Dinsdag, 5 mei 2015

Cala Coda Cavallo – Olbia

Dag Datum Wind Weer
Dinsdag 5 mei 2015 Oost 1 – 3 Bf Eerst sluierbewolking, nevelig, na de middag zon
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
10.45 uur 15.00 uur 10.022 (trip 9,29/track 13,53) 4551

Kwart over zes. Ik ben eruit. 5 mei, bevrijdingsdag, feestdag dus. Nou, als ik zo eens naar buiten kijk, lijkt het daar niet op: Isola Tavolara is in nevelen gehuld en de rest van de omgeving ook. Het lijkt wel laaghangende bewolking, lager kan niet. Dat moet niet! Wat er verder ook van zij; we hebben voor-tref-fe-lijk geslapen vannacht, alsof we op een biljarttafel lagen, zo vlak. Ik ga maar even schrijven, alsof ik dat al niet een paar keer heb gedaan, de afgelopen 24 uur; wat een keurslijf! Maar ja, ik steek mezelf d’r keer op keer in. We liggen nog steeds bij Kaap Coda Cavallo in de gelijknamige cala. Nu is de druk, voor zover daar sprake van was, van de ketel. Wat een rust hier. We hoeven voorlopig nergens heen, dat wil natuurlijk niet zeggen dat we dat dan ook niet doen; ik zeg alleen maar: het hóeft niet. Tien over negen is mijn stukje af:

4 mei,

ben bij

en blij,

maar 5 mei

komt nog voorbij,

altijd werk voor mij,

elke Nije Dij.

Het is nog steeds bewolkt. De Duitser achter ons is verdwenen, we liggen nu helemaal alleen. Uitgestorven is het hier. Er zit een kop koffie aan te komen, ik voel het. Ah, daar komen badgasten met stoeltjes, matjes en parasolletjes, die laatste zullen ze nog even niet nodig hebben.

De eerste badgasten

De eerste badgasten

Ik denk dat we hier niet zullen blijven liggen. Olbia, een grote stad aan een diepe baai ligt niet zo ver (12 mijl of zo) hier vandaan. Daar is een stadskade waar je (misschien gratis?) aan kunt leggen en als je verjaagd wordt kun je er volgens Heikell ook nog ankeren. Een paar spulletjes halen in de supermarkt, lijkt ons wel wat. Te kwart voor elf, na de koffie dobberen wij de baai uit, alleen op het fokje, met een snelheid van 1 knoop, soms iets meer.

Vakantiewoningen op de hellingen

Vakantiewoningen op de hellingen

Tavolara

Tavolara

Ik hou het een tijdje vol, het oefenen in langzaam varen. Het blijft heiig. Als we volkomen stil liggen start ik de motor, dat kan niemand me toch kwalijk nemen, dacht ik zo. Verraderlijke rotsen links, een lieflijke baai op Isola Tavolara rechts, maar daar schijnen ook verraderlijke rotsen onder water te zitten.

Wrak

Wrak, op de verraderlijke rotsen links

We laten Tavolara achter ons

We laten Tavolara achter ons

Daar is weer een beetje wind. Motor uit, doorsukkelen. Voorbij Tavolara trekt de wind iets aan, tot wel 8 à 9 knopen. Ik trek de kotterfok erbij en op alleen de voorzeilen haal ik hoog aan de wind 4,5 knopen over de grond. Dat is wel genoeg voor vandaag. Er ligt een groot schiereiland in de weg, waar ik niet voorbij kom. Ik moet overstag. Alleen op de voorzeilen is dat een geknoei, met dat beetje wind. De motor weer aan dan maar. Het is tien over één. Om een baken heen dat voor de punt van het schiereiland een ondiepte markeert maken wij een bocht van zowat 180 graden en koersen op de voorzeilen naar de vaargeul voor Olbia. Je hebt het gevoel dat je een enorme fuik invaart; als je verder naar het noorden wil, moet je dat hele eind weer terug ook. Aan bakboord staat een vuurtoren en daarna staan op enorme afstanden van elkaar grote groene en rode bakens om de vaarweg te markeren, alles wordt dus goed aangegeven.

De eerste groene boei

De eerste groene boei

Idem

Idem

Vuurtoren

Vuurtoren

Het vaarwater naar de stad toe is enorm breed en wordt geflankeerd door watersportbedrijven aan stuurboord en een luxe jachthaven aan bakboord, met daarachter ergens de luchthaven van Olbia. Om de haverklap stijgt een vliegtuig op. Aan weerszijden van de baai liggen boeien en niet zo weinig ook. Dat zal wel een soort van mosselcultuur zijn, hangende mosseltuinen. Ik vraag me af hoe je met je boot bij die bedrijven moet komen! Het levert wel bizarre plaatjes op.

Genoeg aanlegmogelijkheden

Genoeg aanlegmogelijkheden

Hier nog meer

Hier nog meer

Aan de overkant ook

Aan de overkant ook

Recht vooruit liggen vier ferry’s naast elkaar te wachten op klanten. Behoedzaam schuiven wij, nu weer op de motor, langzaam in de richting van de stad. Ver is het, breed en lang ook. Er is weinig bedrijvigheid in deze haven, voorzover wij kunnen zien. De ferry’s blijven al die tijd dat wij op ze af varen stilliggen, ook geen enkele andere scheepsbeweging te bekennen, geen jacht, geen visser, niks. Spooky, als het niet zulk lekker weer was.

