Zondag, 5 oktober 2014

Licata 4

Zeven uur. We worden gewekt door de oorverdovende herrie van de knagende beestjes onder de boot. Dit heb ik nog nooit eerder gehoord. Verbijsterend. en soms ook is het plotseling stil. Ik heb net de plee doorgetrokken, 100 slagen, en toen hoorde ik meteen helemaal niets meer. Ze waren geschrokken waarschijnlijk, maar dat duurde niet lang. Geleidelijk kwamen ze weer op gang. Het is licht, er druppelt regenwater binnen door het luik, via de muggenvitrage. Het waait uit het noorden zoals te doen gebruikelijk.Tien over half negen komen we er pas uit. Het is nu droog buiten. Mijn boek, “Mobiel” van Stephen King ben ik bijna doorheen maar ik mag niet doorlezen van Ingeborg, moet uit bed. De onderwatertikkers doen onverstoorbaar voort. De lucht dreigt nog steeds met regen. De buren zijn net vertrokken. Nu liggen we aan bakboord weer allennig. Zal wel niet zo blijven. De haven schijnt volgeboekt te zijn. Zou je nog niet zeggen met al die lege plekken. Ik stuur Rietje een mailtje met een boodschappenlijsje. De zon schijnt nu een beetje maar in het noorden dreigt het nog steeds. Ik ga eens naar het weerbericht kijken. Dat zegt dat vanmiddag om twee uur hier een bui langstrekt. Half elf. Koffie. Ik heb de kotterfok uitgerold en afgespoten en nu hangt ie te drogen. De wind is nog steeds noord, ideaal dus. Dat drogen gaat zeer snel in dit klimaat. Straks hopelijk ook de grote genua doen. Voor het loopje en om de boot zo schoon mogelijk te houden stiefelen wij vaak heen en weer tussen de boot en de vullescontainer. Na de koffie doe ik dat dan maar weer een keertje. Elf uur. Ik heb net gebeld met Ma, voor de laatste keer in deze situatie en met Marijn en Riet, ook voor de laatste keer. Knie van Marijn nog niet goed. Hou mijn hart vast. Ik ga het zeil laten zakken. Op de steiger vouwen we hem op tot een klein pakketje. Tien over twaalf. Tied veur nog een bakske. De genua hebben we ook uitgerold en afgespoten, waarna ik het rubberbootje naast de boot rechtop gehesen heb om het water eruit te laten lopen en wij om beurten met de dekschrobber de kokkels en de zwarte troep van de bodem af proberen te rossen. Het ergste krijgen we eraf. Tien voor half één. Ik heb even de landvastveren gesmeerd met WD 40, want ze piepten, dat moet niet. Ik moet boodschappen doen; ingrediënten kopen voor een bietenslaatje. De bieten, de mayo en de eieren hebben we al, nu nog aarpels, een paar uien, een biertje en een flesje wijn. En stokbrood natuurlijk. Op het fietsje en met de rugzak op. Vijf voor twee. Terug van boodschappen. Er komt een enorme pestlucht aan, van zee af! Een soort van rolwolken. Dat belooft weinig goeds. Boven zee regent het al. Er komen voor de bui uit twee boten binnen varen. Het begint stevig te waaien. Mooi; als wind komt voor de regen, kan het er wel tegen. Niet te geloven, het weerbericht krijgt tot op de minuut gelijk! Tien over twee: sinds tien minuten staat er een complete storm! Zeker windkracht 10, als het geen 11 is. De plotter heb ik al weggehaald, dus ik kan de windkracht ook niet meer zien. Zeer harde zuidenwind. Het is meteen duidelijk dat de boot omgedraaid moet worden, met de kont naar de steiger, want dit gaat natuurlijk vaker gebeuren, dit winterseizoen. Stom van me, had ik kunnen weten, was in MdR ook zo. Binnen de kortste keren staan er venijnige golven tegen de boten aan de buitenkant van de steiger te klotsen. Een enorme klereherrie. Het lijkt net of ze met balken tegen onze boot staan te timmeren! Goeie les, zeg! De kleine bootjes naast ons liggen te dansen en scheppen bakken water, vooral degene die met de kont naar de wind liggen, net als wij. Niet normaal meer!

