Zondag, 3 mei 2015

Villasimius – Porto Frailis (bij Arbatax)

Dag Datum Wind Weer
Zondag 3 mei 2015 Oost tot Zuid 0 – 2 Bf Zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
06.00 uur 16.30 uur 9969,2 (trip 40,9/track 54,23 4541 uur en 30 minuten

Het is 06.00 uur precies, vandaag 3 mei. Zondag. We gaan weg. Het is buiten blakkerig en in bed was het plakkerig, dus we gaan varen. Eerst een beetje heen en weer biggen in de kombuis met z’n tweetjes. Ik wil tandjes poeten, maar Ingeborg staat in de weg. Half zeven. Het anker ging er gemakkelijk uit, voornamelijk omdat ie er niet in zat maar er op lag, dat kon je zo zien.

Dag, Villasimius

Dag, Villasimius

We koersen de baai uit naar Capo Carbonara, om een paar gemene rotsjes heen en maken in de opkomende zon een gracieuze bocht van 180 graden, van een puur zuidelijke koers naar een puur noordelijke, tussen het schiereiland van Villasimius en een eiland genaamd Isola dei Cavoli, door. Een enkele visser gaat mee de zee op. Ik maak fotootjes van alle vuurtorens die ik in zicht krijg; dat vind ik leuk.

Geweldige compositie, al zeg ik het zelf; prima vlakverdeling en kleurschakeringen!

Geweldige compositie, al zeg ik het zelf; prima vlakverdeling en kleurschakeringen!

Een draai van 180 graden

Een draai van 180 graden

Mooie rotsformaties, ook hier

Mooie rotsformaties, ook hier

De zuidelijkste vuurtoren van Sardinië

De zuidelijkste vuurtoren van Sardinië

Isola dei Cavoli

Isola dei Cavoli

En detail

En detail, de zuidelijkste vuurtoren van Sardinië

Suikertaart

Suikertaart

Het is windstil, een paar vegen in de lucht maar die zullen wel oplossen, ik denk dat het een warme dag wordt. De zeilen blijven waar ze vannacht waren: op stok. De snelheid is 5,5 knopen over de grond bij 1600 toeren, da’s niet gek. Ingeborg maakt joggertjes en ik snuif de ochtendlijke mix van zee- en landgeuren op. Heerlijk, alhoewel er ook vleugjes mest- en rotte visluchtjes tussen zitten, maar die horen er ook bij. Het moge duidelijk zijn dat ik nu niet toe kom aan 2 mei; ik heb al mijn aandacht nodig voor de gemene rotsjes waar we tussendoor moeten. De vuurtoren op Isola dei Cavoli is een fraaie en duidelijk de zuidelijkste van Sardinië. De stroom loopt mee, de kaap om, da’s handig. De zon stijgt verder, daar helpt geen lieve moeder aan. Vijf over zeven. Is dat wind wat ik voel? Uit het noorden? Ik hijs het grootzeil, ongereefd. Tien over zeven. Wind weg. Zeil klappert. Zeil weg. Ik zie verderop ongekarteerde rotsjes een eind zee in. Even opletten, koers bijstellen. Als we er voorbij zijn ga ik de TIM-dongel aanzetten. Wat blijkt? Ondanks dat het 3 mei is, doet ie het gewoon en sneller dan ooit tevoren! Hij blijft gewoon doortellen, we staan nu op ruim 11 Gigabyte! Het beginscherm zegt dat wat nu gebeurt tot 5 mei geldig is, voorzover ik het nog allemaal begrijp (hetgeen in afnemende mate het geval is). Mij hoor je niet meer klagen over TIM. Geweldig bedrijf, fijne mensen! Je moet tenslotte een gegeven paard niet naar de mond praten! De vers gekochte SIM-kaart blijft nog even op de plank liggen. Vijf over acht. Koffie met een sprits van de Lidl. Ik ben alweer moe, 10 mijl afgelegd en we moeten nog 44! Kwart voor elf. Geen tot zeer weinig wind. Motoren. Kale kust. Af en toe een vakantie-oord met huisjes of iets dergelijks.

