Woensdag, 1 april 2015

Ilpendam – Licata

Mijn allereerste bericht van dit laatste deel van onze reis spreek ik in, in de voice recorder in de auto van Linda die ons met onze bagage op het ongristelijke uur van kwart voor zeven in de oggend door de Coentunnel heen naar Schiphol brengt. Ik krijg meteen al commentaar van Ingeborg: ik mag niet zo uitgebreid en slap lullen! Dat begint goed. In de consternatie missen we bijna de afslag Den Haag. Djiez! Het stormt, de auto schudt heen en weer. Gelukkig is er nog geen file, we kunnen zo doorrijden tot vóór vertrekhal 2, waar Linda ons eruit gooit. Bedankt, Lin! Zoen, zoen, zwaai, zwaai, tot ziens! Linda gaat naar haar werk en wij wandelen naar vertrekhal 1, waar Transavia zit. Bij de incheckbalie goochelen we nog wat met bagage van de ene naar de andere tas en geven 1 stuks ruimbagage af. Alles verloopt vlotjes. De security control is helemaal nieuw ingericht. Ik moet een tas openmaken omdat daar kennelijk verdacht veel vloeistof in zit. Het blijkt een komkommer te zijn, niet explosief dus (alhoewel?). Op ons gemak kuieren wij naar de “gate” en halen een beker koffie bij de kiosk. We hebben anderhalf uur de tijd voor koffie, toilet, om ons heen kijken enz. Tien voor negen kunnen we boarden. We hebben stoelen 23 b en c. Ik mag (moet) aan het gangpad zitten. Het toestel stroomt bijna helemaal vol. En jawel hoor, pal voor ons neus komt een moeder met twee kleine kinderen zitten, als dat maar goed gaat!

Af en toe kropen koters door het gangpad

Af en toe kropen koters door het gangpad

Kwart over negen: daar gaan we, tegen de storm in. Maar voor we gaan stelt de gezagvoerder ons gerust: er zijn drie piloten, zodat er altijd minimaal twee in de cockpit zijn! Ja echt, dat zei hij, in drie talen! Hij vertelt ons ook dat we door staartwind twee uur en zestien minuten gaan doen over de vlucht. Da’s mazzel hebben; misschien halen we de bus van 12.10 uur naar Licata nog! Lang leve Transavia, alleen jammer van die gifgroene covers die ze over de vliegtuigstoelen hebben zitten, je wordt er misselijk van. Tijdens het opstijgen, als de bandjes nog over de baan rollen schudt het toestel hevig heen en weer, maar zodra we in de lucht zijn is dat over.

Ingeborg zet meteen d'r eipoot op.

Ingeborg zet meteen d’r eipoot op.

Het gaat hard. Na een uurtje zitten we boven de Alpen. De zon schijnt en de chauffeur weet ons te vertellen dat het in Licata 16 graden Celsius is. Wel hebben we een minuutje of twintig last van gierende straalstromen die ons door elkaar schudden, da’s minder, maar ik heb alle vertrouwen in Boeing. Tien minuten voor de landing kan ik een foto maken van de Etna, die nog behoorlijk onder de sneeuw zit.

Een bak sneeuw ligt er op.

Een bak sneeuw ligt er op.

