Woensdag, 13 mei 2015

Maddalena 2

Half tien. Al verschrikkelijk veel beleefd. Not. Vrij vroeg naar bed gegaan gisteren, half tien was het…niet? Ing? Neen? Half elf? Ok. Ik heb gisteravond ook niks geschreven, had er geen zin in. Maar ja, dan ga je vroeg naar bed, hè? De lezertjes wachten wel, zegt Ing. Ze moeten wel, zeg ik. Maar dan kunnen sommigen niet slapen, zegt Ingeborg. Nou, ik kon heerlijk slapen hoor, zeg ik, ik was zo weg! Nee, dat was geen probleem. Geen wroeging, geen spijt. Kom nou, zeg! Ook vanochtend had ik niet veel trek om te schrijven maar ik ben om zeven uur toch maar begonnen en dan komt het wel; ik vind het weer leuk om woorden te kakken, de stroom komt vanzelf op gang. Het is prachtig weer. Van een harde wind merken we niet veel. Het begint wel een beetje te zoeven in de tuigages van de schepen. De verbinding met het internet is niet zo goed, ik zie steeds slechts 1 of 2 antenne-balkjes, maar uiteindelijk krijg ik 11 mei erop. Het wegverkeer komt goed op gang, dat merk je duidelijk; regelmatig krijg ik een vleug uitlaatgas in de neus.

Hier zie je goed hoe dicht het verkeer langs dendert

Hier zie je goed hoe dicht het verkeer langs dendert

Tien uur. Koffie met koek (sprits). De lucht is kraakhelder blauw, we hadden best ergens voor anker kunnen liggen. Zeur niet, zegt Ingeborg boven haar puzzel. De computer braakt continu muziek uit. Momenteel Enya; Ingeborg vindt Enya enig, ja. Tering, ik wor nu al melig. Tien over elf. Bijna een uur bezig geweest met de landvasten en de mooringlijn, want na het vertrek van de 7 Zwitsers op de catamaran naast ons zwaaiden wij als een gek heen en weer op dat beetje wind dat ons steeds te pakken nam.

Ze gaan er erg hard vandoor

Ze gaan er erg hard vandoor

Die mooringlijn liet ik zowat uit mijn handen vallen; lagen zowat dwars in de box, dan waren we echt de pineut geweest! Ik heb het bootje ook wat strakker voor tegen de romp gehangen. Laat die wind maar komen. Half één. Ben naar de supermarkt geweest, broodje kopen. Meteen vier flessen bier gehaald, die in de aanbieding waren. Dit is met afstand de duurste super die we tegen zijn gekomen. Ik meet dat af aan de prijs van de eieren (4 euro voor 12 stuks) en de sperziebonen (dat bedrag durf ik niet te noemen, het leek Denemarken wel). Een onsje rookvlees kost 4,89 euro! Ze zijn hier helemaal van de pot gerukt! Maar ja, je moet wat, hè? We gaan nu een hapje eten. Half twee. Ben weer aan het hannesen gegaan met de landvasten want ik vond het toch nodig de stalen landvastveren aan te brengen, je weet maar nooit. Het is een heel getrek en gesjor, vooral voor iemand die flink aan kracht heeft ingeboet; ik kan mijn ketel kennelijk niet meer hoog genoeg opstoken om voldoende stoom in mijn ellebogen te krijgen. Ingeborg is wasjes aan het draaien: steeds litertjes water koken op het elektrische kookplaatje, dat onderhand op ontploffen staat. Maar het werkt.

