Zaterdag, 9 mei 2015

Cala di Volpe 2

Wat hierboven staat. Ik heb het idee dat ik niet goed geslapen heb. Ingeborg zegt: wel waar, je hebt wel goed geslapen. Ok. Ik moest er om half vijf uit in ieder geval. Rond die tijd begon het te waaien. Ook daarvan werd ik wakker. Even buiten kijken, kop door het luik steken. Daarna weer liggen, tot een uur of half acht. Ik krijg pijn in mijn rug van dat liggen, tenminste daar hou ik het voorlopig maar op. En nu, half negen, zijn we op; fris en fruitig. Ik krijg een sinaasappeltje, de zon schijnt en de wind waait vissenvoer van de dijken. Half elf klaar met schrijven, de fotootjes erbij zoeken en dan kan het erin. Godsamme, nou dit blijf ik echt niet m’n hele leven lang doen hoor, dat schrijven en met foto’s goochelen. Ik ga koffie krijgen. Het waait pittig, windkracht 5 met hier en daar een vlaagje er bovenuit denk ik. We liggen alleen. In de verte, buiten onze inham lag een catamaran voor anker, die ik de afgelopen twee uur langzaam achteruit de baai uit zag kachelen, ik zie alleen nog maar een stukje van zijn mast boven de rotsen aan bakboord van ons uitsteken. Grappig. Dit wordt een dagje hangen in een baai. We gaan nergens heen; geen schipper laat nu zijn schip alleen. Exact te 11.39 uur zet ik mijn stukje op de weblog en pomp hem door naar Facebook, dat tegenwoordig de grootste verwijzer blijkt te zijn. Het is iedere keer weer een verrassing welke foto Facebook kiest om erbij te zetten, ik heb daar geen enkele invloed op, behalve dan dat ik per blog slechts 1 foto zou kunnen plaatsen, maar dat gaat natuurlijk te ver. De koffie was lekker. Dana Winner kweelt liedjes met inhoud. Zou ze ze zelf schrijven? Kwart voor twaalf. We hebben net de vissen gevoederd. Dat is heel amusant. Het zijn werkelijk piranha’s. De volgende keer maken we er een foto van. Er zijn twee badgasten bijgekomen: een catamaran (misschien is dat onze krabber wel) en een splinternieuwe Bénéteau met twee sturen, voor ieder eentje, uit Bastia, Corsica. Ze gaan allebei niet al te ver, schuin voor ons, uit de buurt voor anker (het “Hoteller en Kristaller” effect, weet u nog?).

Catamaran

Catamaran

Corsicanen

Corsicanen

De dag kruipt voort of zo u wilt: vliegt voorbij. Half vier. Mijn boek bevalt me niet, dat van Niccolo Ammaniti, wat een brei aan bizarre gebeurtenissen! Anneke belde via de Skype. Heel gezellig. Zij liggen comfortabel in de haven van Teulada, na daar eerst in de baai waar wij ook lagen geankerd te hebben. Wat wij hebben nagelaten te doen hebben zij wel gedaan: fietsen naar Teulada in de binnenlanden. Het was best te doen. Met een paar dagen gaan ze naar Cagliari, waar 16 mei Leon en zijn vriendin aan boord komen. De verbinding is helaas niet zo best. Terwijl ik in de kuip zit komt er een duikpak langsdrijven, splinternieuw zo te zien. Oh, dat moet van die Corsicaanse boot zijn. Ik had die jongens er al eerder op uit zien trekken om te gaan speervissen. Ik stap in de rubberboot, vis het ding op en vaar naar hun boot. Jongens, wat een modern ruimteschip is dat van dichtbij! Ze liggen alledrie te slapen, eentje op het voordek (die z’n kop optilt om te kijken wie er langszij komt en dan verder slaapt!). Op de bank in de kuip ligt er nog één, tegen wie ik moet schreeuwen om hem wakker te krijgen.

Hé, wakker worden!

Hé, wakker worden!

Verward neemt ie met een gestameld “thank you very much” de “shorty”, want dat is het, in ontvangst en gaat weer slapen. Stugge jongens die Corsicanen; de siësta is werkelijk heilig voor hen! Vier uur. Borreltijd. Ingeborg neemt bij de crackers met stinkkaas een Vodka-lemon limonadeflesje en ik drink een biertje. Lekker hoor. Als we weer rustig zitten te lezen duiken opeens twee koppen in een rubberbootje naast de boot op die mij, nogmaals onder hartelijke dankzegging voor mijn oplettendheid, een fles Sardijns rood (volgens mij een hele goeie, maar ik heb er geen verstand van) in de hand drukken.

Goed, zwaar spul

Goed, zwaar spul

Aardige jongens, die Corsicanen. Ik kijk nu wat oplettender om mij heen, of er nog meer duikpakken langs komen drijven. De wind blijft in dezelfde range doorloeien. Er is een boot bijgekomen, een Jongert vermoed ik, onder Zwitserse vlag. Hij blijft op wat dieper water.

Jongert

Jongert

Vijf over acht. We hebben 1 uur en 38 minuten met Linda gekletst op de Skype, de verbinding was goed. Het ging overal en nergens over: over haar aanstaande verblijf bij ons aan boord, waar we gaan ankeren en waar uit eten enzovoort enzovoort, heel gezellig! Nog maar vier weken, Lin! Nu krijgen we weer koffie met een sprits. Het begint al te donkeren en de catamaran ligt iets verderop; is ie (weer?) aan het krabben? Tien voor tien. Aardedonker buiten, de tuinlampjes branden. Ik zie geen maan en het waait als de neten, vinden wij niet fijn. De boot zwaait om zijn anker, gelukkig is het water vlak. Er gebeurt niks. Tien over half elf. Ik sta maar ongedurig heen en weer te wippen voor de raampjes, terwijl ik niks zie. Krijg pijn in mijn rug van het staan. Ik ga maar liggen, in bed, tot ik daar weer pijn in mijn rug van krijg. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s