Donderdag, 28 mei 2015

Rade de Villefranche 2

Achtentwintig mei, vijf voor zeven, ik ben weer aan het werk. Dit belooft een mooie dag te worden, heerlijk rustig hier voor het strandje, de zon schijnt, negentien graden in de boot. Ben lekker bezig, beetje rommelen. Het is windstil buiten, volkomen glad. Ik ga even kijken of ik de bodem kan zien en dan ga ik daarna maar schrijven, dacht ik.

Tien over negen. Overhaast de motor gestart. Ik zat lekker te schrijven, bijna klaar met m’n verhaaltje (26 mei), horen we buiten iemand roepen. Wat is dat nou weer? Is het een vriendelijke Franse meneer in een rubberbootje liggend in zijn blote bast, die eerst vraagt of ik Frans spreek (Oui, een peutje) en mij vervolgens in keurig Engels vertelt dat wij in een “Zone Interdite” liggen! Hoezo dat, vraag ik? Van Rod Heikell mocht het! Nou, kijk, daar liggen allemaal gele boeitjes; mij kan het niet schelen, maar als ze je betrappen krijg je een leuke boete. Als je goed kijkt tussen de bootjes, zie je inderdaad hier en daar een geel boeitje drijven, maar je moet wel goed kijken om daar “lijn” in te ontdekken. Ik bedank hem voor zijn attentie en hij roeit rustig terug naar zijn eigen bootje, verderop. Verdomme kunnen we nog niet naar de kant. Zoals gezegd: de motor gestart en zonder foto’s te nemen varen we tussen de scheepjes door naar het ruime water. Waar zullen we nu eens gaan liggen? Op ons gemak tuffen wij langs de jachthaven, waar ook alweer een boot in de ingang ligt afgemeerd!, tot vlak voor het stadje Villefranche, waar het er gezellig uitziet. Hier moeten we wezen voor boodschappen en een dongel, begrijp ik nu. Voor de stad kun je ook ankeren als je wil, maar het water is erg diep: 18 – 20 meter. Gaan we niet doen. We varen langs de rand van de baai langzaam naar de overkant, de Anse de Espalmador in. Daar staat meer deining, maar na enig zoeken naar een stuk zandbodem laten wij niet te ver van de kant het anker vallen. Het is er glashelder en op 5 meter diepte zie je hoe het je anker en ketting vergaat (best wel een mooi gezicht hoe de ketting, als ie te water zakt een mooi bruin spoor achterlaat).

We zijn verhuisd

We zijn verhuisd

Toch leuk voor de vroege oggend

Toch leuk voor de vroege oggend

Het is hier fantastisch

Het is hier fantastisch

Helder water

Helder water

Mooie gebouwen op de kust

Mooie gebouwen op de kust

prachtbaai

prachtbaai

Ik leg het niet vast in het logboek maar maak wel een fotootje (hèhè, eindelijk!) van de track op de plotter en van de omgeving. Een aluminium boeienleggertje met een kraantje erop komt aanvaren. Hij gaat verder met waar hij gisteren vermoedelijk gebleven was: het leggen van zwemboeien op diverse plekken in de baai.

De boeienkoning

De boeienkoning

Aan de kant wordt driftig gebouwd aan een fraai appartementengebouw. De jongens zagen natuursteen waar ze de muren mee beplakken. Afgezien daarvan is dit een veel mooiere plek dan waar we eerst lagen: mooie zandbodem, afgewisseld met wierplekken en stenige bodembedekking. Pffff, we zijn mooi op tijd ontsnapt, goed van die kerel dat ie ons kwam waarschuwen, hadden we anders misschien fiks moeten betalen, zeg! Ik maak 26 mei af.

Tien voor half een. Er liggen 9 motorboten om ons heen en 2 zeilboten. Een grote motorboot met een stel laat pal voor onze neus hun anker vallen en even later liggen we zeer dicht naast elkaar. Fascinerend, vooral als zijn vrouw nakend gaat liggen zonnebaden. Zou niet verkeerd zijn. Dat doet ze dan ook, maar niet nadat de baas zijn ketting een stuk heeft ingehaald en het schip iets verder naar voren komt te liggen. Jammer. Hij ligt nu met zijn 25 tonner in vijf meter water op zes meter ketting. Geinig. Hij zal waarschijnlijk wel weer vertrekken straks, dat doen de meesten hier. Hij gaat staan vissen op het achterdek. We gaan eten, jeweetwel.