In Catania waait het behoorlijk en bij de landing krijg ik eventjes twijfels over een goed afloop, man, wat klapperen die vleugels en wat schokt die romp. Gelukkig klapt er niemand als ie uitrolt; dat vind ik zoiets bespottelijks. Bij het uitstappen krijgen we bijna letterlijk een warme deken over ons heen: 24 graden Celsius en een volkomen heldere, blauwe lucht! Van de hel naar de hemel! Uit die jas! Bij de bagageband komt onze tas met kaas, pindakaas en mayonaise, allemaal van de Deen, uiteraard als laatste uit het gat rollen. Het is al na twaalven. Die bus gaan we missen. Haastig lopen we naar het hokje, kiosk of hoe noem je dat,  buiten naast de ingang van de vliegtuighal en kopen de kaartjes voor de Interbus naar Licata. Hij zou 12.10 uur vertrekken maar hij is over tijd (het is nu 12.20 uur) en komt over 5 minuten zegt de lokettist. Is dat even mazzel hebben? Het is druk bij de halte en een komen en gaan van allerlei bussen van verschillende maatschappijen en zeer uiteenlopende bestemmingen. Het is een beetje een zooitje. Na tien minuten wijst een behulpzame Italiaan ons de juiste bus en we stappen in. Ingeborg moet haar tas ook in het ruim gooien, maar daar zit de grote Nikon in. Die halen we eruit. Dit veroorzaakt oponthoud: in de bus, uit de bus. Toch gaat niemand tekeer, ze zijn allemaal allang blij dat het mooi weer is, denk ik. Te 12.30 uur rijden wij. Het landschap kennen we, dus vind ik het niet erg als buurvrouw het gordijntje dicht doet tegen de zon. Aan de andere kant van het gangpad dondert Ingeborg in slaap en glijdt tegen haar buurman aan, die stoïcijns blijft lezen in zijn iPhone. Lache man. Geheel over B-wegen bereikt de bus Gela waar een heleboel mensen uitstappen. Hij stopt nog een paar keer in de stad. Ik maak hier en daar lukraak fotootjes; iets fraais verschijnt er echter niet voor de lens.

Gela is niet veel soeps

Gela is niet veel soeps

Mijn kanis zat in de weg

Mijn kanis zat in de weg

Zo zag het er ongeveer overal uit

Zo zag het er ongeveer overal uit

De tocht voert een stukje langs de kust, dat al iets fotogenieker toont en in de verte kunnen we Licata al zien liggen.

Dit is al beter, ook al is het vnl. plastic

Dit is al beter, ook al is het vnl. plastic

Aah, de zee!

Aah, de zee!

Leuk, toch?

Leuk, toch?

Ginder ligt Licata

Ginder ligt Licata

Nu duurt het niet lang meer voor we op de eindhalte midden in de stad kunnen uitstappen. Het is 14.40 uur. Ingeborg gaat weer een tijdje goochelen met de inhoud van de tassen, maar dan kunnen we eindelijk op pad naar de jachthaven. Wij lopen er bijna op de automatische piloot heen. We melden ons op het havenkantoor (benvenuto, welcome back!) en vraag mijn sleutels terug. De receptioniste biedt ons een rit op een golfkarretje naar onze boot aan. Nou, graag. De knul brengt ons comfortabel tot voor de boot, hij draagt onze tassen ook nog en legt de loopplank van een overbuurman op ons schip. Wat wil je nog meer? We bedanken hem en stappen aan boord.

Puinhoop

Ingeborg moet eerst even zitten

We zijn er weer; dit is ons uitzicht voor de komende tijd

We zijn er weer; dit is ons uitzicht voor de komende tijd

Ik ga meteen koortsachtig aan de slag en dat gaat natuurlijk verkeerd. Ik heb haast want ik moet de schroef schoonmaken, had ik me voorgenomen. Een tijdje ben ik debiel bezig en fok mezelf op, word pissig en vind het niet meer leuk. Tot overmaat van ramp blijkt aan de stuurboordskant van het zwemplatform de bout en de dopmoer van de bevestiging van het scharnier aan de romp verdwenen te zijn: het platform is sowieso dus niet te gebruiken voorlopig. Godverdegodver.

Zie je dat scharnier naar beneden hangen? En zie je die broccoli op het roer?

Zie je dat scharnier naar beneden hangen? En zie je die broccoli op het roer?

We besluiten dat ik eerst maar eens op de fiets stap naar de werf van Martello om te informeren of ik morgen wel terecht kan. Het is pas 16.00 uur, dus zullen ze er nog wel zijn. We praten even met Melanie en Ian van de “Jigsaw” naast ons. Zij zijn er al uit geweest maar dan bij een andere werf, waar ze een 300 tons travellift hebben, ging heel vlot en soepel, heel flexibel allemaal. Jammer, maar we hebben al een deal met Martello. Daar aangekomen krijg ik een rondleiding op de werf die nu helemaal is opgeruimd, alhoewel het een gammel zooitje blijft. De knul die vorig jaar bij ons aan boord is geweest legt me uit wat er gaat gebeuren: vrijdagoggend komt ie ons halen met zijn RIB en dan moet ik daar gaan liggen aan die boei en dan moeten we van boord af. Zij gaan dan ons schip onder die kraan daar leggen en dan wordt ie eruit gehesen en zetten hem op de kant, waar ie door een kleine travellift wordt verplaatst naar de plek waar ik de boot een beurt kan geven. Ik hou mijn hart vast. Hij informeert mij tevens over de paasfestiviteiten in de stad. Ik hoef in ieder geval vandaag niet meer te duiken, dat kan morgen ook. Pfff, een hele opluchting. T.o.d.b. (=terug op de boot) gaan we aan de slag. Ingeborg had al wat dingen binnen opgeruimd.

