Vrijdag, 8 mei 2015

Olbia – Cala di Volpe

Dag Datum Wind Weer
Vrijdag 8 mei 2015 O – N Bf 1 – 3 Zonnig met wolken
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
10.15 uur 15.20 uur 10.035 (trip 13/track 17,4) 4553 uren en 25 minuten

Goedemorgen, het is half acht, acht mei. We komen nu pas ons bed uit. Ik geloof dat we de hele nacht hebben doorgeslapen. Geen geluid gehoord. Hoezee, werkelijk geweldig, lang leve Olbia. Helemaal fijn, daar kunnen we blij mee zijn. Uit dankbaarheid en blijdschap en omdat we zo laat zijn en omdat ik geen zin heb, ga ik nu niet schrijven maar gaan wij ons bezighouden met voorbereidingen voor vertrek. Die stellen niets voor, dus hoef ik niets te doen. Wel neem ik mij voor na het ontbijt nog een keer met de boodschappenkar diesel te halen, toch maar een cannetje erbij, lijkt me wel wat. Negen uur. Net diesel gehaald, hop 27,5 liter erbij. Dat kost intussen 41,25 eurocent meer dan gisteren, verdimme. Het is warm. Het water van de haven is als een spiegel zo glad en vlak.

Zo glad heb ik nog nooit gehad

Zo glad heb ik het nog nooit gehad

Idem

Als een blauw biljartlaken

Het zou best eens erg warm kunnen worden vandaag. Het knaagt wel aan me, dat ik niet schrijf bedoel ik. Tien uur. Ik doe de computer uit. We gaan weg. De wind is inmiddels opgestoken en hij komt uit het oosten, misschien een goede zeilwind voor als we een stukje noordelijker willen en dat willen we. Kwart over tien. Motor aan. We knopen de touwtjes los. Onze Oostenrijkse vriend hebben we maar laten slapen.

Dag buurman!

Dag buurman!

De Zwitserse mevrouw van de boot die voor ons ligt zwaait ons uit. Dat doet goed. Met 1400 toertjes tuffen we langzaam de haven uit, de vaargeul in. Nog een paar laatste fotootjes natuurlijk voor het plakboek. Ing stuurt en ik hang mijn ballen binnenboord en berg de landvasten op (op de berg rond de mast). De wind voelt fris, ik moet een jasje erbij aan. Toch geen warme dag. De wind staat recht op kop het “kanaal” in.

Een vrolijk noot op deze boot

Een vrolijke noot op deze boot

Dag Olbia!

Dag Olbia!

Te 11.00 uur koersen we de baai van Olbia in, recht op Capo Figari af, de uiterste punt van een groot schiereiland dat de golf van Aranci omzoomt. De wind is meegedraaid naar de bekende richting: nog steeds op kop. Olbia is niet meer te zien. Schapenwolkjes in de lucht en het is nog frisser dan een uur geleden. PS. We krijgen nu koffie. Het grootzeil staat maar zeilen kunnen we niet, tenzij we gaan kruisen natuurlijk. Als we willen zeilen moeten we naar het zuiden, maar met weemoed constateren wij dat daar onze belangen niet meer liggen, we hebben alle schepen achter ons verbrand, op een paar dierbare na dan. We moeten nu naar het noorden, naar Nice, daar komt Lin, that’s nice. Kwart over twaalf. We zijn de kaap gepasseerd en de wind is 90 graden meegedraaid naar het noorden, that’s not nice. Mooie kaap, dat wel.

Capo Figari in zicht

Capo Figari in zicht

Dit is em

Dit is em

We zijn er voorbij

We zijn er voorbij

We besluiten naar Cala di Volpe te gaan, daar is een mooie ondiepe inham met turquoise water en een mooie zandbodem waar wij in 3 meter water zeer beschut kunnen ankeren. Volgens de weerkaarten gaat het vannacht hard waaien uit het westen en morgen ook. Dan is Cala di Volpe de beste keus. Verrassing! Cadeautje! Half één: motor uit! De koers naar Cala di Volpe is met een zich inmiddels schamende wind bezeild! Eindelijk. Mij hoor je niet meer. Met een vaartje van tussen de 2,5 en 4,5 knoop leggen wij de afstand van 5 mijl af die ons nog scheidt van een nieuwe ankerplaats.

We zeilen, hoe is het mogelijk!

We zeilen, hoe is het mogelijk!

Laagbijdegrondse foto, ik moet nodig rvs poetsen

Laagbijdegrondse foto, ik moet nodig rvs poetsen zie ik

We zeilen  nog steeds!

We zeilen nog steeds!

