Maandag, 6 april 2015

Licata 6

Het is zes april, de zesde dag in Licata, waarvan 2 in het water en 4 op de kant. Het wordt tijd dat we hier weer eens weggaan, liggen te lang als een vis op het droge. Het is half zes. Ingeborg wordt voor het eerst wakker sinds gisteravond half tien, is dat even meegenomen. Ik werd te 23.30 uur wakker. Mijn stofwisseling was even in de war, sinds we op de kant staan had ik “number one” niet meer gedaan, ik eet ook niet echt veel moet ik zeggen, maar nu, na vanoggend doe ik weer mee. De honden hebben net weer even lekker geblaft. Ik begrijp niet veel van die beesten; overdag zijn het van die laffe, gemelijke krengen die voor je wegduiken en snags gaan ze mekaar fanatiek te lijf, dan moet je er volgens mij niet tussen gaan staan. De dag begint. De zon komt op, een stralende dag, de wind zoeft zachtjes door de verstaging. Ik ga op de weegschaal staan: 71,2 kilootjes. Da’s mooi. Te 07.00 uur begin ik pas te schrijven, aan de kaartentafel in de kajuit. Na één uur en twintig minuten heb ik het stukje van 5 april geschreven, terwijl ik steeds in mijn handen moest blazen, het is behoorlijk fris in de boot: 13 graden Celsius. De wind staat inmiddels behoorlijk om de boot te blazen, we “schudden in ons tuig”. Buiten op het brugdek zie ik een driedubbele plastic zak in de zon staan dampen, dat moet niet, moet ik even oplossen, oppassen dat ik daarbij niet struikel. Ik ga nu proberen het stukje op de weblog te zetten. Ik heb binnen de TIM-stick erin gestoken om maar weer te proberen. Hij doet niks. Hij knippert blauw, maar dat is niet genoeg. Ik denk dat we zo koffie krijgen. Ingeborg zit al te puzzelen, hoog tijd dat ze wat anders gaat doen want ik kan de komende twee maanden daar niet over doorlullen natuurlijk. Koffie! Kwart over negen. Computer in de kuip gezet. Hotmail doet het wel. Facebook doet het. Alleen alles dat op “WordPress” draait doet het niet. Wat is dit nou weer!? Alhoewel ING-bank krijg ik ook niet. Dan moet het toch aan de ontvangst liggen. Om moedeloos van te worden. Ik stop ermee. Aan de waterkant langs het parkeerterrein is het een drukte van belang. Autootjes rijden af en aan om bij de vissertjes zeevruchten af te nemen. Anneke had een reactie op 4 april, las ik op hotmail, waarin ze schreef dat ze vandaag vanmiddag naar Licata komen, de rondrit met haar zus en zwager zit er op. We drinken koffie en ik ga de fotovoorraad in iPhoto reorganiseren. Daarna bekijk ik de lege band van het fietsje. Die is niet lek, maar het autoventieltje zat weer eens los. Aandraaien met een veiligheidsspeld en klaar is kees, oppompen maar. Niets te melden verder. Er liggen nu 5 honden onder de boot achter ons en de twee “werfhonden” een eindje ervandaan. Als ik opsta om ze te fotograferen gaan de vijf ervandoor, de laffe krekels.

Honden

Honden

Honden

Honden

Na een gebakken broodje met kaas lopen we tien over één bij de boot weg, van de werf af, anders worden we gek. Het hele plein is uitgestorven. Een kale asfaltvlakte, met aan de kant van de buitenste pier een paar vierkante gebouwen, ook kaal en saai. We lopen richting strand, waar het asfalt en de pier eindigen in het zand. Door een stukje rul zand sjokken we naar het harde zand langs de vloedlijn en zetten de sokke erin, naar het westen. Het licht van de zon op de wolken in de blauwe lucht, op de wolken, het zand, het water, allemaal ingrediënten voor fraaie plaatjes.

