Zaterdag, 4 april 2015

Licata 4

We leven nu zaterdag 4 april. Half zeven. Vier dagen zijn we hier alweer. De tijd scheurt langs en ik krijg het gevoel dat ik er alleen maar naar sta te kijken. We hebben een nieuw dag/nacht ritme ontwikkeld: te 20.30 uur naar bed, met de kippen op stok, als het donker is dus. Dan snags tussen 24.00 en 02.00 uur wakker worden, plassen, anderhalf uur lezen, vervolgens slapen tot circa 06.00 uur en tussen 06.30 uur en 07.15 uur eruit. Dan is er ampel tijd om mijn geleuter op papier te krijgen, alvorens de dag werkelijk begint. We waren in de jachthaven hier al mee begonnen, maar nu we hier op de Martello werf staan is er een krachtig incentief om er mee door te gaan: de blaffende honden van Licata. Overdag hoor je ze nauwelijks maar snags zijn het net katten, alleen miauwen ze niet. Als er eentje begint, zo rond middernacht, is er geen houden meer aan. Dan begint het hele koor. Je gelooft dit pas als je er midden in zit. Het houdt ook plotseling op, maar na een kwartier of een half uur begint het weer. Hier op de werf, die qua afrastering zo lek is als een mandje, lopen drie zwerfhonden rond en buiten op de parkeerplaats langs de kade nog een stuk of vijf van die krengen en dan zijn er nog de honden die langs de boulevard en in de wijk op de balkons huizen. Ook in de stad lopen tientallen honden los rond. Het zijn allemaal vrij grote beesten met een harde stem. Geen Siciliaan die zich er druk om maakt, sterker nog: ze worden regelmatig gevoed door deze of gene persoon die in zijn auto naar de kade komt en daar voedsel neergooit, waar ze dan als ratten op af komen. Een wapenvergunning om ze af te schieten zit er dus niet in, want ze houden van die beestjes. Afgelopen nacht zat er onder onze boot eentje te blaffen en te huilen als een wolf waarna hij een eigenaardig geknor liet horen. Regelmatig zitten die krengen mekaar achterna en breken gevechten uit tussen rivaliserende groepen. Dan is het kabaal helemaal niet meer om aan te horen. Om gek van te worden! Dus gaan we liggen lezen en doezelen in de blafpauzes. When you live in Sicily, you have to become a Sicilian. Je moet er tenslotte wat van maken, niet waar? Moving on. Ik moet eruit van Ingeborg, uit de kajuit bedoelt ze, de kuiptent open maken. Ok (Okaai). Het begint licht te worden. De TIM doet het binnen niet, dat moet in de kuip, daar kan ik 2 april even afmaken en publiceren. Dan kan ik morgen 3 april doen, het is dan weliswaar 5 april, maar ik moet tenslotte ook tussendoor werken; schuren en schilderen en zo. Vijf voor half acht: 2 april staat op de website, het is zowaar gelukt. Ik ga nu aan het werk. Eerst even plassen en dan verder met schuren. De jongens zullen zo wel komen om ons op en neer te hijsen. De zon schijnt niet, het is helemaal bewolkt. Ik hoop niet dat het gaat regenen want dan kunnen we alles wel vergeten. Tien voor half tien. Toch nog een behoorlijk eind geschuurd. De jongens kwamen kwart over negen. Toen moest ik stoppen. Trap op trap af. Hijsen, kiel naar beneden. Schuren en krabben binnen in de kielkast. Uno momento dado, bij het schuren van de bakboordszijde van de kiel (ik was gelukkig bijna klaar) scheurt de roterende schijf van mijn Rotex schuurmachine van 300 euro er finaal af! Wederom een vloekmoment, ik zal hem op verzoek van mijn gewaardeerde nicht Paula hier niet afdrukken, maar het was dezelfde (en nog een paar nieuwe) als bij die dieseltank die Ingeborg stond te vullen met water. Ik zag de hele onderneming al in duigen vallen, optimist die ik ben. In blinde paniek begin ik, alvorens na te denken, met dotten Sikaflex het afgescheurde “schuimplastic” van de schijf (want het moet wel dat soort troep zijn) er weer op te plakken. Ik zag mezelf al met de hand verdergaan met schuren. Tering! Dat zou natuurlijk niet gaan lukken. Nou ja, de kiel is klaar en ik kan hem schilderen, zodat de jongens nog voor twaalven de boot kunnen laten zakken en hem dan “peren”.

