Zaterdag 25 en zondag 26 april 2015

Trapani (Sicilië) – Porto Teulada (op Sardinië)

Dag Datum Wind Weer
Zaterdag en Zondag 25 en 26 april 2015 NO – O 1 – 2 – af en toe 3 Bf, zondag O – ZO uiteindelijk 20 knopen wind Afwisselend zon en bewolkt, te weinig wind
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
Zaterdag 03.00 uur Zondag 11.30 uur, totaal 32 uur en 30 minuten gevaren 9884,4 (trip 172/track 189,3 mijl) 4527 uur en 46 minuten (29 uur en 30 minuten dus tijdens deze oversteek)

Miriam zou voor me zingen gisteravond, met het hele gezin, maar ze kwam mooi niet op de skype! Waar waren we ook alweer. Oh ja, Trapani, voor anker, geheel alleen, rust! Te veel rust. We worden er wakker van; te 02.45 uur om precies te zijn. Da’s nou ook toevallig! We wilden juist rond deze tijd aan onze oversteek naar Sardinië beginnen. Ik stommel uit bed. Windstil is het, doodstil. Ingeborg komt er ook uit. Kleertjes aan, motor starten en wegwezen. Het kost wat moeite om het anker eruit te krijgen. Ondanks de afwezigheid van wind zit ie tamelijk vast in de klei. Goeie ankergrond hier. In de beschutting van de havenkom hijs ik het grootzeil zonder reef. Ingeborg stuurt de boot om de dam heen en dan zijn we op zee, een groot donker gat vóór ons, met achter ons de lichten van de stad. Er staat wind uit het noorden tot noordoosten, maar veel is het niet. Ik rol de voorzeilen uit.

03.30 uur. De motor blijft bij staan anders schiet het niet op. De zee is rustig. Gelukkig maar.

03.40 uur. Ik rol de voorzeilen weer in, het heeft geen zin, er is praktisch geen wind. De motor heb ik op 1800 toeren gezet en we varen 6 knopen over de grond en dat is mooi, dat gaan we maar als gemiddelde aanhouden, dachten wij. De navigatielichten geven fel licht, we zijn goed zichtbaar. Niet dat het nodig is want er is geen verkeer; slechts heel in de verte een enkel lichtje van een visserman. Waar is de ankerbal, vraagt Ingeborg. In de hondekooi, achter de peddels en niet op het fruit, maar je moet straks maar even gaan kijken, als het niet meer donker is. De zee is mooi vlak, dat zal wel niet zo blijven deze reis. Maar goed, als het straks licht is, kunnen we een hoop gewobbel hebben. We hebben een eenzaam in zee staand licht bijna dwars aan stuurboord. Ik ga nu een kopje hete thee met een digestive koekje krijgen want ik ben helemaal flauw van binnen.

04.00 uur.  Nog steeds heel weinig wind: 5 tot 6 knopen. De zee blijft vlak ook al zijn we nu 5 mijl verder in deze duisternis. Het zou wel fijn zijn als er íets wind kwam want om nou 36 uur te motoren, hahahaha, daar moet je toch niet aan denken, als zeiler zijnde?! Nou ja, 36? In dat geval doen we er niet zo lang over, bij 6 knopen kost het 25 uur tot Capo Carbonara bij Villasimius, want dat is exact 150 mijl en dan moet je nog eens 30 mijl als je naar Cagliari wil, totaal 30 uur dus. Je bent dan wel veel brandstof kwijt en hebt er weer zoveel motoruren erbij. Nou ja, zover zal het toch niet komen? Aldus tuffen wij in een kaarsrechte lijn voort in het donker met de koerslijn op de plotter wijzend naar Kaap Carbonara. Op die schaal zie je jezelf niet bewegen over het scherm. Ik zoom maar een eind in en koekeloer af en toe onder de theedoek die erover heen hangt want ook al staat ie op de nachtstand, hij verblindt je toch.

Theedoek

Theedoek

Vooruit blijft het zwarte gat wat het is: een zwart gat. Ik zie geen moer, geen horizon, niks. Straks flikkeren we van de aarde af. De maan, die vandaag nog niet eens half vol is, laat zich niet zien.