Best wel mooi

Best wel mooi

Typische kust

Typische kust

Ingeborg op de voorgrond

Ingeborg op de voorgrond

Richting Licata gezien

Richting Licata gezien

Idem

Idem

Slechts een enkele wandelaar. Het waait als de pieten. We lopen tot we niet verder kunnen en keren dan om. We vinden een stuk visnet waar wat loodblokjes aan vastzitten. Dat sleep ik mee naar de boot. Met de elektrische touwsnijder haal ik de loodjes ertussenuit. Dat gaat bij de voorraad. We hebben nu circa 80 kilo lood aan boord, het kan ook 100 kilo wezen. Waarom? We weten het niet. Moet er dan overal een reden voor wezen?! Half drie klaar met het lood.

loodzwaar werk

loodzwaar werk

Komt altijd van pas, zo'n touwsnijder

Komt altijd van pas, zo’n touwsnijder

Er gebeurt verder niks. Het waait hard nu. Kwart voor vijf. Ik lees op de iPad, in de kuip. Ingeborg puzzelt op papier, heeft ook even gelezen. Nu is het (even?) windstil. Half zes. Ingeborg gaat eten koken en ik ga stoppen met lezen. We gaan nasi eten met een gebakken ei en pindasaus uit een pakje (of een potje). Na het eten willen we naar de jachthaven lopen om te zien of Cees en Anneke er al zijn. Kwart over zes. We gaan eten, nasi. Hebben we geen zuur erbij, Ing? Nee, ja thuis heb ik een pot, maar die was te zwaar. O, jammer.  Half zeven, lekker gegeten, nasi. Ik ga weer lezen in de kuip en we krijgen straks koffie met een sprits. Half acht. We zijn niet bij de “Beau” gaan kijken want een op dit moment onder de boot door rennende roedel van grommende, blaffende, huilende en dit keer ook werkelijk bijtende – ze vechten mekaar letterlijk de tent uit! – straathonden illustreren dat we maar beter straks niet in het donker over straat gaan teruglopen. Tien over half acht. Ingeborg kan weer puzzelen want ik heb mijn boek na circa 6 weken (!) eindelijk uit (“Ten dode opgeschreven”, van Peter James, had ik al een keer gelezen, thuis heb ik al zijn boeken nu twee keer gelezen). Het begint alweer te donkeren. De zon is achter de bebouwing verdwenen. Auto’s rijden nog steeds af en aan over het haventerrein, de pier op en dan weer terug; het “Urker” zondagse rondje noem ik het maar, het is tenslotte tweede paasdag. Half negen. De Italiaanse radio-muziek is strontvervelend, uit dat ding. Ik heb vast fotootjes klaargezet voor het stukje dat ik morgen moet schrijven, als het ervan komt tenminste want “de jongens” staan natuurlijk sogges te 07.30 uur voor de deur om ons op en neer en heen en weer te hijsen. Nu ga ik naar bed, ik moet weer liggen, pijn in mijn rug.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Maandag, 6 april 2015

  1. Linda zegt:

    Hahaha, mijn vader en honden aaien??! Zie ik niet gebeuren hoor!

    Like

    • wingiv zegt:

      Ja, eh, probleem is dat ik ze niet moet aaien, maar de Sicilianen! En die verdommen het, ze gooien ze op straat, of laten ze daar ronddarren, terwijl ze ze wel te vreten geven! Het leuke is trouwens wel, Mir, dat het regelmatig de Italianen zelf hier zijn die tijdens een wandeling of tijdens het joggen in hun poten gebeten worden!! Dat gebeurt helaas alleen nog niet genoeg. Maar Lin heeft gelijk, ik ben niet zo’n held in het aaien van honden, gaat em niet worden.

      Groetjes!

      Like

  2. Miriam van Eijken zegt:

    Zijn best mooie honden alleen ze komen aandacht tekort. Aai ze eens!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s