Maandag, 18 mei 2015

Baie de Stagnolu – Port de Taverna (1,5 mijl daarvoor)

Dag Datum Wind Weer
Maandag 18 mei 2015 NO 1 – 2 Bf Alleen maar zon
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
06.00 uur 15.00 uur 10.108 (trip 33,8/track 47,08) 4568 uren

Half zes wakker. Tis licht. We kunnen weg. Kwart voor zes eruit. Wegwezen! Eerst de emmer binnenhalen die aan de middenkikker overboord hangt. Toiletteren. Aankleden. De wind is zuidwest. We kunnen mooi zeilend de baai uit. Er hangt mist onder aan de bergen, een beetje fris is het, dat wordt een mooie dag. Terwijl we de baai uitkoersen zien we achteruit de mist rond de baai hangen, laag tegen de hellingen, een mooi gezicht.

Lage mist

Lage mist

Met 11 knopen wind, schuin achter inkomend, lopen we lekker: 3,7 over de grond, niet echt snel, maar we vinden het lekker gaan. De motor gaat zelfs uit! Een loodsbootje komt de baai uitscheuren voor een cruiseschip dat van zee afkomt en klaarblijkelijk hier naar binnen wil.

MS "Berlin" komt erin

MS “Berlin” komt erin

Onder het genot van een kopje thee zeilen we 40 minuten lang, wat een luxe!, onder vol tuig langs punta San Ciprianu de zee op. Het zou fijn zijn als dit zo bleef de hele dag, maar wij en iedereen weten wel beter! Eerst een stukje noordoost en straks buigen we meer naar het noorden af. Mooi torentje hoor, dat van San Ciprianu.

De zon komt op

De zon komt op

San Ciprianu

San Ciprianu

Zeven uur. Wind weg. Motor aan.

Vijf over zeven. Motor uit. Twaalf knopen wind.

Tien over zeven. Motor aan. Geen wind meer.

Eenmaal op volle zee krijgen we te maken met een vervelende korte deining, resten van de harde wind van gisteren, waar de boeg steeds induikt en omdat de geringe windkracht geen druk genoeg geeft in de zeilen moeten die dus weg, hè? Ik kan niet tegen klapperende zeilen, de zeilen zelf trouwens ook niet.

Half acht. De deining blijft doorstaan en de wind komt definitief niet terug.

Half tien. Dwars van Solenzara. De enige haven tussen Vecchio en Taverna waar je misschien in zou kunnen. Gaan we niet doen, we zijn lekker aan het motoren! 5,4 knopen. Af en toe minder door de deining. De wind is minimaal, er valt niet te zeilen.

Vijf over elf. Ik moet nodig weer eens wat lullen in de voice recorder. Daar gaat ie dan: we varen nog steeds op de motor, er is geen wind, de zee is volkomen vlak en blak en af en toe erg smerig. We passeerden een keer een grote kale, gladde boomstam die waarschijnlijk al heel wat jaartjes ronddrijft. Heel merkwaardig, dit seizoen nog niet meegemaakt en, nieuwtje: er ligt hier en daar sneeuw op de bergen in het binnenland! Ondertussen zitten wij te vegeteren op de kuiprand. Een beetje lezen, koffie (voor de tweede keer) en ik moet nodig plassen.

We leiden een gezapig leventje

We leiden een gezapig leventje

De zee ik blak en Ingeborg ook

De zee is blak en Ingeborg ook

Potloodstreepstrand

Potloodstreepstrand

Eeuwige sneeuw!

Eeuwige sneeuw!

Blak

Blak

Gemak dient de mens

Gemak dient de mens

Ik heb een nieuwe Jeff Koontz zwembroek

Ik heb een nieuwe Jeff Koontz zwembroek

Hoe ik ook kijk, het blijft blak

Hoe ik ook kijk, het blijft blak

Kwart voor twaalf. Het waait een beetje. De wind komt schuin van voren in en ik ben zo gek niet of ik “zet alle zeilen bij”. Overigens zonder de motor af te zetten (hij loopt net zo lekker). Het helpt wel; we gaan een knoop of anderhalf harder. We kwamen net ook een tegenligger tegen, een Nederlander op weg naar het zuiden. Hij wel. Wij moeten naar huis, helaas, een motorboot kopen.

