Zondag, 10 mei 2015

Cala di Volpe – Porto Cervo

Dag Datum Wind Weer
Zondag 10 mei 2015 NO 1 – 3 Bf Zonnig met wolken
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
10.30 uur 14.30 uur 10.045 (trip 10,1/track 13,86) 4553 uren en 50 minuten

Ik droomde vannacht dat ik op 15 juli 1573 het Haarlemmermeer op voer (dat was toen echt een meer, zie je) en dat ik Kenau Simons Hasselaer, die zwemmend op weg was naar Halfweg of Vijfhuizen (daar wil ik vanaf wezen), tegenkwam en uit het water viste. Ze keek er niet eens van op, van al dat aluminium. Dat was echt een onverstoorbare! We hadden geweldige sex en voeren de zonsondergang tegemoet. Het scenario van die film moet toch indruk op me hebben gemaakt. Je moet in dit kader wel begrijpen dat het maar een droom was, hè? Kwart voor acht. 10 mei. De wind is drastisch in kracht afgenomen maar nog wel degelijk aanwezig en waaiend uit het noordwesten (lijkt het wel, je weet het hier nooit met die kapen en eilandjes). Hee, de Jongert is weg. De anderen liggen nog op hun plek. Het begint alweer warm te worden. Ik werd om halfvier wakker omdat de wind minder hard ging waaien, het moet niet gekker worden. Ingeborg ligt in bed een hele stapel puzzels af te werken, die Ma uit het Noordhollands Dagblad heeft geknipt. Kom, laat ik eens wat gaan doen. Vijf voor negen. Het is weer zover: ik zit te schrijven en Ingeborg zit te puzzelen en we drinken thee. Ongeveer hetzelfde als we gisteren deden en de dag daarvoor en de dag dáárvoor en wat we morgen ook gaan doen en de dag daarna. Einde bericht. Tien over half tien. De catamaran is verdwenen, een andere boot is op hun plaats verschenen, met 10 mannen erop. In de verte zie ik een grote Oyster liggen, waar de Jongert lag. We liggen nu parallel aan de Corsicanen, met de neus naar het noorden. We gaan nu weg maar eerst even mijn stukje op de weblog zetten en dan zijn we klaar hier in Cala di Volpe. Vijf voor tien. Het staat erop. Eerst koffie met een Knopper en dan gaan we.

Voor Ingeborg een Knopper en voor mij ook één

Voor Ingeborg een Knopper en voor mij ook één

Er staat een windje. Het is aangenaam weer, prettige zonneschijn, heel wat anders dan die felle, loeiende wind. Daar heb ik toch eigenlijk wel een hekel aan. Ik wil geen wind meer, ik wil geen zeilboot meer, ik ga een motorboot kopen, ik weet het zeker, ik schei er mee uit, ik ben er klaar mee. Ik moet nog steeds de vissen voeren; daar kom ik maar niet aan toe. Ik heb die aandrang niet, hè? Half elf motor aan en weg. Kwart voor elf. Motor uit, grootzeil omhoog. Ik laat de voorzeilen nog even in de zak. We dobberen kalmpjes langs de kust met de mooie huizen, richting zee. Ik moet van Ingeborg een foto maken van een rooie boom.

Dag, Cala di Volpe

Dag, Cala di Volpe

Nog een mooie

Nog een mooie

Een rooie boom

Een rooie boom

De wind komt achterlijker dan dwars in. Het gaat lekker. We zijn nog niet tussen de eilandjes en rotsjes vandaan of we krijgen een perfect windje van 10 tot 12 knopen uit het noordoosten. Dat is weliswaar aan de wind (het gesodemieter begint weer!) maar met 5,4 knopen over de grond stuiven wij ervandoor, nu gaan de voorste lappen er ook bij. Jongens, wat gaat dat fantastisch! Er is niets mooiers dan zeilen; door de wind voortgedreven worden, geen lawaai van een motor aan je harses!

We zeilen fantastisch!

We zeilen fantastisch!

