Woensdag, 24 september 2014

Siracusa 2

Tien over half zeven ben ik uit mijn bedje gestapt en heb ik meteen mijn computer aangedaan om te kijken of ik nog internet heb. Het duurt wel langer dan normaal voor de homepage van TIM wordt gepresenteerd. Wat heeft het gewobbeld gisteravond en vannacht zeg! We liggen nog niet rustig. Ik kan ondertussen wel even naar de w.c. gaan. Tien uur. De computer is erg traag gebleven, heel af en toe komt er iets door, maar er is eigenlijk niet mee te werken. Ik ben maar aan het schrijven gegaan. Half tien was ik klaar, maar kon het niet op de weblog krijgen, de laatste 20 MB gaan echt als stroop. Bootje neerlaten want we moeten naar de TIM en dan naar de Lidl. Tien over half elf. We hebben de simkaart opgewaardeerd met 5 GB gedurende 30 dagen voor 20 euro bij de TIM-winkel. Zo gepiept. We kunnen weer internetten. Nu lopen we over de Corso Umberto II in de schaduw van de huizen naar de Via Elorina. Ik zie een gereedschappenzaak en daar koop ik batterijen voor de muis en voor de voice recorder, betrekkelijk grote stroomvreters zijn dat. In de rotzooierige winkel zit een jongen achter een balie die informatie geeft en verwijst naar een oude man recht tegenover hem achter een andere toonbank, die mij de artikelen overhandigt. Voor de betaling verwijst hij mij naar zijn broer, die 3 meter verderop aan een tafeltje met een kassa zit. Ik betaal met pin-pas, hetgeen nogal wat tijd kost (het pin-apparaat is net zo traag als mijn internetverbinding) en op zijn beurt brengt hij de bon van de betaling naar zijn broer, van wie ik de batterijtjes kreeg. Deze geeft mij de bon met de prijs van de batterijtjes en de bon van de pinbetaling. Goeie werkverdeling wel. Zo hebben ze in tijden van geringe drukte allemaal af en toe wat te doen. Ik word er verlegen van, van die bediening! Ciao, Arrivederci, Salve! We wandelen verder met onze boodschappenkar met ingebouwde tas, waarin de 1 euro steekkar van Dekker Watersport uit Ayamonte gestoken is. Hij doet het nog steeds, alhoewel de wieltjes een beetje scheef gaan staan. We genieten van de wandeling en de drukte om ons heen, in het bijzonder van de merkwaardige parkeergewoonten van de Sicilianen. Ze pleuren overal hun auto neer: op hoeken, of als een parkeerplek niet past: gewoon schuin erin met de achterkant op de straat uitstekend, dubbel of driedubbel parkeren, pontificaal op zebrapaden en trottoirs neerzetten zodat je er niet meer door of langs kan als voetganger of zelfs hele stegen en straatjes blokkerend zodat niemand er meer in of uit kan en ga zo maar door! Geen parkeerwachter te bekennen. Er wordt trouwens ook door niemand iets van gezegd. Geen geschreeuw, geen gescheld. Gewoon dóen. De parkeerafdeling van de gemeente Amsterdam zou zijn vingers aflikken hier: wegslepen maar! Maar dat zou niet lang duren want dan gaan er dooien vallen! Het is een puinhoop maar het marcheert. Wat ook opvalt is dat tot nu toe iedereen stopt als je het zebrapad op loopt, maar voorzichtigheid blijft geboden. Bij de Pasticeria waar we laatst die caloriebommen aten bij de cappuccino, koersen wij de Via Elorina in. Daar is het oppassen geblazen. Voor de terugweg met zware karren stippelen we nu alvast een strategie uit. Kijk, daar steken we over, een stukje in de zon en daar, waar het trottoir 30 cm breed wordt omdat er in de midden lantaarnpalen staan, steken we weer over naar de andere kant, maar dan moeten we wel heel goed uitkijken bij die bocht daar; het is beter dat we dan weer oversteken omdat het trottoir dan weer 45 cm breed wordt want daar passen de karren net overheen. Ja, je moet wat overhebben voor je flessen water en je Knoppers. Zonder kleerscheuren bereiken we de supermarkt. Er zit altijd wel een bedelaar voor de deur, deze keer een zwarte mevrouw met kleine kinderen. Ze zegt echter niks en vraagt niks. Misschien is het wel gewoon een mevrouw die uitrust, voor ze boodschappen gaat doen. Dat kan natuurlijk. Het is heerlijk koel in de winkel. We pakken eerst de zware spullen (flessen water) en slaan dan de rest in: groenten, fruit, Goudse kaas, ham, nog wat dingetjes en een groot pak toiletrollen, want daar zijn we na Linda d’r bezoek glad doorheen. Ook hier betaal ik met pin, dat kan gewoon allemaal. Ik heb geen cent meer op zak. Op ons dooie akkertje verdelen we het gewicht over beide karren en gaan goedgemutst op weg. De voorbereiding werpt vruchten af: de terugtocht verloopt ook vlekkeloos ondanks de aanzienlijke zwaarderel Last. Ingeborg moet af en toe even stoppen vanwege de hitte. Ik heb er geen problemen mee.

