Woensdag, 1 oktober 2014

Punta Braccetto – Licata (Marina di Cala del Sole)

Dag Datum Wind Weer
WOENSDAG 1 OKTOBER 2014 WEST 0 – 5 Bf ZONNIG
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
07.45 UUR 14.45 UUR 9615,5 (TRIP 0 /TRACK 30,22) 4490 U.

Tien over zes. Ik ben er al uit. Half zes was ik wakker. Ik sta me aan te kleden want ik ga er niet meer in. Zegt Ingeborg: zullen we het bootje op het dek hijsen zometeen als het licht is. Ik schrik me dood. Hoe verzint ze het! Ze is bang dat we het bootje niet meer aan dek kunnen hijsen als we straks tussen twee boten in komen te liggen. Dat is inderdaad lastig maar, aan de andere kant wil ik hem niet 12 dagen op dek hebben liggen terwijl we er steeds langs moeten. Deze dreiging weet ik te keren. Pfff. Ik ga in de kuip naar de opkomende zon kijken, want dat doet ie vast wel weer vandaag. Een prachtige oggend. De zee is plat en er is weinig tot geen wind. Deze nacht hadden we landwind en we lagen zagjes te wiegelen. Het is nu de eerste oktober en de laatste vaardag van het seizoen en daar moeten wij het mee doen. Half acht. Was toch maar begonnen met een stukje schrijven; die hele zonsopgang ben ik vergeten. Ik was goed op streek en toen marifoneerde Cees, die zei dat ie zijn longen uit zijn lijf stond te schreeuwen op zijn voordek. Ik heb niks gehoord want ik had een koptelefoon op mijn harses en de muziek stond hard aan. Ingeborg meende al iets te horen maar zij schonk er geen aandacht aan. Cees wou wel vertrekken. Nou, wij ook wel, hoor! Even de laatste slok thee naar binnen slikken en de motor starten en dan zijn we weg, naar Licata, voor de laatste ruk. Het is toch wel een dramatisch moment. Ik moet bijna huilen. Heb jij dat ook, Ing? Geen antwoord. Einde bericht. Kwart voor acht. Binnen vijf minuten van stilstand naar 3,9 knoop bij 1600 toeren! Ik zag het anker van de bodem rechtop komen en naar boven sukkelen; fascinating! Ik probeer zoveel mogelijk indrukken in me op te nemen, alsof ik voor het eerst op pad ben. God, wat is Punta Broccetta mooi en jeetje, wat is die zee blauw! De “Beau” schiet met de snelheid van het geluid richting Licata. Hij motort! Wat krijgen we nou!? Dertig mijl moeten we. Dus over zeven en een half uur zijn wij er. Kan Cees mooi onze box aanvegen. Acht uur. Kwartiertje onderweg. We gaan maar lezen op de kuiprand. Ik heb het voorzeil uitgerold, die werkt een beetje mee. Dat levert 0,3 knoop meer op, bij 1600 toeren. Cees zeilt nog steeds niet. Negen uur. Ik heb het grootzeil bijgetrokken. Cees is gaan zeilen maar ik blijf op de motor varen, zodat we enigszins bijblijven. Er staat acht knoop wind, normaal zou dat genoeg moeten zijn om te lekker te zeilen maar met die baard onder de kont kan ik dat gevoeglijk vergeten. Bovendien is het prakties recht in de wind en ik ga niet kruisen, want dat gaat te lang duren en daar heb ik geen zin meer in; ik ruik de stal. We gaan nu koffiedrinken. Tien over tien. Nog even en we gaan de “Beau” voorbij. Hij is aan het zeilen maar er staat niet zoveel wind momenteel. Hij moet helemaal afbuigen naar het zuiden om enige vaart te houden en dat ben ik niet van plan. Ik ben aan het motorzeilen. Met 1400 toeren en alle zeilen bij haal ik 4,7 knopen over de grond (stroom mee!). We zijn nu een motorschip met hulpzeilen. Daarnet was ik een zeilschip met hulpmotor. Kijk, Ing, zo gaat dat met een motorsailer. Dat kan ook nog. Wel motoren maar af en toe je brandstofverbruik naar beneden schroeven door zeiltjes bij te zetten wanneer dat dienstig is. Ach, wat een luxe! Een mens heeft zoveel keuzes! Half twaalf. Mijn boek scheidt er opeens mee uit. De batterij is leeg. Shit, de zombies kwamen net weer oprukken! Ik ga maar weer eens om me heen kijken. De wind is naar het westen gedraaid, hij zal straks wel toenemen want ik heb gisteren gezien dat in dit gebied west 4 Bf gaat waaien. Dat betekent dus wind op kop tot een knoop of twintig (die Italianen van “Lamme Reet” houden er een andere schaalindeling op na, denk ik). Ik hoop dat we tegen die tijd al binnen zijn want van mij hoeft dat niet meer. Nog steeds op de motor maar nu zonder voorzeil. Cees is aan het zeilen. De wind is vijf knopen. We varen op een geheel lege zee; geen commerciële vaart en geen pleziervaart, behalve wij tweeën dan. Slechts 1 tweemaster op tegenliggende koers. Niet de massale optocht naar Licata die ik op 1 oktober (de dag waarop het winterseizoen ingaat) had verwacht. De zee is vooralsnog vlak. Er zijn wat rimpeltjes verschenen want er staat wel iets wind, 5 tot 6 knoop uit het westen. Licata wordt al zichtbaar en aan stuurboord zijn we Gela, dat is een stad, gepasseerd. Daar is een enorm industriegebied. We komen langs een groot platform, waarschijnlijk een produktieplatform voor olie, gas of olijfolie; ik zou het niet kunnen zeggen. Er ligt een soort sleepboot tegenaan.

