Vrijdag, 17 april 2015

Licata 17

Kwart voor negen. We hebben al een heel leven achter de rug vanoggend. Ik heb vannag af en aan geslapen, dat wil zeggen dat ik een goed deel daarvan wakker was. Niettemin is vlak onder onze neus iets gebeurd waar ik niets van heb gemerkt. Ik zat al vroeg aan mijn stukje vanmorgen en was al een eind gevorderd toen ik nog wat foto’s nodig had, van het kompas en de antennepaal. Ik naar buiten en fotograferen, terwijl ik met een scheel oog wel zag dat de beide steekkarren midden op de steiger lagen. Ik had het niet metéén door, maar een paar seconden later registreert mijn matineuze brein dat die bovenop de ingevouwen fietsjes aan de steigerrand lagen, naast de loopplank en dat die fietsjes er nu niet meer onder lagen, sterker nog: ze waren geheel verdwenen. Wààààt?! Oh, schrik. Dat kan toch niet?! Jawel, hoor, dat kan heel goed, vooral als je ze niet inbrekersproef met een groot slot ergens aan vastbout. Op één van de fietsjes zat wel een slot, zo’n mooi roze kabelslotje, dat los aan het stuur hing.

Zo liggen ze er meestal bij, alleen zonder slot op de wieltjes de laatste tijd

Zo liggen ze er meestal bij, alleen zonder slot op de wieltjes de laatste tijd

Ik liep wat hulpeloos te drentelen en om me heen te kijken op de steiger, maar daarmee kwamen ze niet terug. Ik trilde van razernij, voornamelijk op mezelf gericht eigenlijk en informeerde Ingeborg over de stand van zaken: Ing, er is iets vreselijks gebeurd (dat zijn nou eigenlijk niet precies de woorden waar je mee moet beginnen over zoiets tegen iemand die geheel onschuldig en onwetend in bed ligt te sudderen, maar het kwaad was al geschied). Ook zij is ontsteld en staat in een wip naast haar bed. Ik heb geen oog meer voor mijn verhaaltje en binnen de kortste keren lopen we geheel gekleed op onze nuchtere maag over alle steigers van de jachthaven om te zien of een medezeiler zich in een kleptomanische bui of tijdens een toestand van alcoholische vergetelheid heeft vergrepen aan onze transportmiddelen, of misschien zijn ze zelf wel weggelopen naar een andere steiger. Ik vind het overdreven maar ga gedwee mee met Ingeborg. Aan het begin van “onze” kade zit een jonge marinero in zijn autootje naar ons te kijken. We lopen om de haven heen om ook aan die kant de steigers te inspecteren. Afijn, we zijn lekker in beweging, we moeten nu lopen, da’s wel goed voor het zog. Als we van de laatste steiger afkomen – we praten al over vervanging op korte termijn – staat daar weer de marinero die vrijwel geen Engels spreekt. Hij komt naar ons toe en hij vraagt of wij naar onze fietsjes zoeken. Ja, hoe weet jij dat? We hebben vier fietsen gevonden daar op het parkeerterrein, in de bosjes. Of woorden en gebaren van gelijke strekking. Djiez! Wat een opluchting, dat moeten onder andere onze fietsjes zijn! Gelukkig! We kunnen weer denken aan boodschappen bij de Lidl en diesel halen! We rijden een eindje met hem mee en hij laat ons de gestolen voorwerpen zien in het magazijn van de haven. Er zijn nog twee fietsjes teruggevonden, Bromptons. We krijgen ze mee en hij verontschuldigt zich voor de “bad people”. We weten nu nog niet hoe, waar en wie precies wat gedaan hebben, maar we denken dat het jongeren zijn geweest die op baldadige wijze aan het joy riden zijn gegaan en de fietsen daarna aan de kant gesmeten hebben. Onderweg naar de steiger komen we een Franse mevrouw tegen van de boot schuin tegenover ons, die ook haar fiets kwijt is. Ik wijs haar het magazijn en ze gaat er vol hoop op af. Ik vrees echter dat die van haar echt pleite is, want dat was geen Brompton. Terug op steiger spreekt Melanie ons aan. Gisteren had ze visite en die hadden hun Bromptonnetjes aan de brugleuning van de steiger gebonden met kabelsloten. Nou, ik kan je gerust stellen, die zijn teruggevonden en staan in het magazijn! Zij blij, maar dit voegt toch wel een dimensie toe aan het geheel: joy riden met knippers op zak?! Er is ook aan het slot van Melanie d’r fiets gerotzooid, die staat nu aan dek. Wat een toestand hier. Niet veel later gonst de hele haven van dit nieuws. Geen goede beurt ook voor de Marina, de Maffia zal hier niet blij mee wezen. Ze zullen echt wat moeten doen aan de schaamteloze toegankelijkheid van de kades en steigers. Ik ben overigens nog niet 1 jachthaven in de Middellandse Zee tegengekomen die een veiligheidsproef systeem heeft. Misschien is ie er wel, maar dan kan ik me de ligprijs vermoedelijk niet veroorloven, vrees ik. De Franse mevrouw kreeg haar fiets niet terug. Moving on. Ontbijt en verhaaltje afmaken. Wat een toestanden. Tien over half tien. Verhaaltje is af. We proberen een paar nieuwe kabelsloten want we moeten straks naar de Lidl. Te 10.00 uur is het zover. Daar is Anneke. Het is een hele trap. Eerst langs de “Honden van Licata”.

