bij de afslag Taormina staat wederom een tolpoort waar je moet betalen. Gelukkig is het een bemande. Ik vertel de mevrouw dat ik vergeten ben een kaart te trekken. Ze kijkt wat zuur maar laat ons toch door na betaling van 1,70 euro, ze moet wel want er staat een rij achter me. Via steile kronkelwegen gaan we eerst naar Castelmola, het dorpje hoog op de rots, dat we al zo vaak vanuit de verte hebben bewonderd en gefotografeerd. Ingeborg vindt het maar eng en Linda vindt het prachtig. Voor 2 euro parkeer ik de auto (twee uur) en we wandelen het dorpje in. Het uitzicht is ondanks het slechte weer grandioos. We kunnen de jachten in de baai van Giardini Naxos zien liggen. De “Beau” is er nog niet.

Taormina in de diepte

Taormina in de diepte

Struinen door Castelmola

Struinen door Castelmola

Het terrasje bij de kerk

Het terrasje bij de kerk

Uitzicht op de baai van Giardini Naxos

Uitzicht op de baai van Giardini Naxos

Omdat het lunchtijd is zoeken we een restaurant waar we pizza kunnen eten. De eerste valt af want die pizza’s vinden wij te duur. Bij de tweede, op het pleintje voor de kerk, is het goedkoper en het pleintje is leuker ook. We zijn de enige gasten. Kort nadat de pizza’s zijn gebracht moeten we naar binnen verhuizen omdat het weer begint te regenen. De twee dames en de meneer van het restaurant rennen als gekken heen en weer om de stoelzittingen en de tafelkleden naar binnen te brengen. Wat een toestand. De pizza smaakt evengoed voortreffelijk. Wel jammer dat Ingeborg weer een stuk vulling uit haar kiezen tevoorschijn weet te halen.

Hier dronken we alleen maar iets

Hier dronken we alleen maar iets

Dat was voor het begon te regenen

Dat was voor het begon te regenen

Mooie pandjes

Mooie pandjes

Na het eten hervatten wij de wandeling en het fotograferen. Een oude meneer nodigt ons vriendelijk uit in zijn restaurant te komen. Dat doen we maar niet. Ik heb altijd zo’n idee dat als je dat wel doet, het geld gaat kosten. Kweetniet, hoor. Het is niet druk in het dorp. Uiteindelijk belanden wij op het kasteelterrein op de top en vandaar kijk ik door de telelens naar de baai van Naxos. Boven Naxos schijnt de zon. Het is inmiddels na drieën. Volgens mij zie ik de “Beau” liggen, schuin voor een grote tweemaster, die we ook al zagen in Siracusa! Als ik inzoom op de opname die natuurlijk niet heel scherp is, zie ik het schuine zonnescherm aan de achterkant en de twee stagen en de typische vorm van de cockpit. Het moet hem zijn. We horen later wel of het klopt.

De baai van Giardini Naxos

De baai van Giardini Naxos, iets dichterbij

We stonden hoog

We stonden hoog

Lin op de voorgrond en de achtergrond op de achtergrond

Lin op de voorgrond en de achtergrond op de achtergrond

Achter je is het uitzicht, Lin

Achter je is het uitzicht, Lin

Idem, Ing

Idem, Ing

Kijk, linksonder, dat is de "Beau"

Kijk, linksonder, dat is de “Beau” in de baai van Giardini Naxos, nog dichterbij

We zijn inmiddels ook best wel een beetje moe. Vijf over half vier. We stappen in de auto voor een “Hair raising” ritje naar Taormina. Van Castelmola kun je rechtstreeks afdalen naar Taormina. Smalle weg en smalle straatjes in het bovenste deel van de stad. Van de parkeerplaats die we vinden is het een heel eind lopen naar het Griekse theater en het centrum van de stad daarnaast. We besluiten dat maar niet meer te doen en voor de spits te proberen thuis te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Te 18.00 uur zijn we terug op de basis, na de auto weer voor 10 euro onder de pannen te hebben gebracht op de parkeerplaats aan de Via Bengasi. Morgenoggend te 09.00 uur breng ik hem terug. De tank is half leeg, de verhuurder heeft een mazzeltje. Het bootje ligt er nog. We komen droog over en na het opruimen van de spullen aan boord is het tijd om te chillen en te loungen. We hebben een heel gezellige avond, met snackjes en drankjes, in de kuip. De tuinlampjes aan, de olielamp aangestoken, zelfs een grote kaars wordt aangestoken. Met Linda erbij hebben we genoeg gespreksonderwerpen, wel vertrouwelijk natuurlijk. Half tien saves. Ingeborg is doodmoe en Linda hoeft ook niks meer. Nou, bedtijd dus. Het duurt tot 22.20 uur voordat Linda en Ingeborg liggen. Er moest nog zoveel gebeuren! De accu’s staan laag: 11,85 volt. Alle stroomvreters moeten eraf, de koelkast ook eigenlijk, maar daar zit nog bevroren gehak in. Licht uit. Binnen de kortste keren is het stil in de “Wing IV”. Het was een fijne dag, ondanks het kloterige weer.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Woensdag, 17 september 2014

  1. Linda zegt:

    En gezellig was het!

    Like

  2. P. Zijlstra zegt:

    Mijn mailadres is gewijzigd in: paula.zijlstra@icloud.com Het planet.nl account wordt niet meer gelezen/beantwoord wegens overstap naar andere provider.

    Groet, Paula

    Like

  3. Cees zegt:

    Ja hoor om 3 drie uur lagen we net naast de tweemaster. Record tijd gezeild. Wat je niet ziet, is dat we vreselijk liggen te wobbelen met één zeezieke aan boord.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s