04.10 uur. De wind neemt toe tot 7,3 knopen of zoiets. We zouden kunnen gaan zeilen maar ik hou de snelheid nog even boven de zes knopen. Ingeborg is gaan liggen op de bank in de kajuit en slaapt hopelijk. Snags varen gaat je niet in de koude kleren zitten, en fris is het wel, ik trek steeds meer lagen aan.

04.50 uur. Ik heb een zeiltje erbij gezet, de kotterfok. Inmiddels waait de wind met tussen de acht en negen knopen. We varen 6,5 knopen door het water en 6,2 over de grond want de stroom staat een beetje tegen en mij ook. De zee is, de Egadische eilanden bijna voorbij, iets onrustiger geworden. Een paar lichten van vissersboten aan bakboord vooruit. De motor blijft bij.

05.30 uur. Om vijf uur merkte ik het al en om kwart over vijf was het goed duidelijk, maar nu het half zes is zou je kunnen zeggen dat het licht is. Dat is het natuurlijk niet, maar alles krijgt weer contouren, je kunt beter zien en dat is een hele geruststelling. Op de AIS wordt verklaard wat dat grote lichtgevende vierkant is, dat snel aan bakboord op tegenkoers voorbij komt: de “Costa Nea Riviera”, met 13 knopen op weg naar Trapani; een varende partytent! Op een afstand van 3 mijl scheurt ie langs. De deining wordt een beetje groter, maar het is nog steeds aangenaam varen. We lopen 6,5 knoop over de grond, nu met alle zeilen bij en de navigatie-verlichting aan, voor het varen op de motor. Wij zijn goed zichtbaar, als een witte bliksemschicht met dat felle stoomlicht schijnend op de voorzeilen. Ik drink mijn tweede bakje thee, en krijg mijn sinaasappeltje en banaantje om het buikje te vullen want ik begin weer flauw te worden en te rammelen. Ingeborg heeft anderhalf uur op de langsbank in de kajuit liggen slapen, hopelijk een beetje uitgerust. Ze wil alweer slapen, zegt ze. De wind nam gedurende korte tijd iets toe tot 10 knopen maar zakt nu weer naar de 5 tot 6 knopen. De motor blijft tevreden met 1800 toeren knorren en we houden de snelheid op 6 knopen over de grond. De stroom wisselt; dan staat ie dwars en dan weer loopt ie mee en een andere keer zelfs iets tegen. Je kunt daar niet op anticiperen.

07.00 uur. We hebben zojuist een tanker ontlopen die op weg is naar Napels. We zijn voor hem langs gekruist met een snelheid van 7,5 knopen, waarvoor de motor een tijdje op 2200 toeren moest worden gezet. Hij loopt als een zonnetje, als een naaimachientje snort hij, zonder storende trillingen, ook het schroefasgeluid blijft alleszins binnen de perken. Die zeven plus knopen waren best leuk maar als we dat volhouden arriveren we komende nacht in het donker bij de kust van Sardinië en dat willen we niet. De zon is opgekomen en straalt achter de wolken boven Sicilië.

Je ziet de tanker nog in de verte onder de opkomende zon

Je ziet de tanker nog in de verte onder de opkomende zon

De zee is nog steeds rustig, heerlijk, gelukkig maar. We zijn 24 mijl op pad nu, 1/6 deel van de 150 mijl, van land tot land. Hopen maar dat er ooit wat wind komt, opdat we kunnen zeilen.

Een zesde van de afstand gedaan

Een zesde van de afstand gedaan

07.50 uur. Ingeborg heeft weer wat ontdekt: ze ziet op zee ontelbare dingetjes drijven, zeepbellen lijken het maar als je goed kijkt zie je dat het rechtopstaande schermpjes zijn die op platte rondjes zitten die op het water drijven. Ik zei: dat zijn zeilkwalletjes. O, zou kunnen. Dat moeten we opzoeken. De bewolking wordt ondertussen een beetje dreigend. Het zal toch niet gaan regenen? Ingeborg blijft doorzeuren over de zeilkwalletjes. Zij kijkt naar beneden, ik kijk naar boven.