Het gaat flink tekeer

Het gaat flink tekeer

Idem

Idem

Wilde luchten

Wilde luchten

Onze steiger

Onze steiger

Zie je dat achterste bootje? Dat gaat roemloos ten onder!

Zie je dat achterste bootje? Dat gaat roemloos ten onder!

Gek genoeg gaat het niet regenen maar blijft het uitsluitend keihard waaien. Na een uurtje gaat de wind liggen. We gaan naar de bibliotheek boeken jatten (en brengen). Aan het begin van onze steiger blijkt een bootje in het golvengeweld vol geslagen te zijn en compleet gezonken. Het is een polyester speedbootje, met vermoedelijk een beul van een buitenboordmotor erop. Hij hangt loodrecht naar beneden aan twee dunne, doch kennelijk sterke touwtjes, die aan de kikkers op de steiger gebonden zijn, anders was ie totaal verdwenen (het is hier 4 tot 5 meter diep). In het havenkantoor (naast de bibliotheek) vertellen wij van de gezonken boot maar daar wisten ze er al van en de eigenaar is telefonisch ingeseind. Wat een toestand, dat kan nog lollig worden hier komende winter!

Weg is ie

Weg is ie

Onze steiger

Onze steiger

Werk in uitvoering; ze zijn heel ambitieus hier

Werk in uitvoering; ze zijn heel ambitieus hier

De rust is weergekeerd 2

De rust is weergekeerd, morgen draaien we de boot om

T.o.d.b. ga ik een bietenslaatje maken met eieren, aarpels, mayo, veel uien en eieren. Ondertussen mailtjes lezen en andere dingen. Ingeborg puzzelt. Kwart over acht. Lekker gegeten. Slaatje op stokbrood, enorm genoten, een beproefd recept.

Lekker slaatje met Ingeborg puzzelend op de achtergrond

Lekker slaatje met Ingeborg puzzelend op de achtergrond

Maar eerst kwamen Cees en Anneke nog even langs. Eerst Cees. Anneke was douchen. Cees gaat me helpen een solenoïde aan te brengen voor de ankerlier, een relais dus, zodat de contactpunten van de schakelaars in het dek niet steeds verbranden. En hij gaat mij morgenoggend helpen met het omdraaien van de boot, met de neus naar het zuiden, waar de meeste stormen hier vandaan komen. Om het te vieren delen we alvast een biertje (zo’n grote fles van 66 cl). Nu zitten we te chillen en te loungen, d.w.z. Ingeborg puzzelt en ik verveel me en zit achter de computer, zit steeds naar hetzelfde te kijken, geen fantasie kennelijk. Ik ga zometeen schrijven met een whisky erbij en de laatste nootjes. Het is windstil en we liggen doodstil aan de steiger, maar dat is maar tijdelijke schijn hier, zo bleek vanmiddag! Binnen de kortste keren zit je in een wasmachine. Zuk schrikken! Half elf saves. Nog steeds stil. Ingeborg doet de afwas, die stond er nog. We gaan naar bed. Gaap. Solenoid. Anchorlift. Tis wat, mooie tijd om naar bed te gaan. Tien over half twaalf. We gaan nu naar bed. Het was een stormachtige dag. De landvastveren heb ik overigens alweer horen piepen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zondag, 5 oktober 2014

  1. Linda zegt:

    Hahaha, wat bizar zeg, “rare jongens, die Italianen!”. Nou ja, gelukkig stond ie aan zijn boot te trekken. Vanavond rond 8 uur nog even een keertje skypen?

    Like

  2. wingiv zegt:

    Nee, hij stond een beetje te trekken, met een paar vrienden, aan z’n boot bedoel ik. Het lukte niet. Ze zijn zo makkelijk als een pet van een kwartje.

    Like

  3. Linda zegt:

    Jeetje, zelfs avonturen als je in de haven ligt! Jullie maken wat mee (en de eigenaar van die speedboot ook… hebben jullie hem nog zien huilen om z’n boot?)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s