Platform

Platform

Idem, nu iets dichterbij

Idem, nu iets dichterbij, met Gela op de achtergrond

Op elf uur aan bakboord zie ik in de verte nog eentje. Een nijver gebied hier kennelijk, maar dat is niet te merken aan de scheepvaartbewegingen. Er gebeurt niks. Nu begint het te waaien: 7 knoop, 8 knoop. Ik denk dat we straks moeten zeilen, maar voordat het echt hard begint te waaien, doe ik er maar een paar toertjes bij want ik vind dat we langzaam vooruitkomen. Kwart over twaalf. We hebben lekker gegeten: een broodje gezond met gebakken ei en drie plakken gebakken spek en roomboter. Heerlijk! De wind trekt aan. De meter geeft nu al 11 knopen aan. Ik denk dat het binnen een uurtje tot dik boven de 15 knopen gaat waaien. Dat betekent dat we noodgedwongen moeten gaan zeilen want dan is het niet leuk meer om op de motor er tegen op te boksen want ik neem aan dat de golven ook gaan opspelen. Je kan net zo goed gaan zeilen dan, we zijn tenslotte (nog) een zeilboot, nietwaar? Ik krijg een half appeltje toe en een pruim. Half één. Motor uit. Daar gaat de administratie weer (over de vloer) want we gaan schuin! Twaalf knopen wind uit het westen. Hoog aan de wind dus. Licata is niet helemaal bezeild, maar we gaan toch zeilen want het is gekkenwerk om dat niet te doen. Vijf voor één. Dit zijn gedenkwaardige momenten. De laatste mijlen van dit seizoen stromen onder de boot door, op weg naar onze overwinterplek, correctie: winterplek want we gaan zelf naar huis, hahahaha! Het is ons vreemd te moede. Vreugde en verdriet liggen (of staan, ik zou het niet weten) dicht bij elkaar. Ingeborg zit zachtjes te huilen boven haar boek en een snik welt op in mijn borst. We hebben nu al heimwee naar deze zonnige oorden en blauwe wateren. Not. Gelukkig hoeven we hier niet de hele winter te blijven want dan moeten we deel uitmaken van het overwinter- en live-aboard volk en daar passen we, naar wij menen, toch niet geheel in. We gaan liever naar huis. Maar het is evengoed iets om bij stil te staan dat dit de laatste mijlen van 2014 zijn. Ik kijk even naar Ingeborg. Ik heb me vergist. Ze staat er helemaal niet bij stil, had gewoon een vuiltje in haar oog en leest gewoon door in d’r Mario Puzo. Die snik was dus ook voor niks. Goddammit. We zeilen lekker: 4,2 knoop in 13 knopen wind. Ik hoop nu dat het 17 knopen gaat waaien, misschien halen we de 4,7 knoop dan wel. Ik wil wedden dat het dik boven de 15 knopen waait voor we in de haven arriveren. Wedden, wedden? Cees komt opzetten als een Razende Roelant, die scheurt straks met zeven knopen voorbij, terwijl wij er vier “doen”. Onvoorstelbaar.