Ing in de kuip

Ing in de kuip

Grauwe luchten

Grauwe luchten

 

En hoe

En hoe

De snelheid is teruggelopen naar 5,5 knopen, we krijgen nu weer dwarsstroom die iets naar achteren wijst.

09.00 uur. Somber is het geworden aan alle horizonten, wolken, flets, weinig blauw meer. Nog 112,5 mijl. Nog steeds een rustige zee. Een weerbericht zou fijn zijn. Aan de Navtex hebben we niks en het internet doet het hier niet. We weten eigenlijk niet waar we heen willen als we Sardinië naderen, dat hangt af van het weer. Het moet een plek zijn waar we de storm die voor maandag en dinsdag worden voorspeld uit kunnen zitten. We zien het wel als we daar zijn.

09.30 uur. De wind is helemaal op, de druk is uit de zeilen en daarbij is ook nog eens een vervelende deining ontstaan. Ik ga het voorzeil zo maar weer eens inrollen. Oh kijk, daar is de zon weer, opeens is alles een stuk vriendelijker. De mens is toch een beïnvloedbaar wezen hoor! Jantje lacht, Jantje huilt.

Prachtige luchten

Prachtige luchten

Ik in een karakteristieke houding

Ik in een karakteristieke houding

?

?

Hij wordt ook oud (40 jaar of zo?)

Hij wordt ook oud (40 jaar of zo?)

Crocs

Crocs

11.00 uur. Het is me toch een partij bloedheet geworden achter de buiskap, waar ik een uur heb liggen lezen, nah, niet normaal meer. Ik moet mijn hoedje opzetten van Ingeborg en ik trek eindelijk een paar lagen kleding van me af. Geen wind meer, zoals voorspeld, de weersverwachtingen kloppen nog steeds. Ik ben er blij mee. Als de motor het blijft doen kan de dag niet meer stuk en de komende nacht ook niet.

12.15 uur. Een stel dolfijnen vond het nodig ons aan de boeg te komen amuseren. Ze hadden het wel in de gaten dat wij ons stonden te vervelen in de kuip en dachten, kom laten we een showtje weggeven. Ik heb er zelfs foto’s van, eindelijk weer eens!

Dolfinaria 1

Dolfinaria 1

Dolfinaria 2

Dolfinaria 2

Dolfinaria 3

Dolfinaria 3

Na een minuutje of vijf doken ze loodrecht naar de diepten en we hebben ze niet meer teruggezien.

13.00 uur. Ingeborg gaat binnen slapen en ik ga lezen op de kuiprand in “De Kopiist” van ene Hanny Alders. Het verhaal speelt zich af in het Moorse deel van Spanje in de 10e eeuw n. Chr. Een soort historische thriller waarvan ik de clou niet goed begrijp maar waarvan de handeling best te pruimen is.

14.00 uur. We hebben een broodje gebakken ei met kaas en ham gegeten. Lekker hoor. Nog een uur, dan zijn we op de helft, 75 mijl.

14.40 uur. Alle zeilen zijn weg want de wind bleef weg en de zeilen klapperden, dan moeten ze weg. Het grootzeil zakte keurig op de giek. Het is nu echt heet in de kuip, de zee is plat. Alles hangt stil. Ingeborg leest op d’r e-reader, heeft het reuze naar haar zin, dus ik ook.

15.30 uur. Exact op de helft van de reis kruiste ons op tegenkoers een zeiljacht. Grappig. Te ver om te zwaaien. Theetijd.

16.00 uur. Ik heb mijzelve de voeten gespoeld, Ingeborg vond dat nodig (die heeft altijd al een gevoelige neus gehad). Ze was het alleen niet helemaal eens met de wijze waarop: zwemplatform naar beneden en bengelen maar. Ze maakt toch maar wat fotootjes.