Ik moet het schoepje van de log schoonmaken geloof ik, want deze geeft steeds minder bootsnelheid (door het water dus) aan. Het gaat een tijdje goed. We varen een paar mijl de zee op en dan vind ik dat Porto Cervo wel bezeild is en gaan we overstag. Nou, dat is toch wel treurig hoor! We zeilen praktisch dezelfde weg terug naar het land! Over bakboord gaat het in het geheel niet lekker. De wind is ook afgenomen en zo schieten we dus niet op. U begrijpt het natuurlijk al: we moeten weer daarheen waar de wind vandaan komt. Ik wil de motor starten maar Ingeborg haalt me over dat niet te doen. We sukkelen nog een tijdje door richting kust en dan ben ik het zat en ga overstag, zee weer op. Et Voila! Hij loopt weer! Links en rechts worden we voorbij gestoven door snel plastic van recente datum. Irritant vind ik dat. Kan het niet hebben. Koffie. Af en toe schuift in de verte langs de kust een super- of megajacht. Nou, het kan wel weer, hop overstag. Neen, het kan niet. We scheren rakelings langs een paar rotsjes bij een eilandje en botsen bijna op de kust van het vasteland, net iets onder de ingang bij Porto Cervo.

Eilandje........

Eilandje……..

.......met rottigheid ervoor (is dat nou een vogel die daarop zit?)

…….met rottigheid ervoor (is dat nou een vogel die daarop zit?)

Daarginds ligt Porto Cervo

Daarginds ligt Porto Cervo, dat kun je wel zien

Bijna, we hadden bijna goed gemikt! De motor gaat aan, de zeilen eraf en we motoren het laatste stukje (tien minuten slechts!) tussen de rooie en groene pilaren bij de ingang door de beschutte baai van Porto Cervo in.

Bakboord......

Bakboord……

.....en stuurboord

…..en stuurboord

De baai is kleiner en de ankerplaats dieper dan ik had verwacht, maar wel beschut tegen alle windrichtingen. Onder toezicht van een superjacht aan de buitenste pier van de jachthaven laten wij het anker plonzen in 6 meter water op een bodem waarvan ik eerst dacht dat het stenen waren maar later, als het wateroppervlak glad is, blijkt dat een donkergrijze laag bestofte begroeiing te zijn, niet echt fraai.

Onder het toeziend oog van "Saint Nicolas" (zo heet ie!)

Onder het toeziend oog van “Saint Nicolas” (zo heet ie!)

Het water is helder en het anker ligt mooi op zijn kop op de bodem naast een hoopje ketting. Ernaast ligt een mooie pikhaak. Die duiken we morgen op. Naast ons ligt een grote Jeanneau met 10 Duitsers erop (Ingeborg heeft ze geduldig geteld). Het lijkt wel of ze zitten te vergaderen in de kuip. Ze zullen wel weggaan straks.

De vergaderboot

De vergaderboot, de pier voor de superjachten op de achtergrond

Verder ligt er niemand. Wie had dat gedacht: Porto Cervo! Ik had er vroeger veel over gelezen over deze speelplaats van de superrijken en de bakermat van de Rolex Cup. Het is hier destijds opgezet door een consortium onder leiding van de toenmalige Aga Khan, met strikte bepalingen hoe de bouw van woningen en dergelijke eruit zou moeten zien. Het is fraai gedaan, alles in harmonie met de omgeving. Ik had gedacht dat het boomrijker zou zijn, but no. De huizen zijn mooi en elk stukje kust en strand lijkt privé-terrein.

Erg mooie villa's

Erg mooie, smaakvolle villa’s

Afijn, we blijven morgen hier liggen en we zien het wel. Voorlopig is het hier uitermate stil en rustig. Je hoort weinig tot niets. Geen scheepsbewegingen, niets. Nu is het tijd voor een olijfje, het logboek en een biertje. En bellen met Ma natuurlijk. Ze heeft het druk! Ze is aan het lezen in het verslag van onze avonturen sinds mijn verjaardag, dat broer Kees voor haar heeft geprint. Dan kan ze even voort! Kees is het gras aan het maaien. Terwijl ik bel komt Tante Tine van 101 binnen, gereden door zoon, mijn neef dus, Henk. Ik hang dus maar op. Kwart voor zes. De tijd verglijdt als het zand in een zandloper, dat kan kloppen natuurlijk, dat vinden Ma en Tante Tine ook. Er komen nu drie zeilboten achter elkaar binnen, waarvan er eentje, een Zwitser, ook een live-aboard te zien aan de rotzooi op zijn boot, achter ons voor anker gaat. Ze liggen nog niet of ze stuiven met z’n drieën naar de jachthaven. Gaan wij na het eten doen. We eten een lekker prutje van sla, erwten, ei, uien en varkenslapje.