Zwerfhonden van Licata

Zwerfhonden van Licata

In het begin wat problemen met de zadelhoogte van Ingeborg d’r fiets, door de jochies versteld. Ik krijg de beugel gewoon niet los, dat was een sterk jochie! Ik had een tak nodig om hem los te wrikken. Eindelijk kunnen we verder. De afstand is iets groter dan naar het gasvrouwtje, iets meer dan een kwartier fietsen, met hier een daar een “vals plat”, dat valt niet mee met een volle kar aan je bagagedrager gebonden. We geven uiteraard weer te veel uit, ondanks of dankzij de (zogenaamde) goedkoopte. Maar ja, je weet nooit of in de komende weken en maanden de Lidl wordt opgeheven. Ik maak foto’s in en bij de winkel en onderweg terug, ik wil per slot van rekening wel iets hebben met een indruk van deze stad.

Lidl Blauw

Lidl Blauw

"Goedkoop" maar lekker

“Goedkoop” maar lekker

Een veel voorkomend tafereel

Een veel voorkomend tafereel

Opladen

Opladen

Zicht vanaf de Via Gela, over de brug naar de Corso Umberto

Zicht vanaf de Via Gela, over de brug naar de Corso Umberto

We stonden even stil bij een kleurige bloemenwinkel

We stonden even stil bij een kleurige bloemenwinkel

Rivier waarlangs wij vanmiddag naar het gasvrouwtje moeten

Rivier waarlangs wij vanmiddag naar het gasvrouwtje moeten

Poseren op de brug

Poseren op de brug

Hier rijden wij altijd tegen het verkeer in

Hier rijden wij altijd tegen het verkeer in

Ik moest er ook op

Ik moest er ook op

Vijf over twaalf zijn we terug op de boot. Koffie met een verse Knopper. Vijf voor één. Daar is Anneke weer. Of we een afscheidsborreltje willen komen drinken vanmiddag op de “Beau”. Daar zeggen wij uiteraard geen neen tegen! We hebben wel behoefte aan een “traan in het glas”. Nog voor de luns ga ik een eerste dieselrun doen naar de stad met de 25 liter jerrycan van zwager Willem. Hij doet het nog steeds Willem! Hop in de boodschappentas dat ding. Ergens in het centrum op een hoek met de Corso Umberto is een Esso pompstation, een zelfbediening ding. Het is niet ver, goed te doen. Een vriendelijke Italiaan doet het hele proces vanaf de invoer van biljetten van 10 en 20 euro tot aan het vullen van de can voor! Ik hoef alleen de dop er maar op te draaien. Grazie e Arrivederci! Voor 30 euro krijg ik 20,2 liter diesel. Ik maak drie runs tot 15.00 uur. Ik moet wel veel moeite doen om hier en daar bankbiljetten te krijgen. Melanie schiet voor, de Conad weigert te wisselen, de ATM bij de Conad breekt de transactie af, Andrea Valetti van de watersportwinkel heeft geen tientjes biljetten, het havenkantoor is gesloten en ga zo maar door! We zijn lekker bezig. De laatste run van vanmiddag gaat Ingeborg mee naar de Conad. Ze koopt daar een fles water van 35 cent en betaalt met 20 euro, hop, ik heb weer een tientje. Daar heb je Philip en Marion! Het wordt morgen iets later, bij ons aan boord: 19.00 uur, ok? Ok. Ing blijft nog even staan kletsen met hen en ik stuif naar de pomp. Die is nu bemand. Dat gedoe met gepast geld is nu overbodig. Hij stampt de can helemaal vol: bijna 27 liter! Dat betekent dus dat met het telwerk van de pomp gerotzooid is! Maar dat zal overal ter wereld wel het geval zijn (ik had “in de olie” moeten gaan werken!). Nu is het welletjes. Ik heb 87,6 liter in de voorraadtank zitten. Morgen verder.