Even de voeten spoelen

Even de voeten spoelen

Idem

Idem

Je moet je buik inhouden, zei Ingeborg

Je moet je buik inhouden, zegt Ingeborg en dan doe ik dat

We besluiten de koers te verleggen naar Porto Teulada. Daar zijn ook genoeg mogelijkheden om te schuilen en we gaan zo hard dat we makkelijk in de ochtend kunnen aankomen, ruimschoots bij daglicht, ondanks de 30 mijl meer en op ons gemak een veilige plek kiezen. We hebben toch alle tijd om de weken daarna, eveneens op ons gemak, naar het oosten terug te varen en dan langs de ons onbekende oostkust van Sardinië naar het noorden te kruipen.

18.20 uur. Het schiet niet op. Ik word ongeduldig. Heb de hele middag zitten lezen in “De Kopiist”, die komt mijn neus uit, ik snap de ballen van dat boek. De motor snort. Niets te zien. Geen schip, geen visser, niks. Ingeborg gaat bietjes koken en een cordon bleu bakken. Ik ben al weer lagen kleding aan het opbouwen. Het hoedje kan bijna af en de warme muts op. De zee is glad maar de deining probeert mij telkens van de sokken te pleuren als ik er even niet op verdacht ben. Verdomme. Ondertussen zijn we vanaf 03.00 uur aan het motoren! Zestien uur al! Ik mag wel olie gaan bijvullen! Het brandstofverbruik blijft binnen de perken volgens de luchtdrukmeter in de tank; we zitten zo rond de twee liter per uur denk ik.

19.00 uur. We kijken tegen de zon in. Aan de horizon is het echter bewolkt dus we zullen hem niet in zee zien zakken, die avondfoto moet ik eerder maken. Nu bijvoorbeeld.

De zon gaat weer eens onder

De zon gaat weer eens onder

Ik kijk eens even goed in het rond of er scheepvaart is, of ander onraad. Neen, tot 70 mijl in het rond is er niets te zin, er komt niks an, we kunnen rustig tien minuten binnen zitten eten. Lekker hoor: bietjes met ui, een paar sperzieboontjes, gebakken Cordon bleu, een eitje en gore slobberwijn. Het gaat erin als koek (als een Knopper van de Lidl, als het ware). Het buitenleven maakt hongerig, zie je. Tijdens het eten schiet ik met mijn kop tegen het plafond van de schrik: een harde bonk tegen de romp! Binnen 0,01 seconden staan we beiden in de kuip verbijsterd om ons heen te staren. Wat was dat nou? Niets te zien. Geheimzinnig. Hier wor ik zenuwachtig van, zo met de nacht nog in het vooruitzicht. Nou ja, het maakt toch niks uit, of het nou donker of licht is: je gaat niet op het voordek zitten of er soms een container, een stalen H- of U-balk of een berg wrakhout net onder de oppervlakte drijft. Gelukkig was het een doffe klap, geen scherpe, metalige. Dus geen stalen U-balk. Ik zie voorlopig ook nog geen water de boot in stromen dus het zal wel goed zijn.

20.05 uur. De wind, voor zover we daarvan kunnen spreken, komt voor het eerst vandaag over de bakboordzijde in, van achteren. Nog even en het is donker. Ik heb slaap. Kon ik maar naar mijn nest vanavond, maar dat is niet zo.

21.45 uur. Inmiddels donker. Een halve maan staat aan bakboord als een welkome gids aan het donkere zwerk te schitteren. Hij doet goed werk. De horizon is nog net te onderscheiden maar ik denk dat dat door de zon komt die daarachter is verdwenen. Er dreigt bewolking voor de maan te schuiven. De zee is volkomen vlak, alsof we over het IJsselmeer op een midzomernacht naar Enkhuizen tuffen. Geen lichtje van een schip of zoiets te zien. We gaan maar hard praten en hard lachen tegen elkaar om ons minder eenzaam te voelen. Hahaha, weet je nog? Toen en toen? Jazeker, lache was dat! hahahaha! Dit is toch niet normaal? Ligt de wereldeconomie stil dat er hier geen schepen varen?! Het zal onze schuld wel zijn; zodra we aan de kant zijn gaan we weer aan de economie meedoen – niet te uitbundig. Ik zou die tracklijn wel met mijn handen uit elkaar willen trekken! En we hebben nog wel gekozen voor een langere tocht door naar Teulada te varen; sukkels! Bij elkaar 185 mijl. De koerslijn is nu gericht op Capo Spartivento. Het zal wel dik daglicht zijn als we de kust van Sardinië in het oog krijgen. Ik heb de ramen van de buiskap met een natte spons ontdaan van zout zodat ik staand in de ingang naar voren kan kijken. Ik ga namelijk binnen zitten (“je ziet buiten toch niks”) aan de kaartentafel, alvast foto’s inladen en klaarzetten voor het “stukje” van vandaag (en morgen). Als we voor anker liggen morgen heb ik tijd zat om te schrijven, tussen het rusten door. Hopen maar dat er geen U-balken langsdrijven. Ingeborg gaat zitten puzzelen en zo komen we de nacht wel door.