Hier deed ie het nog....

Hier deed ie het nog….

....en hier ligt ie aan flarden achter me op het beton.

….en hier ligt ie aan flarden achter me op het beton.

Eindelijk aan het schilderen

Eindelijk aan het schilderen

Vijf voor twaalf. Ik ga mijn tweede kop koffie drinken. Gelukkig mocht ik van Elia een schuurmachine lenen met een carburundum schijf van grofte 60, een Makita die zwaarder was, maar uiteraard wel harder ging. Nu zijn mijn armpjes afgepeigerd en slap. Na de koffie nog een stukje schuren. Dat hou ik tot tien over één vol. Met brandende armen, schouders en borstspiertjes kruip ik de ladder op en laat me uitgeput zakken op de kuipbank. Ingeborg vertroetelt mij met geroosterd brood besmeerd met jam en belegd met plakjes kaas. Tegen twee uur is de wind gaan liggen en het wordt warmer. Ik rust nog heel even en om precies 14.00 uur ga ik verder. Het is stil op de werf. De zwerfhonden lopen rusteloos af en aan door de gaten in de hekken. Zal ik ze dichtmaken? Nah, wor ik nog moeier. De stuurboordskant krijg ik helemaal afgeschuurd en in de verf!  Te 17.00 uur stop ik ermee, moet wel, anders gebeuren er ongelukken. Morgen bakboord. Mijn beloning is een heerlijk hapje bestaande uit toastjes met stinkie kaas en een overheerlijke rum-cola. Tien voor half zeven. Ingeborg maakt een prakje, niet veel, maar wel lekker. We zitten in de kuip. Ik ben nog steeds heel erg moe, dat gaat vandaag ook niet meer over. Ik moet echt vroeg naar bed. We eten bij de koffie een chocolade paaseitje die we van Mans en Agetha hebben gekregen en we internetten een beetje. Ik stel Anneke in antwoord op haar reactie op een bericht gerust over die gestegen waterlijn van de “Beau”, dat was maar een grapje. Zij zijn lekker aan het crossen over Sicilië. De zon is toch gaan schijnen. Leonard Cohen zingt over een “Famous Blue Rain Coat”, melancholiek en slaapverwekkend, heerlijk! Daar hangen we nou, in de slingers, achterstag los, de masttop is iets voorover gebogen gaan staan. We maken ons daar nu niet druk meer om. Ondanks de houten blokken schommelt de boot af en toe, vooral als er een windje komt. Tien voor half negen. Lekker gegeten, had ik dat al gezegd? Een beetje computeren. Foto’s uitzoeken en klaarzetten voor 3 en 4 april. Ik wilde gaan schrijven maar daar kwam het niet van. Ik ben kapot. Ik wil naar bed. Morgen staat er niemand aan de deur te rammelen, we kunnen rustig aan doen. Ik wil dan eerst 3 april eindelijk schrijven en pas daarna verder schuren en de stuurboordkant schilderen. Nu lukt niks meer. Einde verhaal, het end in de bek. Ik begin zelfs te brabbelen. Het duurt evengoed tot 20.45 uur voor we te bed liggen, waar ik probeer te lezen in mijn iPad. Met anderhalve bladzij donder ik in slaap. Het was een desastreuze, productieve, fijne klotedag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zaterdag, 4 april 2015

  1. Anneke zegt:

    Ha Willem en Ingeborg,

    Het plan is om morgen jullie kant op te komen. We bezoeken eerst nog Marsala en rijden dan door naar Licata. Dus…….tot morgenmiddag.

    C&A en D&M

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s