Zaterdag, 27 september 2014

Siracusa 5

Tien over half acht. We hebben vanaf half zeven in bed liggen lezen, vonden dat het te vroeg was om op te staan. Dat hadden we vannacht om 04.00 uur en 05.00 uur ook al kunnen doen, dat lezen. Een gebroken nachtrust, kun je wel zeggen, terwijl er toch eigenlijk niets bijzonders aan de hand was. “Virus” heb ik bijna uit, nog een paar bladzijden. Ik moest er echter uit van Ingeborg. Ze staat nu joggert te kloppen terwijl ik de computer opstart. De zon schijnt en het waait al pittig. We krijgen “storm” vandaag uit het noorden. Ik moet eigenlijk de ankerketting een meter of tien meer uitvieren voor de zekerheid. Afijn dat kan altijd nog, eerst mijn boek uitlezen en mijn fruitje en mijn joggertje opeten. Ik hoor echter buiten de wind oppijpen en ik ga eerst die tien meter ketting maar bijsteken, voor er teveel kracht op de ketting komt te staan. Ik moet hiervoor de motor starten om de snubber er eerst af te halen. Binnen vijf minuten is het gebeurd. De wind zoeft door het want. De zee is niet hoog want de wind komt uit het noordoosten en dat maakt dat we aan hogerwal liggen en dat is goed. Ik denk dat er wel al 5 of 6 Bf staat en misschien wordt dat nog harder vandaag, maar ons kan weinig meer gebeuren of het moest een voorligger zijn die van zijn anker afslaat en op onze boeg belandt. Dat wordt een dagje “de storm afrijden achter ons anker”. Het is inmiddels zo fris dat ik een extra hemdje aantrok aan dek! Tien over acht. De eerste boot gaat al aan de haal, een Southerly. De schipper was net aan het zwemmen en hij moet als een haas met een handdoek om zijn middel zijn vrouw uit bed roepen en ankerop gaan. Met een grote boog vaart ie om het hele ankerveld heen en komt dicht bij de oude plek weer ten anker. Hij had vermoedelijk te weinig ketting gestoken want die stond verdacht steil het water in. Veel boten starten hun motor om stroom te draaien. De boot met de Duitse vlag die dicht bij ons ligt heeft een uitbouw, een soort terras achterop met daar weer op een tweezits bank, een soort canapé. Zijn onderste zaling hangt scheef aan de mast, waarschijnlijk aan de basis gebroken. Ook zijn radar hangt scheef aan de mast. Een grootzeil ontbreekt, slechts een veel te klein voorzeil dat hangt op een vreemde manier op de rolreef: een soort hoes om het voorstagprofiel heen en die hoes zit op gezette afstanden met een soort klik-systeem aan het zeil vast! En dit zeil raakt nu los in de harde wind en klappert vreselijk. Met de grootste moeite trekken ze het ding naar beneden en hebben ondertussen niet in de gaten dat hun positie ten opzichte van ons rap aan het veranderen is. Met andere woorden: ze zijn ook nog eens aan het krabben. Heel even ben ik bang dat ie in mijn kant op komt. Maar gelukkig blijft de wind zo staan dat ie parallel aan ons op zo’n 20 meter afstand voorbijvliegt, achteruit dus. De twee makkers staan verbouwereerd te kijken: wat is dit nu weer!? Ze reageren bijzonder traag op de situatie. Eindelijk krijgen ze de geest en eentje gaat het anker binnenhalen, zonder overigens de motor te starten. Het gaat zwaar. De andere meneer start toch maar de motor en even later, ze zijn ons dan ruimschoots achterwaarts gepasseerd in de richting van een Frans schip, waarvan de schipper opgewonden op de voorplecht staat, want nu dreigen ze op zijn boeg terecht te komen. Het anker komt boven met een hele grote zware bol troep eraan. De bediener van de ankerlier laat het anker weer vallen, maar kennelijk niet tot op de bodem want de achterwaartse snelheid neemt niet af. De man aan het roer geeft op het laatste nippertje gas en ontwijkt de Franse boot, waarvan de schipper nu staat te schelden. Hierna duurt het een hele tijd voor de ankerlier, die het kennelijk heeft begeven het weer doet. In de verte zijn ze aan het prutsen om de troep van het anker af te krijgen. Het duurt meer dan een half uur voor het ze gelukt is. Die baal zooi was waarschijnlijk de oorzaak dat ze aan de haal gingen, daar konden zij niks aan doen. Even later komen ze op praktisch dezelfde plek weer voor anker, weer tamelijk dicht in de buurt maar als het anker, een Bruce, nu houdt is er niks aan de hand. Pfff, wat een avonturen beleven wij, zij eigenlijk.