00.10 uur. Jongens, ik vergeet gewoon te rapporteren! We zijn nog steeds aan het motoren, ik heb fotootjes gedaan, Ingeborg heeft zitten puzzelen. Uiteindelijk ging ik toch maar weer naar buiten en viel buiten met inmiddels vijf lagen kleding aan onder de buiskap in slaap terwijl Ingeborg af en toe een blik over de buiskap heen wierp (ik kan die rotzooi overdag allemaal weer opruimen!). Toen ik wakker werd stond er een beetje wind. Terwijl Ingeborg de boot in de wind legde hees ik het grootzeil, ongereefd, scheelt altijd een knoopje als die bijstaat in dit lichte windje. De maan geeft gelukkig nog steeds goed licht; we varen in zijn baan naar het westen. 1 schip gezien op veilige afstand. Nog zestig mijl te gaan naar Porto Teulada.

01.45 uur. Niet te geloven: we zeilen. Wat een genot! Wat een stilte! Na 24 uur motoren doet het ruisen van het water langs de romp weldadig aan. Tussen 10 en 14 knopen wind. De snelheid is natuurlijk wel minder, 4,9 knoop over de grond, maar we kunnen het “lijden”. Het is nog lang geen licht maar wij vinden het fijn zo. Ingeborg gaat naar binnen en ik ga zeilen “in den blinde”. Ik moet 275 graden sturen, de hoek in waar Teulada ligt. De zee geeft licht: het wervelende water van de meedraaiende schroef veroorzaakt een prachtig lichtspoor achter de boot en aan weerszijden zie ik soms hele witte plakken alsof er hel verlichte stukken piepschuim drijven. Het sturen valt niet mee om kwart over twee. Het driekleurenlicht op de mast beschijnt de windwijzer wel en ook op de instrumenten zie ik de invallende windhoek maar toch zwabber ik als een dronken kerel over de zee, waardoor de af te leggen afstand nog groter wordt. Ik denk soms lichten te zien in de richting van Sardinië. Dat zal wel inbeelding zijn; ik hoor immers ook “stemmen”, alsof een grote groep mensen zit te vergaderen!? Hou toch je kop! En verandert daar het toerental van de motor ook niet? Oh nee, die staat niet aan, dammit. Kou, vermoeidheid en een slecht voedingspatroon doen rare dingen met je denkraam.

03.00 uur. Dear diary, na 24 uur varen, is het weer gedaan met die banaan: de wind is ingekakt. De zeilen klapperen. Dat moet niet. Ik rol de voorzeilen weg en maak de grootzeilval los. Ik laat hem per ongeluk uit mijn takken schieten en met een zoevend geratel van de leuvers dondert het grootzeil in één keer keurig netjes op de giek, hoe bestaat het! Ik zou alleen de huik hoeven dichtritsen en klaar is Willem! Maar dat ritsen doen we morgen wel – straks dus, over een paar uurtjes – bij daglicht. Met de motor eens te meer op 1800 toeren ploegen wij zwiepend en slingerend voort en doen net of we niet hebben gezeild. Ik zou de kiel naar beneden kunnen doen om het slingeren enigszins te dempen, maar dat doe ik mooi niet: dat remt af! Nog steeds praktisch geen scheepvaartverkeer, op deze vriendelijke zee. We hadden rustig om 22.00 uur naar bed kunnen gaan en de wekker zetten, sogges op een uur of zes of zo. Maar ja, dan zul je altijd zien…..dat je dan opeens wel goed kunt mikken. Ingeborg maakt een kopje koffie voor me, met een Knopper met de laatste slagroom en een banaan. Een half uur later begint mijn maag weer te rommelen. Ik heb honger en dorst. Ik neem een ijskoud biertje (een voortreffelijke Gräfenwalder van de Lidl), een dikke plak kaas en een kopje zoute pinda’s. Man, wat is dat lekker! Ik had voor ik de motor startte eigenlijk even naar het oliepeil moeten kijken. Vergeten. Nou ja, ik hou het venstertje met het lichtje van de carterolie op het instrumentenpaneel wel goed in de gaten, dan kan ik altijd nog op tijd ingrijpen; dat ding zit er niet voor niks.

