Zondag, 17 mei 2015

Baie de Stagnolu 2 (op Corsica in de Golfe de Porte Vecchio)

Wéér wakker geworden. Elke dag is er één. Waar zijn we? O ja, Baie de Stagnolu. Er staat een westenwindje. Vannag stond er een zuidenwind, zag ik toen ik om half twee wakker werd. Kwart over drie werd ik weer wakker want toen was het ineens windstil. Precies dezelfde situatie als gisternacht. Nu, even na zeven, is het niet meer windstil. Ik ga maar een beetje zitten schrijven.

Tien uur. We liggen verwaaid. Dat kan kloppen want het waait en hard ook. Uit het noorden. Vannag hard uit het zuiden, nu hard uit het noorden. Gelukkig maar anders zijn we hier voor niets wezen schuilen. In deze baai maakt het niet veel uit waar de wind vandaan komt. Je ligt hier fantastisch. Er is niet genoeg strijklengte en diepte voor de wind om golven op te bouwen, zeker bij noordenwind niet, prima dus. De ankergrond is ook geweldig: het anker zit diep in de modder onder het wier. Zo vast als een huis dus. Het loeit eroverheen. De navtex spreekt van windkracht 5 uit het noorden, misschien heb ik me dus vergist met de kleurtjes van de weerkaartjes. Ik dacht dat het 6 tot 7 zou worden. Ik doe de windmeter aan. Die wijst niet meer dan 24 knopen wind aan. Valt alles mee. maar toch onvoldoende comfortabel om tegenin te gaan. We liggen hier prinslekker. Mijn verhaaltje is geschreven (16 mei), dus ik ben helemaal bij en vanavond schrijf ik over deze dag, zodat we morgen vroeg onbekommerd kunnen vertrekken. Koffietijd!! Met sprits!!

10.20 uur. Ik heb de scheepsklok opgewonden en op tijd gezet, hij was “aan het doodgaan”.

10.35 uur. Gebeld met Ma. Het duurde even voor ze aan de lijn kwam; ze moest de prikzuster uitlaten. Tante Jans komt straks op bezoek. Ze heeft het er maar druk mee. Verder alles ok. Daarna bellen met Linda. Ze heeft haar stem weer terug. Ik heb haar gemeld dat voorlopig geen stukjes verschijnen omdat we op Corsica liggen. Ik wacht tot vanmiddag met Marijn te bellen, want voor hem is het nog wat vroeg. Ondertussen blijft de wind loeien, de boot zwaait hard heen en weer om zijn anker.

Half twaalf. De wind komt uit het noorden tot noordoosten, deels over land dus. We ruiken de warme geuren van pijnbomen, bloemen en dergelijke. Heerlijk.

Half twee. We hebben geroosterde boterhammetjes gegeten met gesmolten kaas en kappertjes. Lekker hoor. Ben begonnen in een nieuw boek, de “50/50 moorden” van ene Steve Mosby, een politietriller met moorden van de ergste soort. De schrijvers van dat soort boeken, daar zit volgens mij ook een steekje aan los. Hij schrijft wel helder. Het is warm ondanks de harde wind. Die komt over land, vandaar.

Half drie. Ik heb een project gedaan, een kikker gemonteerd op de antennepaal. Nu hebben de hijslijntjes van de zwemtrap en het zwemplatform ieder hun eigen kikkertje. Tevens heb ik de lijnen korter gemaakt, want het was een spaghetti van heb ik jou daar. Die touwsnijder is één van de beste aankopen die ik heb gedaan. Niet goedkoop maar dan heb je ook wat.

Vers aangebrachte kikker

Vers aangebrachte kikker

Twee kikkers kunnen meer dan één

Twee kikkers kunnen meer dan één

Een geweldig ding is dat

Een geweldig ding is dat

Touwtjes

Touwtjes

Een Duits meisje (er zijn hier alleen maar Duitse toeristen) komt op een surfplank langs. Ze houdt het lang vol maar kan op een gegeven moment bijna niet meer op haar plank komen. Ik sta al klaar om het motortje op de bijboot te doen als het haar toch lukt naar het strand terug te zeilen.

Duits meisje op surfplank

Duits meisje op surfplank

Tien voor drie. Gebeld met Marijn. Ook aan dat front loopt alles op rolletjes. Dinsdag gaat de aannemer beginnen aan hun nieuwe garage. Het sloop- en opruimwerk is nu klaar.

Half vijf. Terwijl wij een pindaatje doppen en een drankje drinken komen twee zeiljachten de hoek om waaien. Een Ovni (of wel?) en een grote Oyster. De laatste durft niet dichterbij te komen en laat ver weg zijn anker ploffen. De Ovni gaat op 50 meter achter ons voor anker. Hij laat zijn Danforth ankertje zakken aan drie meter ketting en de 4-koppige bemanning gaat onverwijld in de kuip aan de borrel! Wij zitten in de kuip te kijken hoe zij binnen tien minuten ongeveer 150 meter achteruit kachelen. Ze blijven gewoon zitten, hebben niks in de gaten. Eindelijk komt er beweging, gaan ze ankerop en komen terug. Nu laten ze een eind verderop dan daarstraks meer ketting uitvieren en gaat het wel goed. Time flies when you are having fun! De wind is plotseling gaan liggen. Ik maak grijsgroene foto’s van de bergen om ons heen.