Half twee. Het leven grijpt zich gezapig voort. We hebben gegeten. Ingeborg zit te puzzelen op de achterbank. De voorzeilen zijn weggerold. Bij 1 knoop wind hadden die geen nut meer. De zee is nog steeds blak. Ja jongens, spannender dan dit kan ik het ook niet maken, hoor!

Half drie. We proosten op de goede voortgang. We hoeven niet meer te zeilen, kunnen alles motoren! Zou het geluk dan toch eens met ons zijn, dat we niet meer hoeven te zeilen, te reven, te sjorren aan die touwen, dat hannesen met die lieren en dat klieren (ik had wat anders staan) met dat maindropsysteem?! Nog effe. Om daarop te proosten breng ik een toast uit op Elba! Een zogenaamde “Elba Toast” dus. Dat slaat natuurlijk nergens op, maar het klinkt leuk. Want daar liggen wij morgenavond! Maar, dat duurt niet lang! Want overmorgen liggen wij in Livorno, of Pisa of weet ik veel waar! We gaan niet eens aan de kant in/op Elba. Niks Elba. Linda, here we come! That’s nice, in Nice!

Drie uur. Motor uit. Wat zeg je me daarvan. We liggen ten anker! Op zee, voor een strand, met de kiel naar beneden gepompt, op anderhalve mijl voor Port Taverna. Dat trucje hebben we al eerder vertoond. Waarom nu ook niet? Zo lang het rustig weer blijft moet het kunnen. Wat kan ons die deining schelen? Het is heet. De zon schijnt. We liggen tegenover de badgasten, mooie oude panden naast een restaurantje, en een groen omzoomd strand. Het is hier fantasties.

Prachtig plekje

Prachtig plekje

Vroege badgasten

Vroege badgasten

Half vier. Alles neergelaten, zwemplatform, bootje. We liggen behoorlijk te wobbelen, dat wel. Het strand is zeer dichtbij. Heel gezellig. We liggen net achter (of voor, maar net hoe je het bekijkt) de golven voor ze op het strand stukslaan. Het is drie meter diep en het anker zit goed in het zand. We hebben er vertrouwen in maar kijken de boel eerst nog even aan. Wat een rust hier. Ik hoor allemaal vogeltjes in de bomen achter het strand. Bergen op de achtergrond met mooie wolken erboven; het lijkt wel of we met vakantie zijn!

Indrukwekkend landschap

Indrukwekkend landschap

Kwart over vier. We gaan naar de kant, kijken wat daar allemaal is. Misschien internetten, zoniet hebben we pech, maar we gaan wel even op het terras van het restaurantje zitten. Door de branding worden we op het strand gesmeten, bijna bovenop een badgast. Perfect. Gelukkig hebben we het motortje thuisgelaten. Eerst checken we het restaurantje. Dat is voornamelijk een gespecialiseerde ijssalon, die ook maaltijden serveren en nog niet eens zo goedkoop ook. De ijsjes hebben allemaal een eenheidsprijs: keus uit 25 verschillende die allemaal 10 euro kosten! Ze zien er prachtig uit, moet ik zeggen, but no. Ze hebben geen wifi. Daar wordt ietwat besmuikt om gelachen. Jazeker, dat kom je ook nog tegen, zo af en toe! We wandelen een stukje het land in, een lange straat door en Ingeborg maakt foto’s van een camping, waar wel eens gemaaid mag worden. Maar tot het zover is ziet het er onwerelds fraai uit, zo met die kronkelbomen en hoog opgeschoten gras. Net een schilderij van Monet!

Het land achter het strand

Het land achter het strand

Monet camping

Monet camping

Zo, dat was weer even de cultuur. Over tot de orde van de ordinaire dag: terug maar naar het terras en een biertje en een Orangina besteld. Ik nam weer een Pietra, want die smaakte gisteren erg lekker. Deze keer een rooie, een soort Kriek. Heerlijk! Het kost wat (14 euro per liter) maar dan heb je ook wat! Ingeborg genoot van haar Oranginaatje (net zo duur). En ondertussen dobbert daar gewoon onze boot, op honderd meter van het strand in volle zee. Als dat geen Zwitserlevengevoel oplevert, weet ik het niet meer (dat gevoel verdween snel toen we weer aan boord stapten en ons op een goedkope kermis waanden). Natuurlijk maakten wij onze toeristenfoto’s voor ons fotoboek.