"Beau" gaat lekker

“Beau” gaat lekker

Over 6 maanden varen we hier weer weg. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel: dan vaar ik weer 7 knopen en is de “Beau” aangegroeid zodat we redelijk aan elkaar gewaagd zullen zijn. Mijn stemming verbetert op slag! Tien voor twee. Nog twee en een halve mijl. De laatste mijlen van dit seizoen! Lieve kijkbuiskinderen! Moet je Ingeborg d’r gezicht zien als ik dat zeg: ze kan me wel verscheuren! Het waait ondertussen 16 knopen. Ik heb gelijk gekregen en de golven beginnen al flink “tegen te duwen”. De snelheid komt nog steeds niet boven de 4,3 knoop. De helling wordt groter. Nu zijn we ineens weer “overtuigd’ met volledig grootzeil en genua. Die laatste twee mijl laat ik het maar zo. We zien de lichtopstanden op de pieren van Licata naderbij komen.

Wij gaan ook lekker, zo te zien! De vraag is, staat hier de motor aan of niet!

Wij gaan ook lekker, zo te zien! De vraag is, staat hier de motor aan of niet!

Daar is Licata! Pieren, vuurtoren, flats en de jachthaven

Daar is Licata! Pieren, vuurtoren, flats en de jachthaven, alles is er

14.00 uur. Motor aan en genua weg. Cees is al bijna tussen de pieren. 14.50 uur. We liggen. Op de welhaast verst verwijderde plek van alles. De “Beau” ligt helemaal aan de andere kant van de jachthaven. Deze haven is nog in ontwikkeling en staat ook niet op de kaart van onze plotter. Het was even zoeken naar de ingang. We liggen krap tegen een catamaran aan. Aan de bakboordkant is nog ruimte. Er liggen verder alleen kleine open bootjes links van ons. Voor de rest is de gehele steiger vol. We liggen het dichtst bij de opgang naar de kade. De fietsen zullen er aan te pas moeten komen. Als de havenknul weg is verstel ik de mooringlijnen zodat we niet zo tegen de cat aan gedrukt liggen. We zijn moe en dat draagt bij aan een enigszins gedrukte stemming. Ik moet mijn oordeel over deze haven maar even opschorten, tot ik de dingen weer wat scherper zie. Een eerste conclusie kan in ieder geval wel zijn dat we hier heel erg beschut liggen; totaal geen deining en vlak water terwijl het buiten toch aardig moet waaien. Nu moeten we naar de havenmeester, die een -meesteres blijkt te zijn. Het gaat daar erg gemoedelijk toe en er zijn een paar luitjes voor ons, dus gaan we eerst even hernieuwd kennismaken met Hans en Sissy van de “Lowlander” die tegenover het havenkantoor ligt, zij wel. Ook gaan we eerst naar de ships chandler op de haven en bestellen twee zware landvastveren van roestvaststaal met rubberen eindstukken. Een rib uit ons lijf maar die dingen kunnen een Sturiër ook in bedwang houden, moet je maar denken. Hij kan ons desgevraagd tevens een werf aanbevelen voor het uithijsen komend voorjaar en hij kan trilux antifouling bestellen met 45 % korting (we weten alleen niet van welke prijs dat afgaat!) en de kluiver kan ie ook laten repareren. Dat gebeurt in Siracuse want in Licata zijn geen zeilmakers. Hij spreekt goed Engels en komt overtuigend over. Goeie marketing. Zaterdag brengen wij het zeil. Terug naar de “marina hospitality office”. Cees en Ann komen ook de formaliteiten vervullen. Het is een vrolijke boel op het kantoor. Het is een kwestie van een handtekening zetten op het contract, betalen met de creditcard en tegen een borg een elektronisch dingetje met