Donderdag, 30 april 2015

Porto d’Agumu (Pula) – Cagliari

Dag Datum Wind Weer
Donderdag 30 april 2015 Zuid 1 – 3 Bf Zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
10.10 uur 14.30 uur 9911,2 (trip 11,1/track 15,75 stroom mee!) 4530 uur en 35 minuten

Half zeven. Eruit. Tandje poeten. Deurtjes eruit. Olielamp uit. Oooh, wat een mooi weer! De zon komt op boven het schiereiland. Ik kan het wuivende wier op de bodem zien, o daar ligt mijn anker, zie ik, we liggen er bovenop. Wat een rust, wat een ruimte. Prachtig. By the way, het is 30 april, voormalig koninginnedag, Ricky is jarig vandaag. Nogmaals van harte, knul! Voor ik ga schrijven, kijk ik in de “boilerbank” in de kajuit. Ja, ik dacht zomaar: kom laat ik eens kijken of het daar nog droog is. Potverdikkie. Het is niet droog, er ligt een plasje water en in het putje bij de zwaardas staat ook wat water. Wat is dat nou toch? Er volgt een half uurtje ingespannen buikliggen, turen met de nieuwe zaklamp en tasten met mijn (ouwe) handen naar vocht en mogelijke lekplekken. Het wordt niet duidelijk waar het water vandaan komt. Het is in elk geval zoet. Ingeborg komt er ook bij. We zullen dit deel van de kajuitbank maar openhouden vandaag om goed te kunnen volgen wat er gebeurt. Gezellig is het niet, maar je moet wat, anders komen we er nooit achter. Buiten is het water in de baai nu helemaal als een spiegel; volkomen vlak! Ik heb zin om te zwemmen, maar kan me goed beheersen. Het is doodstil buiten, binnen trouwens ook. Ik hoor alleen honden blaffen, uiteraard. Aan zeilen hoeven we even niet te denken. Vijf over half tien. Stukje is klaar, ga het op de weblog zetten maar ik ben er met mijn hoofd niet bij want die lekkage zit mij dwars, steeds kijken wij en af en toe verschijnt er weer vocht op hetzelfde plekje. Ik begin te geloven dat de gegoten loodballast verzadigd is van water en dat er steeds iets naar boven sijpelt op die plek en dat zeg ik ook hardop. Ingeborg gaat er nog serieus op in ook! Lache man. Ondertussen begint de wind op te steken en komt van zee. Dit veroorzaakt rimpelingen op het water; weg glasplaat. We moeten maar gaan varen, langzaam langs het kantje en foto’s maken van de Romeinse ruïne op het schiereiland. Eerst een kop koffie en dan gaan we ankerop. Tien over tien. Terwijl ik de roestbaal op de boeg redder, vaart Ingeborg in een rechte lijn naar de archeologische site, maar dus ook recht op de ondiepten af, waar we gisteren golfjes zagen breken. De plotter staat aan, maar is nog gegevens aan het verzamelen en dat duurt wat lang vanochtend, vandaar. Zij vaart “in den blinde”. De ondiepte komt ook snel omhoog. Bij de twee meter kunnen we nog net rechtsomkeer maken. Ingeborg is het zat. Barst maar met je ruïne! Wat een puinhoop (technisch is dit een correcte constatering), we varen zee op! Had je vanmorgen maar met het bootje op de glasplaat erheen moeten varen, dan hadden we de onderwaterstad ook kunnen zien, jij altijd met je geschrijf! Daar heeft Ingeborg wel een punt. Er zit niets anders op dan de Kodak in stelling brengen voor een paar fotootjes (dat we er wel geweest zijn, snap je?!). Na een kwartiertje kan de motor uit en zeilen we zachtjes over de zoute zee. Ik maak de vereiste plaatjes voor het fotoboek.