Zie je onze boot dobberen?

Zie je onze boot dobberen?

Proost!

Proost!

Pietra, nooit van gehoord

Pietra, nooit van gehoord

We kwamen zonder problemen door de (niet zo heftige) branding en op de boot. Man, wat wobbelt dat ding! Als dat maar goed gaat vannacht. Nou ja, de jachthaven is dichtbij en anders gaan we gewoon ankerop en “zeilen” snags naar Elba. Hahahaha. Een Duitser kwam langszwemmen met zijn dochtertje van 6 jaar op een surfplank, om een praatje te maken. Dat was best even gezellig. Hij vond het maar vreemd dat we daar op zee lagen en gewoon snags gingen slapen in dat ding. Dat vinden wij zelf eigenlijk ook, als ik erover nadenk en dat moet ik eigenlijk niet doen. Hoe lang ben jij met vakantie? Drie weken en jij? Vijf jaar. Dat was even een nadenkertje. Leuk, dat soort ontmoetinkjes.

Half zeven. We gaan eten. Sperziebonen, varkenslapjes, gebakken ei, man, het loopt me nu al in de mond. Glaasje wijn erbij. Perfect. Jammer dat ik geen internet heb, dan had ik er over kunnen schrijven. Het smaakt voortreffelijk. Ik weet niet wat het is; ik smul tegenwoordig. Ik schijn zeker een tevreden mens geworden te zijn?! Oh, Ingeborg zegt dat het komt doordat ik geen aardappelen meer krijg, die niet te vreten zijn. O zo, zij zei het, ik niet. Terug in Nederland verandert dat allemaal weer, natuurlijk. Want ik mis wel mijn kruimige Eigenheimertje of Opperdoezer Ronde met een kruidig smeuïg sjuutje eroverheen, goddammit, ik begin te kwijlen, man, nou je het erover hebt: ik mis het big time!. Kappen nou, Willem! Het is hier nou eenmaal niet mogelijk, daar heb ik me bij neergelegd. Nog een paar maanden en dan zijn we thuis, gaan we hier nooit meer naartoe en is alle leed geleden. Alhoewel, we kunnen het best nog een keer proberen, met de Kuster. Dan nemen we in de kelder 25 mud (Brielse) Eigenheimers mee, dat moet mogelijk zijn. Afijn, we zullen zien.

De avond valt

De avond valt

Idem

Idem

Half acht. Ik heb het stukje van 17 mei geschreven. Nu nog de foto’s doen van vandaag, dan heb ik het morgen niet zo moeilijk. Ik moet zeggen dat het niet zo eenvoudig is, hierbinnen, als ik af en toe door de deining zowat achter de kaartentafel vandaan word gesmeten. Ik denk dat ik eigenlijk even naar buiten moet. Ingeborg gaat zo koffie zetten, maar ik word nu even niet goed in mijn “bovenhoofd”. Vanuit de kuip hoor ik de golven ruisen op het strand. Daar moet je je niet door de wijs van laten brengen; zodra je bij het ankergerei voorop niets hoort, is er niks aan de hand. Laat de boot maar schommelen en zwaaien.

Tien uur. Het is donker. We liggen voor anker bij Restaurant “Le Marco Polo, aan “La Plage Prunette Maritime”. Dat is nu verlicht, dat restaurant. De wind komt van het land, met de bijbehorende geuren van bloemen, pijnbomen, gras; heerlijk. Een heerlijke avond ook. Gelezen, gekeken, geslapen, muziek gedraaid, veel sterren, heldere hemel. Elba was te zien trouwens vanmiddag, in de verte. We weten dus waar we heen moeten morgen. In de verte, naar het noorden, zien we de lichten van de jachthaven, die hebben het nakijken wat onze klandizie betreft. Als het vannacht zo blijft als nu mogen we onze handjes dichtknijpen. De tuinlampjes branden weer en ik heb het ankerlicht erbij aan gedaan, voor de zekerheid. We kunnen de nacht in.

Daar liggen we, gewoon op zee

Daar liggen we, gewoon op zee

De track van vandaag

De track van vandaag

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s