Ferry's in het verschiet

Ferry’s in het verschiet

Ze zijn niet scheutig met kleurtjes

Ze zijn niet scheutig met kleurtjes

Te 15.00 uur arriveren wij aan de stadskade, dicht bij het centrum. Er liggen nog drie bootjes. We leggen aan voor een Jeanneau van een Oostenrijker, die uit zijn boot komt als we net vastliggen. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan, hij lag te slapen. We staan even te praten, ik ga onder de wind staan want ik stink een uur in de wind. Hij spreekt goed Engels en verschaft ons waardevolle info (waar alles is en zo en dat het gratis is hiero). Ik maak me er van af want ik moet nodig schrobben. Dat is het eerste wat we doen. Ingeborg vult drie 2 liter flessen met warm water uit de boiler en ik zeep me in de kuip eens even lekker in! Jongens, dat knapt op! Ik voel me weer helemaal het heertje. De kade is vrij hoog, maar goed te doen. Het is wel even zoeken naar een ring of sluiting om je touwtje doorheen te halen.

De kade is tamelijk hoog, maar goed te doen

De kade is tamelijk hoog, maar goed te doen

Het water is groot, maar volledig beschut

Het water is groot, maar volledig beschut

Richting stad gezien

Richting stad gezien

Er zit een enkel vissertje te hengelen en af en toe komen mensen voorbij wandelen, bootjes kijken. Er vaart een grote RIB rond. Eerst denk ik dat ie ons komt wegjagen maar het blijkt een lesboot te zijn. Er zitten steeds andere mensen achter het stuur en ze voeren steeds dezelfde manoeuvres uit: aanleggen, reddingsboei oppikken, dat soort dingen en dat allemaal uitsluitend en alleen naast ons en vlak voor ons. Best gezellig. We kijken de boel een tijdje aan, vanuit de kuip, onder het genot van een borreltje en een kaasje en een sherry tomaatje. Rond half vijf sluiten we de boel af, ik doe het Stazolock erop voor de zekerheid, en gaan de stad verkennen. Dat is niet ver, achter het parkeerterrein waar wij aan liggen begint de oude stad.

Prachtig verzorgd straatmeubilair

Prachtig verzorgd straatmeubilair

Waar zullen we eens heengaan

Waar zullen we eens heengaan

Gezellige terrasjes

Gezellige terrasjes

Mooi gemeentehuis

Mooi gemeentehuis

Het ziet er allemaal zeer keurig uit, prachtig onderhouden gazons, mooie gebouwen en een luxe winkelstraat met dure winkels, horeca-gelegenheden te kust en te keur en gelateria’s. We hebben al besloten hier nog een dagje te blijven liggen. Dwalend door de stad (we hebben nog lang niet alles gezien) komen we via een plein met een mooie sculptuur

Fraaie sculptuur

Fraaie sculptuur

aan de waterkant terecht. Daar lopen we zo tegen de supermarkt aan: de “Superpan” heet ie! Het tegenovergestelde van de Lidl: bemande vis- en vleesafdelingen en stervensduur. Ik maak binnen foto’s van Ingeborg bij de groenten maar dat is bij de ingang en daar zit toevallig een dame achter een balie die mij verbiedt foto’s te nemen. Buiten: prima. Binnen: that’s a no no. Vanwege de privacy, zegt ze. Goed hoor, ik stop al. Hoe zou dat bij de Deen eigenlijk geregeld zijn, vragen we ons af. Gaan we uitproberen, maar niet vandaag.

De super Superpan

De super Superpan

Ing in de super, kijkend naar de protesterende dame achter de balie

Ing in de super, kijkend naar de protesterende dame achter de balie

Een prachtwinkel verder, daar niet van. Morgen gaan we hier met de boodschappenkar de noodzakelijke spullen voor de eerste levensbehoeften kopen. Gelukkig is het niet ver lopen. We zijn zo terug op de boot. Het is dan 17.00 uur.

Daar liggen we

Daar liggen we

Het diner bestaat uit gebakken kip, met uien, paprika, knoflook en nog meer lekkers, en uit gekookte lof met een kaassaus met een heerlijk glaasje wijn erbij. De oplettende lezer zal wel gemerkt hebben dat we nooit meer aardappelen eten. Dat lijkt voor mij een soort doodzonde eigenlijk, maar dat is het in deze landen toch niet: je kunt maar beter geen aardappelen eten hier. Eigenheimers kennen ze hier niet, laat staan Opperdoezer Ronden! Op de kuipbank lig ik te lezen in “Het Darwin mysterie” tot het grote licht gedoofd is. Ik kan daar wel blijven lezen want pal naast ons schijnt nu een extreem scherp licht van de parkeerplaats af onder de bimini door, zo in de kuip. Ik ga toch maar naar binnen en op de computer klojen, met foto’s en zo en Ingeborg kijkt later naar een “Bevrijdings” aflevering van DWDD. En TIM? TIM ploegt voort, onvermoeibaar, op hoge snelheid. Te 22.00 uur vinden wij het welletjes en gaan naar bed. De boot ligt doodstil aan de kade, geen enkele beweging, een prima randvoorwaarde voor een uitstekende nachtrust.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dinsdag, 5 mei 2015

  1. Hoi, wat een rust, heerlijk. Belgische vrienden van ons liggen met hun boot in de haven in Olbia. Zij hebben daar overwinterd. Gaan jullie nog de Magdalena eilanden doen? Moet geweldig zijn!!
    Enfin, je hebt al zoveel moois gezien . Doe rustig aan en geniet. Lieve groeten van Cees en Marijke

    Like

    • wingiv zegt:

      Hallo Cees en Marijke, ja we gaan nog naar de Maddalena eilanden, we komen daar in ieder geval langs. Bedankt en jullie ook genieten, he? Groetjes van ons!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s