Stenen met een verleden

Stenen met een verleden

Toeristen komen ernaar kijken

Toeristen komen ernaar kijken

Een groep toeristen kuiert over loopbruggen die door de ruïnes heenlopen, van “wandelen door de oude straten” waar Rod Heikell het tien jaar geleden nog over had is dus ook geen sprake meer. Waarschijnlijk terecht, anders blijft van de puinhoop helemaal niets over. Aan de andere kant van het schiereiland is een mooi strand en daar lig je dichter bij waar het allemaal gebeurt. Achteraf hadden we dat beter kunnen doen, maar je kent het gezegde, hè? We zeilen lekker. Zeven knoopjes wind, 3,6 over de vloer gaan we, op kluiver en grootzeil. In de verte zien we drie grote schepen voor anker liggen vóór in de baai van Cagliari, aan de zuidwest kant, in de buurt van de raffinaderij. De snelheid neemt geleidelijk af. We zeilen langzaam, 2 knopen, langs een door meeuwen bescheten steenklomp en schuiven onmerkbaar traag over het plotterscherm in de richting van Cagliari.

Capo di Pula

Capo di Pula

De meeuwen poepen erop

De meeuwen poepen erop

Twaalf uur. Even voorbij Perd e Sali, dat een klein haventje heeft, wordt het te dol. De wind verdwijnt geheel en de snelheid loopt terug tot 0,3 knoop. Hop, motor maar weer aan. De Sardijnse kust aan bakboord is een eindje verderop lieflijk groen maar wordt dan weer ruw onderbroken door die raffinaderij, met zijn lange pier in zee.

Mooi groen

Mooi groen

Raffinaderij

Raffinaderij

Wachten op hun beurt

Wachten op hun beurt

Op een sukkeldrafje laten wij de voor anker liggende schepen aan stuurboord achter ons. Eentje heet “Furtrans”, zou die bont vervoeren? Ingeborg zet koffie en houdt de plek in de boilerbank in de gaten. Die blijft vooralsnog droog nu. De wind is zuid zuidoost geworden. We liggen op koers naar Cagliari. Te 13.00 uur gaat het harder waaien: 10 – 12 knopen! We zeilen weer. Plat voor de wind weliswaar, maar we zeilen. Ik heb geen zin de boom erin te zetten en rol uiteindelijk het voorzeil dat niks meer doet, in. Evengoed maken we goede voortgang: tussen 3,5 en 4,5 knoop, alleen op het grootzeil.

Haven van Cagliari

Haven van Cagliari

Idem

Idem

Half drie. We liggen! In de jachthaven Marina del Sole. We kozen zelf een ligplaats want de havenmeester hield kennelijk Siësta, gelijk heeft ie. We liggen praktisch op dezelfde plek als 4 jaar geleden. Het is warm, om niet te zeggen heet in de haven, maar daar kwamen we voor.

We liggen

We liggen

De overburen

De overburen

Idem

Idem

Aan die kant vrij uitzicht

Aan die kant vrij uitzicht

Daar liggen wij

Daar liggen wij

Leuk tochtje

Leuk tochtje

Tot 16.00 uur houden we zelf siësta en dan gaan we via de havenmeester op stap naar een TIM winkel. De havenmeester kijkt er van op dat wij reeds liggen, hij had niets gemerkt, zei hij. Neen, logisch, als je ogen dicht zijn. We spreken een prijs af van 25 euro per nacht, voor twee nachten want, zegt hij, morgen is er groot feest, iets met een patroonheilige van Cagliari, in de stad. Optochten met prachtige kleding, paarden en vaandels en weet ik veel. Het wordt heel gezellig en druk! Nou, dan blijven we toch nog een dag langer? We verbazen ons weer over zijn kantoortje, de nachtmerrie van iedere accountant, en de aangrenzende bibliotheek, die tevens dient als nachtverblijf voor drie zwerfhonden.

De bibliotheek, annex hondenhok

De bibliotheek, annex hondenhok

De accountants slapen er niet van

De accountants slapen er niet van

Wel gezellig dit kantoor

Wel gezellig dit kantoor

Sfeervolle kantine

Sfeervolle kantine

Geweldige steigers

Geweldige steigers

Vooral de beplanking doet nostalgisch aan

Vooral de beplanking doet nostalgisch aan

Geweldig!

Geweldig! Af en toe wordt er eens een stukje vernieuwd.