pleesleutels in ontvangst nemen, je kan er ook water en stroom uit je paal (op de steiger) mee genereren. Water kost 3 euro per ton en de stroom is 30 cent per Kw. Jongens, wat een luxe, wat een bediening! Ik hoop wel dat het goed komt met de waterdruk, want tot nu toe zag ik alleen maar pisstraaltjes of geheel niks uit die dingen komen. Volgens de mevrouw komt alles in orde; ze zijn momenteel aan het werk, vandaar. Na het inchecken gaan we de landvastveren ophalen en een tube sikaflex. Met Cees en Anneke spreken we af vanavond te gaan eten in een pizzeria in het stadje. Kwart voor zeven. We gaan naar het “ontmoetingspunt” lopen, waarvandaan we met zijn vieren de stad in wandelen om steenoven pizza’s te eten. Het is even zoeken naar de door de mevrouw van de haven aanbevolen pizzeria “O’Vesuvio”. We vinden hem op een hoek van de weg langs de haven en een drukke straat. Te kwart over zeven nemen we plaats. Keuze genoeg aan tafeltjes. We zijn en blijven de enigen. De obers doen hun best. Ondanks de herrie op straat en de lege tafels om ons heen hebben we het reuze naar de zin. De pizza’s smaken prima, de lokale wijn smaakt lokaal en onze limone sorbetjes zijn ook niet verkeerd (Ann had iets anders maar ik weet niet meer hoe dat heette). Na den eten (ver)dwalen we nog even door de oude gedeelten van de stad. Een doolhof van groezelige  steegjes en smalle straatjes met felle verlichting, vermoedelijk om criminaliteit tegen te gaan. Dit is geen toeristenstad. Een vreemd sfeertje, zo had Ingeborg het al in de pilot opgetekend uit de mond van Suus van Kees (Alcoutim, Portugal, winter 2010/2011). Vieze stad. Mensen die je aanstaren, gebarricadeerde ingangen, ramen, winkels etc. De monumenten worden niet onderhouden, zijn danig in verval. Zien er daardoor wel authentiek uit, maar het belooft weinig goeds voor de toekomst. Misschien moeten we overdag maar een keer terugkomen, dan ziet het er misschien vrolijker uit. Tien over half tien zijn we terug op de boot. De conclusie kan zijn: de stad is dichterbij dan in Marina di Ragusa het geval was; de vraag is alleen: wil je er zijn. We schorten ons oordeel op. Ingeborg is moe. We moeten naar bed. Morgen aan het werk: schoonmaken, opruimen etc. Ik ga buiten zitten in de kuip. Half elf. De vuurtoren pal naast de haven beschijnt om de drie seconden de bovenste verdiepingen van een flat, lekker dan, je zal er maar wonen. Drie Duitsers komen luid kletsend de steiger oplopen en blijven een kwartier lang pontificaal voor onze boot staan discussiëren met die harde keelklanken van ze! Goddammit, wat heb ik misdaan dat ik dit heb verdiend? Sodemieter toch op! Maar dat zeg je natuurlijk niet. Je groet ze beleefd: gutenabend, schönes wetter, nicht? zodat ze weten dat jij daar bent, misschien lopen ze dan door. Lauw Loene! Ingeborg is intussen naar bed gegaan. Ik ga pas als “die leute endgültig abhauen”. Pfff. Verrek, ik ben ook moe, merk ik nu pas, ik ga ook naar bed. Het was een fijne, gedenkwaardige dag deze dag, de laatste zeil-, ik bedoel: vaardag van dit seizoen. Dag.

Daar liggen we.......

Daar liggen we…….

......."END OF THE LINE"

…….”END OF THE LINE”

PS. Ik zag op het laatst meer dan 19 knopen op de windmeter! Ik had dus niet zo’n kléin beetje gelijk!

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s