05.45 uur. Het begint licht te worden. Nog dertig mijl naar Teulada. Ik ben er klaar mee. Gaaap. Ik los Ingeborg af die een uurtje op de uitkijk heeft gezeten. Ik moest vannacht en vanoggend wel ontzettend vaak plassen. Ik snap er niets van. Terwijl Ingeborg slaapt word ik een kwartier lang vergast op een optreden van een stuk of zes kleine dolfijnen die voor de boeg fraaie buitelingen maken. In de preekstoel zit ik daarvan te genieten. Er is te weinig licht om foto’s te maken helaas. Uno momento dado moest ik terug naar de kuip, maar de dolfijnen bleven capriolen maken! Geweldig, zo’n opkikker!

07.25 uur. Het is zwaar bewolkt. Voor de duizendste keer kom ik van mijn inmiddels verdoofde kont af om over de buiskap heen te koekeloeren; zó frustrerend als er steeds niks aankomt. Werkelijk ongelooflijk; 165 mijl varen, vrijwel zonder iets tegen te komen. Gek wor je ervan! Kan je nagaan hoe het is om 3 weken op de oceaan te zitten zonder iets anders te zien dan (veelal hoge) golven. Ik wil best 3 weken op de oceaan zitten maar dan op 25 meter boven de golven in een bar of aan een zwembad met zo’n drankje met een parapluutje erin en zout op de rand van het glas terwijl er allemaal voor mij onbereikbare jonge meiden schaars of niet gekleed langs paraderen. Ik ga weer liggen.

Ook kramp in de nek

Ook kramp in de nek

Net thee gehad, fruitjes en joggert, aangereikt door Ingeborg. Ik zit helemaal vol, een beetje buikpijn. Krampjes. Dat krijg je als je om vier uur sogges bier drinkt en kaas en pinda’s eet, na zwarte koffie en een Knopper met slagroom; laten we het maar een experiment noemen.

09.00 uur. Zes mijl uit de kust kan ik met de TIM-dongel het weerbericht van Lamma Rete ontvangen! Het ziet er niet best uit voor de komende dagen, vooral maandag en dinsdag gaat het “los”: westen tot noordwestenwind, kracht 8 Bf. Ik hoop dat we beschut liggen in de baai naast de jachthaven van Teulada. De zee wordt nu rottiger, bobbeliger.

Capo Spartivento in zicht

Capo Spartivento in zicht

De naam staat er op

De naam staat er op

Een “historisch” moment, na 31 uur varen, precies om 10.00 uur hebben wij de kaap dwars. Landfall! Nu nog gauw effe maken dat we ergens veilig voor anker komen! We scheuren langs Capo Malfatano.

Capo Malfanato

Capo Malfatano

Mooie rotsen bij Capo Malfanato

Mooie rotsen bij Capo Malfatano

Daarachter is ook een baai waar we zouden kunnen liggen, wel heel erg van God en iedereen verlaten. We steken op richting Teulada. Onderweg bel ik achtereenvolgens Ma, Marijn en Linda. Ik was bijna vergeten dat het zondag is. Alles goed aan het thuisfront. De verbinding is niet zo goed met de telefoon. Dan zal internet ook wel tegenvallen.

11.30 uur. We laten het anker vallen in 2,3 meter water in de “Budello Tower Anchorage”.

Voor anker bij Budello Tower

Voor anker bij Budello Tower

Lekker trackje, nietwaar?