Ingeborg draait wasjes

Ingeborg draait wasjes

De vuilniscontainers hebben ze zover mogelijk van de bootjes af geplaatst, op de kop van de haven bij het havenkantoortje. Wel goed voor de lichaamsbeweging, daar is over nagedacht. Na mijn dump daar gedumpt te hebben staar ik een tijdje over het water richting Palau. Hiervandaan kan je goed aan de kopjes op het water in de verte zien dat het best wel waait ten westen van de eilanden, in de straat tussen Sardinië en Corsica, die bekend staat als een notoir tochtgat. Hier in de haven hebben we er geen last van. We liggen veilig en tevree. Dat was ook de bedoeling zegt Ingeborg. Ze puzzelt weer even. Ze heeft het verdiend, na zoveel wasjes waar ze pijn in de rug van heeft gekregen. Er is een Nederlandse boot binnengelopen, met drie jongens en 1 meisje. Ze zijn meteen na afmeren een terras opgedoken. Ik ga lezen. De lege gaten aan de kade raken allengs vol. De Corsicanen zijn er ook weer, van wie wij die fles wijn hebben gekregen in Cala di Volpe, weet je nog? Het is heet. De ventilator staat op de kajuittafel te blazen. Ingeborg vindt het heerlijk. Ik krijg er droge ogen van. Vijf uur. We hebben gewandeld door een oninteressant deel van Maddalena, om dat geëlimineerd te hebben; Maddalena hebben we nu wel gezien.

Oninteressante straat

Oninteressante straat

Bloem

Bloem

De straten vlakbij onze boot zijn dus het interessantst is onze conclusie. Daar lopen we dan ook ter afsluiting een beetje rond en aan de boulevard nemen we ieder een bak ijs met drie smaken, die wij genoeglijk op de kade, bij de ferry’s, oppeuzelen. Lekker hoor.

Doorkijkje vanuit een leuk straatje vlakbij de boot

Doorkijkje vanuit een leuk straatje vlakbij de boot

Aan de overkant liggen wij

Aan de overkant liggen wij

tis hier fraai, vinnik

tis hier fraai, vinnik

Pittoresk

Pittoresk

We vallen op tussen het wit

We vallen op tussen het wit

Na de wandeling ga ik op de kuipbank liggen slapen en lezen. Ik doe weer niks nuttigs vandaag. Ingeborg komt alle lof toe, zij heeft veel wasjes gedraaid. Kwart voor acht. Ik ga maar schrijven, 12 mei moet ook nog. Op Facebook zie ik dat veel leden van Trilobiet, onze duikvereniging, reeds zijn neergestreken op de camping bij Brouwershaven voor het traditionele, jaarlijkse duik- en partyfestival, dat maar liefst twee lange weekenden (hemelvaart en pinksteren) en voor sommigen de dagen daartussenin ook nog, in beslag neemt! Volgend jaar zijn wij er ook weer bij. Reken maar. Al of niet met een boot. Het ziet er weer gezellig uit met al die rooie blikjes op tafel.

Trilobiet op de camping

Trilobiet op de camping

Negen uur. Het begint duidelijk te schemeren. De straatverlichting staat fel te schijnen in de kuip. Langs de kade staan heel veel camera’s, een geruststellend idee. Of het echt nodig is hier weet ik niet. Veel straatslijpers komen nog langs. En blijven staan en wijzen naar ons schip. Zoiets hebben ze nog nooit gezien. Wij zijn ook wel een vreemde eend in de bijt tussen al dat witte plastic. Gelukkig maakt niemand bezwaar.

Wing IV by night

Wing IV by night

Wing IV by night

Idem

Het is niet echt donker

Het is niet echt donker

Kwart over elf. Ik ben er klaar mee, letterlijk en figuurlijk. Stukje van 12 mei is geplaatst. Kan ik morgen wéér beginnen, er komt nooit een end an. Jawel, er komt wel een end an: vrijdag 25 september 2015, want dan zijn we thuis (neem ik voor het gemak even aan, want je weet maar nooit).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Woensdag, 13 mei 2015

  1. wingiv zegt:

    Hoi Cees, ja het is hier best leuk. Een aanrader. Maar Cagliari is toch nog mooier, hoor! Vooral waar jullie nu liggen! Groetjes van ons.

    Like

  2. Cees zegt:

    Lijkt me wel wat om daar ook nog langs te gaan. We zien wel. Mooi daar. We liggen nu in Cagliari, in het centrum op stand.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s