De buit is binnen; zie je die vangrail, die staat praktisch midden op het trottoirtje

De buit is binnen; zie je die vangrail, die staat praktisch midden op het trottoirtje

Ik heb het idee dat de automobilisten wel een beetje rekening met je houden, maar ook hier is voorzichtigheid moeder van de porseleinkast. Even de neus snuiten en uitrusten bij de Panificio Gastronomio Biscotti Salumeria, met aan de andere kant de Paninoteca en Braceria. De leeftijd doet zich gevoelen. Verkeersdrukte om ons heen, chaos eigenlijk, duiven die rondscharrelen; hier hebben ze die vliegende ratten ook, een enkele toerist, herkenbaar aan de bleke complexiteit. Half één. We zitten in het bootje op weg naar de “Wing IV”. We zijn net op tijd terug want het begint alweer harder te waaien en de golfjes klimmen ook. De “Passion” ligt nu achter ons. We hebben ze vorige week hier al zien liggen maar dan een eind verderop, bij het steigertje waar wij ook een keer zijn geweest om naar de Lidl te gaan. We varen even bij hen langs. Hee, hoest met jullie? Alles goed, over en weer. Zij krijgen binnenkort een gast aan boord en komend weekend varen zij ook richting Licata. 13.00 uur. T.a.b. eerst maar een bakkie koffie en de dekluiken opendoen want het is een bietje warm binnen. 15.30 uur. Het internetten lukt nog steeds niet. Ik snap er niks van. Wel verbinding maar niet mee te werken. Ik klik zoveel mogelijk op internet dingen om maar zo snel mogelijk door het laatste restje tegoed heen te komen. Dit is toch om gek van te worden! Achterlijk systeem! Te 16.15 uur zegt ie dat mijn tegoed op is. Nu zou het nieuwe tegoed in werking moeten treden maar na een uur kloten gebeurt er nog geen fuck. Ik wil terug naar de winkel maar dat zit me niet glad: er staan golven van een meter (nou ja, een halve meter dan) en het waait als de pieten. Ik probeer foto’s te maken van de wind. Moet je eens proberen zoiets. Dat lukt natuurlijk niet. Golven wel, dat kan wel. Ik maak ook een foto van de windslurf, onze “Purple Monk”. Hij blijft fier overeind in de harde wind.

Golven door wind

Golven door wind

Altijd mooi

Altijd mooi

Onze windslurf, Frida! The Purple Monk!

Onze windslurf, Frida! The Purple Monk!

Om half zeven begint Ingeborg met het eten maar ik zit op hete kolen. Te 19.00 uur lijkt de wind iets af te nemen en de golven ook iets. Ik ga toch maar, met gevaar voor eigen leven. Ik pak de laptop in plastic en doe hem in zijn hoes, die weer in plastic en dat weer in mijn rugzak. Ingeborg roept me nog na dat ik me moet uitkleden als ik terugvaar, dan heb ik namelijk tegenwind. Zij gaat zelf niet mee. Stuiterend en surfend vaar ik naar het hoekje voor dinghy’s bij de jachthaven en loop naar de TIM-winkel. Er zijn gelukkig geen andere klanten. Ik haal de zooi eerst uit het plastic en leg mijn probleem uit in het Engels. Het meisje verstaat mij redelijk en haalt de sim-kaart uit de dongel, toetst het nummer in en zegt dat ie morgenoggend om een uur of 09.00 uur actief wordt! Beste vriendin, zou ik willen zeggen, ga zo door, ga zo door en je wordt niet oud! Kunnen jullie dat er niet bij zeggen als je die troep verkoopt aan argeloze buitenlanders? Gewoon, simpel zeggen dat ie dan en dan, zus en me zo ingaat! Gewoon ongevraagd een beetje normale, beleefde informatie verstrekken!!! Ik ben nou al een etmaal voor Jan met de Korte achternaam bezig! Maar ik zeg het niet. Ik laat over me lopen. Jawel, juffrouw, dankuwel juffrouw, pak van mijn hart, juffrouw. Godverdegodver, loop ik te mompelen als ik mij langs de terrasjes en tussen de wachtende kerels bij de gokwinkels door spoed naar de haven. Drie Engelse dames, kennelijk net uit het kleine rubberbootje naast de mijne gestapt dat nu door een vierde dame wordt vastgelegd, knikken mij vriendelijk toe. Ze bewonderen het mooie dekje op mijn rubberboot. Ja, mijn vrouw is een echte kunstenares met de naald, zeg ik. Ik stap in en de vierde dame in het bootje groet mij met een tamelijk zware stem. Verrek, het is een kerel. You fooled me with that haircut! Toedeloe! Ik plokker terug naar de boot. De wind is nog best pittig en ik zit op mijn knieën en laat de boot lekker steil door het water gaan, zodat ik me niet hoef uit te kleden vanwege spatwater. Geheel droog (een hele opluchting want Ingeborg is niet mals als ik zeiknat van het zoute water aan boord stap!) kom ik terug aan boord en doe verslag van mijn avonturen. Ingeborg heeft het eten klaar en we kunnen meteen aanvallen. Na den eten hoef ik alleen maar een stukkie (22 september) te schrijven en bij de voorraad te doen. Morgen te 09.00 uur kan ie er pas op. Onvoorstelbaar dat het allemaal zo moet lopen met die kut-providers! Er is geen touw aan vast te knopen. 22.20 uur. Klaar. Bevalling. Altijd. Ingeborg staat haar tanden te poetsen, die gaat naar bed. Ik moet de foto’s nog selecteren en klaarzetten en dan ga ik ook naar bed. We doen geen vitrages over de luiken en voor de kajuitingang. Misschien gaat het goed. We zien geen muggen tot nu toe. Dat is ook logies: die hóór je alleen maar als je in het donker in je bed ligt. We gaan het ondervinden. Het was een fijne dag. Nee, eigenlijk niet.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s