Ik dacht, tis alweer zo lang geleden dat ik voedsel fotografeerde

Ik dacht, tis alweer zo lang geleden dat ik voedsel fotografeerde

Om zeven uur gaan we naar de kant een ijsje eten, want we willen weten wat dat hier kost. Ik moet twee keer terug omdat ik achtereenvolgens het koordje van de bubomo en mijn portemonnee vergeet (luikjes eruit, luikjes erin, luikjes eruit, luikjes erin). Ingeborg lacht zich slap. De zon is aan het zakken. Ik neem het lampje van Cees mee, voor de zekerheid. We varen om de buitenste pier voor de superjachten heen en leggen aan de binnenkant het bootje neer, naast die van de Zwitser. Tot nu toe worden we niet besprongen door bewakers. Integendeel. Alles ziet er griezelig verlaten uit. We vinden aan de weg die van het haventerrein het binnenland in loopt onder de havengebouwen een paar containers waar Ingeborg een zak vuilnis in gooit. Het jachthavencomplex is duidelijk nog niet in vol bedrijf. De winkels zijn dicht, de supermarkt en de gelateria ook. Deels wel logisch want het is zondag. Toch snap ik het niet helemaal, hoor. We kunnen ongestoord over de haven lopen, de boulevard, de pieren op.

Kijk, daar liggen we, in de verte

Kijk, daar liggen we, in de verte

Een strandje naast de jachthaven

Een strandje naast de jachthaven

Lege winkelboulevard

Lege winkelboulevard

Betonnen pieren, je kan er zo op

Betonnen pieren, je kan er zo op

Geen bewaking, geen hekken, niets van dat alles! Ik kan ook geen video-bewaking ontdekken. Nou ja, des te beter. We dwalen wat rond, maar er is geen donder aan; geen ijsje. Er is 1 “pub” open en een kledingzaakje en we horen wat geluiden in het restaurant, maar meer is er niet. Hier en daar beginnen de gevels wat scharrig te worden, scheuren, brokkelig, verveloos, dat soort dingen. Mmmmm. We kijken bij de grote motorboot, maken foto’s met ons notendopje op de achtergrond.

Hij is groot en ik is klein

Hij is groot en ik is klein

Geinig. Tegenover hem aan de binnenkant ligt een soort motortorpedoboot uit Malta, zo’n grijs monster.

Oorlogsschip met waterjetaandrijving

Oorlogsschip met waterjetaandrijving

Agressieve strijkbout

Agressieve strijkbout

Er komt een groot jacht binnen dat aan de overkant gaat liggen, in Porto Vecchio, maar die wordt “geholpen” door een knul in een razendsnelle RIB van de haven waar wij staan. Het zal dus wel een en dezelfde organisatie wezen.

Daar is de overkant, Porto Vecchio, hoort er allemaal bij

Daar is de overkant, Porto Vecchio, hoort er allemaal bij

Er komt een jacht binnen

Er komt een jacht binnen

Dit is hem

Dit is hem

We stappen in het bootje en varen daar ook naar toe, maken een rondje langs de waterkant van die baai. Daar lijkt meer leven in de brouwerij te zijn. Gaan we morgen weer heen. De Jongert blijkt hier ook te liggen.

De Jongert ligt hier ook

De Jongert ligt hier ook

Terwijl we terugvaren naar de boot komt er nog een jacht binnen dat aan de grote pier gaat liggen. Koffie met een sprits. De avond valt en daar valt niet veel meer over te zeggen, over die avond. Kwart voor tien zijn we het hangen zat en gaan we liggen.

Daar liggen we, in de speelvijver van de rijken

Daar liggen we, in de speelvijver van de rijken!

De track van vandaag, een gemankeerd zigzagpatroon van een tweedehands naaimachine

De track van vandaag, een gemankeerd zigzagpatroon van een tweedehands naaimachine

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zondag, 10 mei 2015

  1. Raar he, dat het seizoen zo laat begint. Maar voor jullie ook wel lekker rustig. Ingeborg jij gefeliciteerd met al dat moois. Ha, ha, zou je wel willen. Gr.C&M

    Liked by 1 persoon

  2. anneke zegt:

    Ha Willem en Ingeborg. Jammer dat bijna alles nog gesloten is. Te vroeg in het seizoen kennelijk. Maar wel een hoop joekels van boten en geen last van lawaai. Dat zal in de zomer wel anders zijn. Dus… ’s nachts lekker slapen dat is ook wat waard. doei doei van Cees en Ann

    Liked by 1 persoon

    • wingiv zegt:

      Ja, jammer dat alles dicht is, maar slapen is ook wat waard. We zijn trouwens net naar de kant geweest, aan de overkant. Daar was alles open, behalve de supermarkt. We zijn wezen inkopen bij Versace, Valentino, Gucci, Bulgari, Dolce Gabbana, Rolex en nog een paar, allemaal voor moederdag! Groetjes van ons!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s