Ingeborg had al wat dingen opgeruimd, dat zie je zo.

Ingeborg had al wat dingen opgeruimd, dat zie je zo.

Idem

Idem

Nu moet de stroom en het water erop. Ik sluit de boel aan en Ingeborg gaat de watertanks vullen. Ik fiets naar de watersportwinkel om te vragen waar mijn gerepareerde zeil is. De verf had ie wel in de boot gezet, maar het zeil niet en hij had gemaild dat ik bewaarloon moest betalen als ie het zeil in magazijn hield. Ik kon ook kiezen voor aan boord zetten en uiteraard had ik dat gedaan, maar al wat ik zag: geen zeil. Oh nee, geen probleem hoor, je kunt hem meekrijgen of morgen ophalen. Maar ik betaal niks! Neen, natuurlijk niet , en nog bedankt voor de vlotte betaling! Goed zo. Geregeld. Ik terug. Eerst even kijken hoe de “Passion” en de “Beau” erbij liggen. Zo te zien geen onraad, ze drijven nog, alleen de “Beau” ligt voor een beetje diep in het water. Zou ie daar volgelopen zijn? Nou ja, geen reden om te bellen; het water staat maar 10 centimeter boven de waterlijn en met een paar dagen zijn Cees en Ann toch terug. Terwijl ik op steiger bezig ben met het neerleggen van mijn klapfiets kijk ik terloops naar Ingeborg en die zie ik de bakboord dieseltank met water staan te vullen! Godverdomme! schreeuw ik (en nog wat uitdrukkinkjes vliegen over steiger), waar ben jij nu mee bezig?! Stoppen!! Ze schrikt enorm en zegt: maar er staat “water” op de dop!! Toch mijn eigen schuld dus. Ze heeft gelijk. Aan de andere kant: vaart ze nou al 16 jaar óók op deze tobbe of niet? Van schrik en razernij ga ik aan de drank. Bekijk het maar. Ik neem een cola rum. Ingeborg neemt er ook eentje. Het kalmeert ons wel. We gaan iets rustiger aan doen. Gelukkig was die tank leeg, nu niet meer. Het is de voorraadtank maar. Theezetthee zal ik er wel mee aan de slag gaan. Voorlopig is onze actieradius gehalveerd. We eten het restant van de meegenomen broodjes kaas, pindakaas en runderrookvlees met ei op en drinken koffie. Onder het kauwen sorteer ik een paar dingen uit de duikbak die ik morgen nodig heb. Ik zet de tent over de kuip weer op want het wordt nu toch wel fris. Het is al tegen achten. De meegebrachte lampjes van de Action staan reeds te gloeien in hun houders aan de stuurpaal in de kuip. De zon is achter de bebouwing verdwenen. Het is half negen. We besluiten dat deze dag om is en gaan naar bed.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

6 reacties op Woensdag, 1 april 2015

  1. Gelukkig weer veilig geland. Bedankt voor jullie blik op de Passion. Wij zijn er de 15de weer. Klus ze en tot gauw.

    Like

  2. Nico Karssemeijer zegt:

    Jullie zijn lekker op dreef…. en de teksten zijn weer als vanouds… we hebben jullie gemist..
    welkom terug in Griekenland… zou je het nog meemaken, geld op..komt niets meer uit de ATM.
    dus zorg voor de 20e voor wat cash…
    groetjes, Nico uit Kortenhoef

    Like

    • wingiv zegt:

      We zitten in Licata, Zuid-Sicilie, Nico! We hebben hier nog geen ATM kunnen ontdekken trouwens. Bedankt en Groeten van ons uit zonnig Sicilie!

      Like

  3. paula zegt:

    Fijn om je stukjes weer te lezen. Veel plezier op jullie schuitje gewenst en niet teveel vloeken hè (tis Pasen)…… 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s