Daar komt ie weer, de varende serre met canapé

Daar komt ie weer, de varende serre met canapé

Olé, met z'n allen op de canapé

Olé, met z’n allen op de canapé

We drinken koffie met een slappe sprits en ik wikkel vulcanistische tape om een heleboel rotte plekken in de kabel van de walstroom zodat die er nog even tegen kan en ik ruim de Honda-generator op. De wind neemt af, tijdelijk vermoed ik. Tien over half elf. De wind blaast inmiddels weer de stront van de dijken. Heel even denk ik dat buurman met de canapé weer aan het krabben is, maar gelukkig valt dat mee. Ik heb Ingeborg d’r haar besproeit met een fles water terwijl zij het waste. Ja, je moet wat verzinnen als bezigheid. Kwart voor drie. Alleen maar op de computer bezig geweest, van alles uitgezocht over motorboten. Ik probeer me te dwingen breder te kijken dan alleen maar de Sturiër. Er zijn een aantal andere mooie alternatieven: de SK Pilot Kotter en de Grouwstervlet. Ik kijk ook naar de Boarnstream maar die is veels te duur. Al die merken zijn niet helemaal met elkaar te vergelijken. “Compromis” is het sleutelwoord. Alhoewel nieuwbouw ten enenmale niet aan de orde is kijk je toch op de websites van die werven en je leest de verhalen van, uiteraard, enthousiaste eigenaren. Leuk om dat allemaal te lezen en het verplicht tot niets. We zitten nog in de beeldvorming. Misschien ga ik wel bijen houden, of schapen fokken (dat was een droom van mijn vader, die helaas voor hem niet is uitgekomen) weet je veel. De tijd vliegt met dit gedoe, dat wel. Kwart over acht saves. We hebben helemaal niets meer gedaan de rest van de dag, behalve dan een gezellige borrel gehad bij Cees en Anneke. Met gevaar voor eigen leven zijn we te 17.30 uur in het bootje gestapt, doch kwamen veilig op de “Beau”. We hebben gebabbeld over van alles en nog wat, bijvoorbeeld over de ongelooflijke pech waardoor Guido en Hanny werden achtervolgd! Daar rustte kennelijk geen zegen op, op hun reisje, zeg maar gerust: reis. En nog meer dingen natuurlijk. Cees had een voortreffelijk Ouzootje onder de kurk. Het was hartstikke donker toen we terugvoeren. We hebben afgesproken dat we morgen hier ook nog blijven want dan zal er ook nog wind staan, niet zo veel als vandaag maar voor de zekerheid blijven we hier want hier is meer te beleven dan in Porto Palo. Daar gaan we maandag heen en dan moeten we de jump maken naar MdR en/of Licata. Dat zien we nog wel. Er komen evengoed nog steeds boten de baai in, die durven! Kwart voor elf. We gaan naar bed. Het waait niet meer (zo hard) en de zee is gaan liggen. Ik heb de hele avond geprobeerd nog wat te schrijven maar ik krijg het er niet uit. Heb weer bootjes zitten kijken. Het was een winderige dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s