Diesel sjouwen

Diesel sjouwen

Leegzuigen

Leegzuigen

Eerst douchen en dan meteen beiden weer op de fiets, het is tien voor half vijf, om naar het gasvrouwtje te gaan en een grote kruiskop schroevedraaier te kopen in de Brico. Ik kan niet zo hard meer. Ingeborg gaat voorop. De grootste kruiskop dinges die ik kan vinden in de Brico is kleiner dan het ding dat ik al heb. Dat schiet dus niet op. Dan maar niet. Op naar het vrouwtje van Agip Gas. Het is tien voor vijf. Ze is nog niet open, de winkel bedoel ik. Beetje hangen en wachten in het zonnetje. Vijf minuten over vijf: daar is ze! De gasflesjes staan al klaar, gevuld en wel. Ze voelen lekker zwaar aan. God, wat is toch lastig als ze geen Engels spreken en verstaan en mijn Italiaans deerlijk tekortschiet. Ze is heel hartelijk en lult aan één stuk de oren van ons hoofd. We kunnen alleen maar: ja ja, neen neen en bedankt zeggen. Ze wil wel met mij op de foto.

Prima gasvrouwtje

Prima gasvrouwtje

Geinig hoor. We hebben nu gas tot thuis als het ware. Thuis gooien we de gasflessen in de boot en rijden meteen door naar de “Beau” voor de laatste borrel van ons gedenkwaardig en plezierig, samen optrekken, al die jaren! We klinken op een goede en voorspoedige vaart van beide boten en op een weerzien in de toekomst. Een lekker glaasje wijn met een hapje, hap, snik, hap. Fotootjes maken natuurlijk.

Blijf van me af!

Blijf van me af!

DSC_0457

Proost!

Terug op de boot druk ik mijn neus op de alledaagse werkelijkheid: op de kompasbol om precies te zijn. Die is niet dof geworden maar als je goed kijkt is ie een beetje leeg geworden. Leeg? Ja, leeg. De bewegingen van de kompasroos worden niet meer gedempt, hij beweegt en schommelt te snel. Er zit volgens mij geen druppel vocht meer in! Je zou toch zeggen dat je dan een vlek moet zien in het teak rond de stuurstand, net als bij de vorige keer toen het membraan was verdroogd. Ook onder in het schip kon ik niets terugvinden hiervan. Kwestie van een nieuw membraan dus waarschijnlijk en vullen, niet een heel nieuw kompas gelukkig. We moeten het wel zonder doen tot Nederland. Gelukkig hebben we nog een Sestrel Moore handpeilkompas achter de hand. Ik zet de fietsjes in het gangboord en hijs de loopplank zo hoog mogelijk op (belachelijk). Ingeborg gaat forel bakken; dat wordt een late hap voor ons doen. Met gemengde sla erbij, lekker hoor. Saves stort ik in en wil ik alleen maar naar bed. Dat doen we dan ook om 21.00 uur. Het was een fijne, drukke dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s