We lopen meteen door naar de oude stad, naar de galerij aan de grote boulevard langs de haven, waar een TIM winkel moet zitten, een flinke tippel. We vinden de winkel, hij is open, maar de meneer, een soort droogstoppel met een onaangename uitstraling weigert ons te helpen, spreekt geen Engels, althans wendt dat voor, zijn computer doet het niet (moet je nagaan: in een werkomgeving waarin de computer het begin en het eind van alle dingen is!). De lul kan ons nog net meegeven dat er verderop, “om de hoek” nog een TIM-zaak is. Voor ik uit mijn dak ga, verlaten wij spoorslags de tent en wandelen, tamelijk ongerust verder, op zoek naar die andere communicatie-eenheid van T-mobile in Italië. We vinden hem op een hoek in de gezellige grote Via Carlo Felice.

TIM, voor de laatste keer

TIM, voor de laatste keer

In die winkel vindt met als oorzaak taalproblemen en mijn zeer rudimentaire, onnozele kennis en begrip van de sim-kaarten en opwaarderingswereld, een geweldige miscommunicatie plaats tussen de winkeljuffrouw en ondergetekende, ondanks de hulp van een klant die wel goed Engels spreekt. Het eind van het liedje is dat ik voor 26 euro een nieuwe simkaart koop en op de oude simkaart nog 5 GB blijkt te staan, die eerst op moet! Had ik dus toch 10 GB gekocht bij de Conad in Licata! Gek wor ik ervan! Het opvallende was dat het meisje bits overkwam, niet wilde helpen bij het kijken op mijn computer en ook geen Engels wilde spreken toen ik allerlei vragen stelde en aanhield dat het een kwestie van opwaarderen was, maar vervolgens toen ik ten einde raad besloot 26 euro neer te tellen voor een nieuwe sim-kaart toch Engels bleek te kunnen spreken en verstaan. Toen we de winkel verlieten, mompelde ik allerlei nieuw bedachte namen voor het kind. Wat is dat toch met dat personeel in die grote steden!? Moving on. We maken een “trip down memory lane” door de oude stad. Geweldig om daar rond te dwalen, heel gezellig en open, mooie gebouwen, prachtige winkels, gevels, flanerende meiden; je komt ogen tekort.

Mooie gevels

Mooie gevels

Hier zaten we 4 jaar geleden te Wifi'en

Hier zaten we 4 jaar geleden te Wifi’en

Mooie doorkijkjes

Mooie doorkijkjes

Het stadse leven

Het stadse leven

Idem

Idem

Op de terugweg zoeken we de Spar op, waar we morgen boodschappen willen doen. Ik was het even vergeten maar het blijkt (nog steeds) de duurste winkel te zijn die we op onze hele reis in de Mediterranee zijn tegengekomen. Ingeborg koopt een stuk Edammer kaas, twee flessen wijn, geen brood want wat ze nog hadden liggen kost drie euro, de “normale broden waren op en een doos eieren. Morgenochtend zijn ze van 08.30 uur tot 12.00 uur open en dan komen we terug voor de rest (verse groenten, brood en dergelijke). Gaar van de wandeling in de hitte van het drukke Cagliari komen we terug op de boot, alwaar het reeds half zeven blijkt te zijn. Acht uur. We eten crackers met kaas, pindakaas en salami. Ik ga computeren. Ik blijk echt nog 5 GB te hebben. Hoe kon ik zo dom zijn! Dat moet ik proberen voor morgenavond op te maken (2 mei is de maand om!). Dat komt goed uit. We kijken naar Katja’s Bodyscan waarin Tante Tine weer eens op de TV kwam als 101 jarige en wat haar geheim nou was (“nou, gewoon gezond leven en geen alcohol!”, shit, ik kan het dus wel schudden) en we skypen met Cees, die overmorgen wil vertrekken uit Licata. Ook staan er een paar updates voor me klaar in de App Store. Die van iMovie is 2,01 Gigabyte! Mooi, die laat ik vannacht wel stampen. De rest van de avond ga ik iets doen wat ik altijd leuk heb gevonden: naar youtube films kijken van Britain’s Got Talent, Idols en X-factor, dat hakt er ook lekker in. Tien voor half twaalf. Dat is me nou ook wat, zeg. We gaan nu pas naar bed. Ik zet de update aan en ga Ingeborg achterna.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s