Half vier. De hele middag liggen vegeteren op de kuipbanken, omringd door pindadoppen, lezend in mijn iPad: “Het Lied van de Loopgraven”, van Sebastian Faulks, opwekkend spul op zo’n zomerse middag. Tijd om naar de wal te gaan met de computer in de rugzak, op zoek naar een dongel en een supermarkt. Maar eerst even bij de Nederlandse buren langs, een echtpaar op een Najad 380, die hier al 17 jaar lang vijf maanden per jaar rondvaren, vanuit hun thuisbasis Port Napoleon. Daar zijn zij erg over te spreken, ze zijn daar erg goed in masten hijsen en Van de Wetering komt er 2 of 3 keer per week boten brengen en halen, maar ook masttransport doen ze. Goed om te weten. Daar moeten we maar eens gaan kijken tzt. We krijgen nog wat tips over ankerplaatsen. Zij vinden het hier paradijselijk, vandaar hun jarenlange klandizie. Wij schorten ons oordeel over dat paradijselijke nog even op. Het is tien minuten met het bootje naar de kade van Villefranche. We leggen hem vast aan een ring op een mooi piertje, direct aan de boulevard. Wandelen doen we in het stadje, ook hier weer veel klimmen en afdalen. Leuke straatjes, doorkijkjes, geen supermarkt gezien, wel een kleintje die stervensduur is, daar kopen we vissticks en slobberwijn. Even de kerk in, een must, voor een fotootje. Nog meer foto’s buiten in de straatjes, op de boulevard.

Piertje met ons bootje

Piertje met ons bootje

Boom op plein voor kerk

Boom op plein voor kerk

Gevel van de kerk

Gevel van de kerk

Stukje binnenkant van de kerk

Stukje binnenkant van de kerk

Doorkijkje

Doorkijkje

De boulevard

De boulevard

Idem

Idem

Bougainvillea

Bougainvillea

Boulevard

Boulevard

Ook hier fraaie tuinen

Ook hier fraaie tuinen

Ouwe daken, schilderachtig

Ouwe daken, schilderachtig

Straatje

Straatje

De kerk

De kerk

Ik

Ik

Het barst hier van de restaurants op leuke hoekjes, in straatjes, op pleintjes; ziet er zeer gezellig uit allemaal. We halen een plattegrond bij de buren van het toeristenbureau, want die is gesloten en rusten even uit op een belendend muurtje dat uitkijk geeft over de baai, nog meer foto’s natuurlijk. Maar al wat we vinden: geen shops met providers, zoals Voodoophone, T-Mobile en wat heb je nog meer in Frankrijk. Daarvoor moeten we desgevraagd in Nice wezen. Morgen naar Nice dus, een dagje liggen, nog gauw even voor de tariefsverhoging per 1 juni.

19.45 uur. Vissticks gegeten met wortelen en doperwten, lekker hoor! Ingeborg is toen gaan puzzelen en ik heb op de kuipbank liggen uitbuiken en nadenken over wat ik zou moeten schrijven in mijn weblog als excuus in het geval ik nu zou besluiten ermee te stoppen, een gedachte waar ik steeds serieuzer mee speel. Ik kom er niet uit. Nu moet ik maar weer eens aan het werk, 27 mei doen.

Tien voor half elf. Bedtijd. Ingeborg ligt er al in. Ik ben klaar met het bericht van 27 mei, foto’s uitgezocht en klaargezet, voorzover ik relevante kon vinden. Ik sta vanachter de kaartentafel op en keer mijn blik op de wereld om mij heen en, djiez! Wat zien ik!? Niet te geloven, wat een prachtgezicht, al die lichtjes op de hellingen rond de baai! Echt een kerstgevoel! Ik ga naar buiten en maak met de grote Nikon een paar opnamen. Als dit niet relevant is weet ik het niet meer.

Villefranche bij avond

Villefranche bij avond

De mast van de "Wing IV" bij avond

De mast van de “Wing IV” bij avond

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

5 reacties op Donderdag, 28 mei 2015

  1. Anneke zegt:

    De 2 laatste foto’s zijn wel prijsfoto’s Willem prachtig. Nog 5 nachtjes slapen en dan……is Linda er. Yeh

    Liked by 1 persoon

  2. Linda zegt:

    Haha, goedzo! Zoek ik die slakken wel aan de kant!

    Liked by 1 persoon

  3. Linda zegt:

    Toch gelukt met de wifi op het terras! Weer fijn gelezen… Ziet er heerlijk uit daar. Bestel je alvast baguettes, escargots en sauvignon blanc?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s