We hebben het al achter ons gelaten

We hebben het al achter ons gelaten

kale kusten

kale kusten

Hier rosten we door een veld zeevogels

Hier rosten we door een veld zeevogels

Kale kusten 2

Kale kusten 2

Hier en daar tekens van leven

Hier en daar tekens van leven

Heel in de verte een bergdorp

Heel in de verte een bergdorp

Porto Corallo zijn we gepasseerd en tot Arbatax is er niets. Weinig ankermogelijkheden, althans met enige bescherming tegen de boze zee. Als het windstil is kun je natuurlijk overal langs deze kust een plekje vinden, doch rollen in de deining is dan een constante waar je 100 procent op kunt rekenen (een beetje dubbelop, maar alla(h)). Ingeborg is weer eens de hondekooien ingedoken om te zien of daar nog verrassingen te vinden waren en waaratje: ze diept een splinternieuwe pilot (uit 2008) van Rod Heikell op over de Franse Mediterranee en Corsica! We wisten niet meer dat we hem hadden! We lezen over de havens aan de west- en noordkust van Corsica en schrikken ons de pleuris: vrijwel allemaal hanteren een tarief dat valt te scharen onder chargeband 6 in het hoogseizoen en dat loopt van 1 mei tot 1 september (of oktober)! Wist niet dat dat ook kon: chargeband 6! Gaat niet gebeuren! Als je daar een haven in moet vanwege het weer, ben je goed gefuckt. Er zijn wel ankerplekken, maar in deze tijd van het jaar kan het er aardig tekeer gaan, met die Mistral en nog zo wat van die winden, bovendien krijgen we de indruk dat het ankeren op veel plekken moeilijk of onmogelijk wordt gemaakt, alhoewel die handelswijze natuurlijk in het hoogseizoen zijn hoogtepunt bereikt. Dus, ergo plus, we zijn geneigd al meer te kiezen voor de oostkant van Corsica, minder fraai maar iets goedkoper. In noodgevallen zijn we er zo voorbij en via Elba aan de Italiaanse westkust, die we dan, net als Jan en José van de “Jonas” in 2012 deden, volgen tot Spezia waarna we oversteken over de golf van Genua naar de Franse kust. Is een optie. Afijn eerst maar eens in noord Sardinië zien te komen, aan de Costa Smeralda, de smaragden kust, “playground of the extremely rich and famous”! Daar kun je in mei goed beschut tegen alle windrichtingen en tamelijk kosteloos ankeren; er is dan nog geen rich and famous tiep te zien, die komen pas in juli en dan zitten wij al aan het stokbrood met pindakaas in Carcassonne. Half één. Nog steeds aan het motoren. Het is nu echt warm in de kuip. De bimini moet één dezer dagen maar in stelling worden gebracht. Ik had het zeil alweer een keertje gehesen maar meteen ook laten ploffen op de giek: geen doen, hij klapte in de lijken. Nog 19 mijl naar Arbatax. De kust is groen en bergachtig, maar dat is het wel zo’n beetje. Slechts hier en daar enig teken van bewoning. Half drie. Motor uit. Wind van achteren, zuidoost tot zuid. We gaan naar Porto Frailis, een baaitje aan de zuidkant van het schiereiland bij Arbatax, want bij de jachthaven mag je niet ankeren zagen we op de plotter. Nou moet je je daar niet al te veel van aantrekken, geloof ik, maar ik riskeer het toch maar liever niet. Drie uur. Zeilen eraf, motor aan. Het is weer mis! Op naar Frailis!

Daaris Frailis

Daaris Frailis

De beboste steenklont voor Arbatax

De beboste steenklont voor Arbatax

Half vijf. We liggen in Porto Frailis, een baaitje waar het des zomers erg druk schijnt te zijn met vliegende sofa’s en ander rondscheurend meubilair, maar nu is het er best te pruimen. Het is hier fantasties! Wit zand, vier meter water, spathelder, helemaal goed. Hier gaan we zwemmen. De tocht was saai, maar noodzakelijk.

Daar liggen we

Daar liggen we

Halverwege S.

Halverwege S.

Het strand achter ons

Het strand achter ons

De zee voor ons

De zee voor ons

Eerst bellen met Ma. Alles gaat nog steeds goed. Broer Kees en zwaagster Joke zijn bij haar op bezoek. Kees is erg blij met mijn verhaaltjes, vooral met al die foto’s, die hij moet kopieëren voor Ma! Sorry Kees! Marijn heeft het weer te druk, hij belt mij wel denk ik. Goed. Zwemmen! Ik laat het bootje zakken en het zwemplatform ook. Gewapend met onderwatercamera laten wij ons zakken in het koude water en koud is het! Op een toeristische website had ik al gezien dat het vandaag in Arbatax 24 graden zou zijn en het zeewater 13 graden! Dat klopt volgens mij wel. Het was al niet veel, maar nou ben ik helemaal een meisje! Toch zetten wij door en na een tijdje valt het reuze mee, vooral als je na een hoekduik naar het anker weer in de warmere thermocline terechtkomt.

Eindelijk weer eens onder water

Eindelijk weer eens onder water

Ingeborg kromp in elkaar van de kou

Ingeborg kromp in elkaar van de kou

Maar ze zet dapper door!

Maar ze zet dapper door!

Kijk haar gaan!

Kijk haar gaan!

Natte bedoening

Natte bedoening

Kiel

Kiel

zwemtrap

zwemtrap

Prijswinner

Prijswinner

Even klaren

Even klaren

Geen gezicht

Geen gezicht

Helder water

Ben ik dat?

Het anker ligt trouwens fraai op het zand en het onderwaterschip ziet er nog mooi glad en zwart uit. Verder is er niks te zien dan zand, zand en nog eens zand. Geen teken van leven gezien, met een vissenstaart bedoel ik. Na maar liefst twintig minuten houden we het voor gezien en de oude vertrouwde colafles-douche wordt weer in stelling gebracht. Moe, maar gloeiend voldaan genieten we van een aperitiefje. Ik start TIM. Prima bereik hier. Na het eten ga ik schrijven aan 2 mei, nadat we vrij lang met Marijn gesproken hebben die ons inderdaad terugbelde. Hij was hard aan het werk met het slopen van zijn oude garage, vandaar. Hij krijgt een nieuwe, zie je. Nou ja, krijgen. Miriam skypte ons ook nog. Heel gezellig, een hele tijd zitten kletsen, zeg maar gerust ouwehoeren, dat is het leukst eigenlijk. Pas te 23.30 uur ben ik klaar met mijn verhaal en de foto’s en kan ik naar bed. Ingeborg slaapt dan al als een roos. Het is windstil maar we deinen behoorlijk, dat wordt schrap zetten in bed.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s