Groengrijze foto's

Groengrijze foto’s

Tien over vijf. We gaan naar de kant. Motortje erop en hop. Terwijl we bezig zijn is een vent op een waterscooter aan het trainen voor de Olympische Spelen, zo lijkt het. Hij draait met 80 km per uur achten om de boeien heen, enorme “stofwolken” veroorzakend. Stoer hoor!

Stofwolk

Stofwolk

ver een heel groot ondiep stuk water komen we op het strand aan en trekken de boot op het zand. De camping is prachtig. We praten met het surfmeisje, inderdaad een Duitse, die vertelt dat alles nog gesloten is: restaurant, winkels etc. We gaan op het terras van het restaurant zitten, een modern etablissement. Een paar lokalen zitten hun zelf meegebrachte drankjes te drinken.

Fraai terras

Fraai terras

Geen wifi echter

Geen wifi echter

Daar liggen we

Daar liggen we

Even later komt een knul de zaak opengooien en vraagt wat we willen drinken. Ze hebben geen wifi, daarvoor moeten we bij de receptie wezen. We nemen toch een drankje, ik een biertje (Pietra, een Corsicaans merk) en Ingeborg een klein flesje water. Het water is bijna net zo duur als het bier, dat overigens voortreffelijk smaakt.

Dat smaakte uitstekend

Dat smaakte uitstekend

We blijven lachen

We blijven lachen

We blijven een tijdje zitten te soezen, een soort Zwitserlevengevoel te ontwikkelen. Na een half uurtje maken we een wandeling over de gigantische camping, met z’n prachtige grote plekken. Er is niemand te zien, helemaal niemand, geen ziel. Triest.

Grote percelen voor tent en caravan

Grote percelen voor tent en caravan

De receptie die we uiteindelijk aan de ingang van het park bereiken is open. Een meisje neemt de honneurs waar. Nee, je krijgt niet de code van de wifi, maar je kan wel een abonnement nemen, voor de duur van je verblijf op de camping. Dat is niet de bedoeling, onze caravan drijft voor de kust en morgen gaan we weer. Ze is wel zo vriendelijk om voor ons het weerbericht op te zoeken op de computer. Het ziet er fraai uit morgen: zuidenwind van 5 tot 15 km en “ensoleillé” (=zonnig). Motoren geblazen dus, helemaal goed. We lopen door, terug naar het strand langs een ander pad. Het is een geweldige camping met fraaie bomen. Je mag daar absoluut niet barbecuen, ze zullen het dus wel niet zo druk hebben in het seizoen. We komen aan de westkant van de camping uit, aan de oever van een rivier die uitloopt in de baai. Ontzettend veel mieren hier en maffe bomen die liggend ook groeien.

Fraaie bomen

Fraaie bomen

Aan het strand

Aan het strand

Gaan we nou terug, of hoe zit het?

Gaan we nou terug, of hoe zit het?

Schiet nou op!

Schiet nou op!

De bomen kruipen hier over de grond

De bomen kruipen hier over de grond

Ik moet zeggen dat het hier echt heel erg mooi is, dit is ook een 4-sterren camping. Langs het strand lopen we terug naar het bootje, nogal rap want Ingeborg moest nodig knikkeren.

Ingeborg was niet meer te houden, ze moest knikkeren

Ingeborg was niet meer te houden, ze moest knikkeren

Terug op de boot zie ik een stuk plastic om de schroef zitten, alweer. Met de pikhaak lukt het niet dus ik ga te water. Dat valt best mee. Zodra ik erin lig blijkt het plastic reeds afgedreven te zijn. Ik zwem rond de boot en duik naar het anker dat ongeveer een meter in de bagger zit. De romp is nog geheel zwart, geen aangroei te zien, whatsoever . Ingeborg maakt fotootjes.

Het was niet nodig, maar wel effe lekker

Het was niet nodig, maar wel effe lekker

De zwempartij komt goed uit; ik was me op het zwemplatform grondig met shampoo. We hijsen het bootje op en ik maak de boot alvast gereed voor vertrek, morgenvroeg. Het is inmiddels half acht! Ingeborg gaat koffie zetten. We eten niet want vanmiddag hebben we pinda’s en andere lekkernijen tot ons genomen.

Tien uur. Ik stop er mee. Heb zitten schrijven vanaf negen uur. Geen zin meer. Ingeborg ligt al in bed. Ik ga ook, lekker naast haar liggen, lekker knuffelen. Ik hoor buiten de wind een beetje loeien, vanuit het zuiden, de golfjes kabbelen tegen de romp. Dat betekent dat we vannacht eigenlijk lekker naar Elba kunnen zeilen. Maar ja, dat doen we allemaal weer niet, hè. Nou ja, einde bericht, gaap, morgen zien we verder.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s