Lekker trackje, nietwaar? Zie je die knik in de koers?

De ankergrond is goed. Het anker houdt meteen, vreet zich door een dikke laag wier de zandbodem in. Jammer dat we nu niet echt rustig liggen, de boot beweegt behoorlijk op en neer. Ik draai de kiel een eindje uit tegen het slingeren. De wind uit het zuidoosten staat recht de baai in, de enige richting waarbij je niet voor deze baai moet kiezen, maar we doen het omdat de wind vannacht gaat draaien naar het noordwesten en dan moet het kunnen. Naast ons komt een Fransman ten anker, die op het laatst een tijdje met ons opvoer. Hij ligt erg dicht bij een wrakje. Later gaat hij iets verderop liggen. Motor uit. Rust, rust, rust. Aan de kant zijn wat gebouwtjes, er is een soort kade aan zeer ondiep water en er liggen hier en daar een paar kleine bootjes. Verder is er niks. Kale boel. Ik vergeet foto’s te maken. Zouden we hier wel goed liggen als het gaat poeieren? Ik breng mezelf aan het twijfelen.

16.30 uur. Ik probeerde na de lunch (gebakken brood met gebakken kaas) slaap in te halen. Dat lukte niet op de kuipbank. We deden wat werkjes (zeilhuik, binnen opruimen enz. ). De ontvangst met de TIM dongel is, zoals gevreesd, slecht. De wind nam iets af. Kijk, de Fransman vertrekt, gaat de jachthaven om de hoek in.

16.55 uur. Wij gaan ook. Ik zie het toch niet zitten, hier drie dagen lang aan mijn roestige ketting liggen te trekken; straks kunnen we helemaal niet meer lopen! Bovendien is het brood op en de joggert ook bijna.

17.50 uur. We liggen in de haven.

Porto Teulada

Porto Teulada

Idem

Idem

Idem

Idem

Duitse buurman pakte ons aan, met de kop op de steiger. In het havenkantoor betalen we aan een goedlachse jongeman 72 euro voor drie nachten. Valt mee. Woensdag weg. Nu eerst een borreltje en de stroomkabel uitleggen nadat ik eerst vier nieuwe scheuren in de buitenmantel verbind met vulcaniserende tape. Daarna een kop Turkse soep met crackers en Brie. De wifi van de haven is een wassen neus. Er zijn hier mooie douches, daar gaan we gebruik van maken. Volgens de havenknul is er morgen een markt op de camping. Goh, wat leuk, gaan we heen, Ing (de geschiedenis zal leren, dat we “het nooit leren”!). Saves probeer ik te schrijven aan dit epische verhaal, hetgeen mij met geen mogelijkheid lukt. In plaats daarvan kijken we naar drie afleveringen uit seizoen 1 van “The Big Bang Theory”.

Te Half tien (21.30 uur) is het “goeie”:

naar bed, naar bed, zei Duimelot; 
ik krijg geen aflevering
meer door m’n strot.

We zijn er, in Sardinië, heelhuids, alles doet het nog; het was een fijne dag, dagen bedoel ik (en nachten).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zaterdag 25 en zondag 26 april 2015

  1. Philip en Marion zegt:

    Weer een leuk en toch spannend avontuur van jullie. Met dolfijnen, geweldig. Geniet van Teulada. Hebben wij ook gelegen. Niet echt spectaculair, winkels op verre afstand maar rustig. Groetjes.

    Like

  2. Linda zegt:

    Zeilkwalletjes? Ben nu wel heel benieuwd naar hoe die er uit zagen…
    Wat een tocht weer, gelukkig heelhuids in Sardinie aangekomen! En? Stormt het vandaag?
    Koningsdag bleek integenstelling tot de weersvoorspellingen toch een zonnige dag te zijn. Wel koud, en vandaag hebben we regen. Dikke jassen kunnen weer aan (ca 11 graden)…

    Like

    • wingiv zegt:

      Hi Lin, Koningsdag, wat is dat nou weer?! Jammer van dat weer bij jullie. Hier is het ook niet zo lekker, het stormt behoorlijk ja! We weten niet of we morgen verder gaan. Groetjes, Paps en Mams

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s