Idem

Idem

Mooie luchten in de buurt van Cala di Volpe

Mooie luchten in de buurt van Cala di Volpe

Er komen al meer bootjes op het water, zo kruist ons een 100-voets Rolex Cup-achtig Swan zeiljacht, je-weet-wel, met van die boterhamzakkenzeilen van 150.000 euro per stuk, met twee mannen erop die kennelijk een beetje aan het oefenen zijn, of bezig met een proefvaart. Helaas vergeet ik in mijn “open mond-toestand” een foto te nemen. We eten de bekende broodjes kaas, pindakaas en salami en praten over motorbootjes terwijl we aan het zeilen zijn. Eigenlijk is dat “de Goden verzoeken”, ware het niet dat die niet bestaan, net als Sinterklaas en de Kerstman. Ik hoop dat ik nou niks verklap voor mensen die hier nog wel in geloven, in Sinterklaas en de Kerstman bedoel ik. Op de kust rond de Cala di Volpe met zijn ondiepe, turquoise water zien we prachtige huizen van de “rich and the famous” die, dat kan natuurlijk ook, misschien wel tegelijkertijd “bad and ugly” zijn, dat weet je nooit (wat een mens toch kan fantaseren, hè?).

Leuke optrekseltjes staan hier

Leuke optrekseltjes staan hier

Nog een mooitje

Nog een mooitje

Het kan niet op

Het kan niet op

Mooi bosje

Mooi bosje

Allemaal tweede, derde of vierde woningen. Wij vinden het baaitje in ieder geval “bold and beautiful”. Er staat een groot hotel met achterin de baai op de hellingen een golfbaan. De omgeving is prachtig. Voorzichtig tuffen we de ondiepten op en laten ergens middenin het anker ploffen, in 3 meter water. Kwart over drie. We liggen en hoe. Prachtig! We zijn de enigen, een beetje eenzaam maar met voldoende zwaairuimte. Elk nadeel hep z’n voordeel.

Liggen wij even beschut

Liggen wij even beschut

Mooi trackje

Mooi trackje

Ik kijk het even aan

Ik kijk het even aan

Ik ben al mijn scheermessen kwijt

Ik ben al mijn scheermessen kwijt

Het hotel aan het turkooizen water

Het hotel aan het turkooizen water

Logboek bijwerken en Ingeborg maakt de zonnepanelen schoon, die om de haverklap vol liggen met zand. God weet waar dat vandaan komt (“uit de lucht, m’n jongen, uit de lucht!”). We vieren onze aankomst met een glaasje en een hapje. Ik laat het zwemplatform neer en het bootje te water want ik wil de buitenboordmotor proberen, dat moet nog steeds gebeuren. Ik krijg de knevels niet los, heb een grote tang nodig. Ik maak die dingen gangbaar met good old WD 40 en Ingeborg laat de motor op de spiegel van de rubberboot zakken. Deze keer vergeet ik de benzinekraan en het startkoord niet; de motor start vrijwel onmiddellijk. Alles werkt; ik scheur op en neer in de baai. Helemaal goed. Wel jammer dat het bootje nog steeds als een gek lekt. Een grote motorboot komt vlak naast ons liggen en laadt een waterscooter uit, die lekker door de baai gaat rossen.

De motorbootjongens, helaas bleven ze niet

De motorbootjongens, helaas bleven ze niet

Aan de andere kant komt een Bénéteau een eindje van ons vandaan ten anker. Er zitten Nederlanders met kinderen op. Volgens Ingeborg klopt dat wel; het is nog vakantie in Nederland, de meivakantie. Ze gaan voordat de boot ingeleverd moet worden nog gauw even lekker zwemmen, met rubberpakjes aan. Tegen de tijd dat ze ankerop gaan, willen wij ook zwemmen, zonder rubberpakjes aan. Tering, wat koud zeg! Toch zetten wij door. Ik neem de camera mee en maak een heleboel foto’s. Op goed geluk, want ik zie onder water op het schermpje vrijwel niks. Ook hier is de bodem van zand zonder begroeiing, hier en daar een zeekomkommer. Wel zijn er veel vissen, die alles vreten wat ze voorgezet krijgen, blijkt later. Na een kwartiertje is het wel weer goeie. We spoelen ons af, kleertjes aan en ik ga de foto’s ontwikkelen. Daar blijken best een paar aardige tussen te zitten.

Zwemmen

Zwemmen

Piranha

Piranha

Helder water

Helder water

Gezegend door het zonlicht, deze meermin

Gezegend door het zonlicht, deze meermin

Van onderen genomen

Van onderen genomen

Idem

Idem

Idem

Idem

Ingeborg gaat eten maken: worteltjes met een soort van doperwten en dunne lapjes rundvlees. Lekker hoor. Ze gooit het schraapsel van de wortels overboord en het lijkt of een school piranha’s uit het niets tevoorschijn schiet! Dat belooft wat, als ze morgenoggend iets veel lekkerders voorgeschoteld krijgen! De motorboot is inmiddels ook vertrokken en we liggen weer helemaal alleen. Na den eten schrijf ik toch 7 mei, ik kreeg al schuldgevoelens. Helemaal na een skype-gesprek met Miriam, die altijd om 22.30 uur naar bed gaat en niet kan slapen als mijn stukje niet klaarstaat. Het lukt mij om hem te 22.28 uur exact op het net te zetten! Ik ga wel erg ver, hoor, vind ik zelf. Te 23.30 uur gaan wij naar bed. Het was een fijne dag. Lekker gezeild.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Vrijdag, 8 mei 2015

  1. Cees zegt:

    Willem, positieplaatje?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s