Zaterdag, 30 mei 2015

“Nice Plaisance” (Bassin Lympia) – Ile St. Honorat (Iles de Lérins)

Dag Datum Wind Weer
Zaterdag 30 mei 2015 ZO 1 – 2 Bf Zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
12.00 uur 16.15 uur 10.303 (trip 10,3/track 16,27) 4609 en 30 minuten

Tien voor half negen. Zes uur wakker. Half zeven eruit. Ben niet gaan schrijven. Geen zin in. Emmer gepakt. Gekakt. In plastic verpakt, in de container gekwakt; nee, voor mijn hygiëne-examen ben ik niet gezakt. Toen ben ik maar even gaan lopen, naar de taxi-standplaats en waar de bushaltes zijn. Aan een taxi-chauffeur gevraagd wat een rit van en naar de luchthaven kost: 35 euro. De bus kan ook, via Lycée Masséna, het schijnt dat je moet overstappen op lijn 23, maar dat wijst zich vanzelf, je ziet veel mensen met een koffer in bus 98 stappen. Via een omweg langs de havenkom terug naar de boot. Ingeborg is er ook uit intussen. Ontbijten, Joop z’n verhaal lezen.

Tien voor half elf. Komen net terug van Café Corsair, kopje koffie gedronken en ge-internet. Dat had wel wat. Corsair is een prettige tent met joviale bediening en dicht bij de boot. Ik heb offertes aangevraagd bij van de Wetering en bij Wolfgang Graf Masttransporte, allebei opererend (onder andere) vanuit Port Napoléon, voor het vervoer van onze mast naar de Atlantische kust (Pauillac of Royan bijvoorbeeld). Ben benieuwd.

Internetten in ons stamcafé

Internetten in ons stamcafé

Idem

Idem

Linda een mailtje gestuurd met wat bijzonderheden betreffende haar aankomende tripje naar ons toe. Paar e-mails beantwoord en het weer bekeken op Lamma. Het ziet er goed uit de komende week. Nu gaan we weer de kant op, naar de Intermarché die we gisteren op de hoek van een straat hier niet ver vandaan aantroffen.

Tien voor half twaalf. De boodschappen zijn gedaan. We kunnen er een weekje tegen. Ondertussen is de zon tussen de wolken door gaan schijnen. Echt warm is het niet, maar wel aangenaam. Ik vul de watertanks tot de rand en een paar flessen om ons mee af te spoelen na het zwemmen, of ze gebruikt gaan worden is nog maar de vraag. Ingeborg spoelt wat wasgoed en ik klap de stroomkabel op. We kunnen weg. Maar eerst een kopje koffie op de kuiprand.

Eerst een bakkie pleur

Eerst een bakkie pleur

Nog een laatste blik op de wal (je moet wat zeggen)

Nog een laatste blik op de wal (je moet wat zeggen)

Vijf voor twaalf. We zijn los. Probleemloos achteruit de box uit en naar de uitgang. De lichten aan het begin van het bassin van de admiralen, drie boven elkaar, staan op rood. We zien een gigant van een motorjacht, maatje “Queen Elizabeth”, voor ons uit heel langzaam de haven uit manoeuvreren. De “Athena” staat ook op het punt los te gooien. Het duurt zeker tot kwart over voor we eindelijk ook mogen. Wat een toestanden. Helemaal begrijpen doen we het niet. Bij het binnenlopen ging het al niet lekker en bij het uitlopen ook niet. Niet nice van Nice.

Weer die verdomde Athena

Weer die verdomde Athena

Daar vaart voor kapitalen

Daar vaart voor kapitalen

Zij gaat er ook vastpennen

Zij gaat er ook vantussen

Vijf over half één. We zijn onderweg, zeilend. Op de deining staan kleine windgolfjes. Best te doen. Met af en toe tot 10 knopen wind zeilen wij onder kluivert en kotter gemoedelijk met 4,5 knopen over de grond naar de Iles de Lérins. Dat zijn twee eilanden, Sainte Marguérite en St. Honorat, boven elkaar, vlak na kaap anti-bes, waartussen het paradijselijk ankeren schijnt te zijn, een hele leuke bestemming voor Linda ook. Een mijltje of 15 van Nice. Je moet er alleen niet in het weekend naartoe, zeiden de Nederlanders die we bij Villefranche spraken, want dan kun je bij wijze van spreken van boot naar boot springend van het ene naar het andere eiland komen. Dus gaan wij dit weekend daar ankeren om de boel alvast te verkennen. Ondertussen passeren wij de “Maryah” of zoiets, het megajacht dat voor ons uit Nice wegvoer. Inderdaad geen kleintje. Ook de “Athena” passeert ons, na enig talmen in de buurt van die “Maryah” om met een grote boog naar de kust terug te varen bij St Laurent du Var, onder het vliegveld, en daar te ankeren. Het lijkt wel of ze ons volgen!

De "Maryah", met een gat in de zijkant

De “Maryah”, met een gat in de zijkant

Hier van voor tot achter

Hier van voor tot achter

Ze blijven ons volgen!

Ze blijven ons volgen!

De kust is vrij eentonig met flats en andere bebouwing, hier en daar heeft men bomen laten staan, voor de groene “touch”, Nice heeft een langgerekt strand van de haven tot aan het vliegveld. Je mag niet te dicht bij de startbaan komen. Er is een afzetting met gele boeien, anders maaien de vliegtuigen je windset van je mast, zie je.

Vijf voor een. Om de haverklap scheert een vliegtuig de lucht in en draait boven ons naar het zuiden. Ik probeer foto’s te maken, maar dat is geen sinecure in die deining en met een trage Kodak.

Een toevalstreffer

Een toevalstreffer

Deze was minder

Deze was minder

Tien voor half drie. Maanvis gespot, zo’n Mola Mola, met zijn wapperende vin boven het wateroppervlak. Geinig. Foto lukte niet. We zijn bijna dwars van Port Vauban – Antibes. Meer naar het oosten zien we in Marina Baie des Anges die rare flatgebouwen in de vorm van piramides op de kust staan.

Marina Baie des Anges

Marina Baie des Anges

Het barst bij Antibes van de superjachten die voor anker liggen. Ik stop met foto’s maken van die krengen, ik wor er gek van. Nog eentje dan.

Port Vauban bij Antibes

Port Vauban bij Antibes

Als we Cap d’Antibes dwars hebben start ik de motor want het is niet meer te doen, de zeilen slaan alle kanten op, wat een rot water! Prachtige huizen op de kust, ook hier weer.

Leuk optrekseltje

Leuk optrekseltje

Phare d'Illette

Phare d’Illette (Cap d’Antibes)

Het is ontzettend druk rond deze kaap met grote en kleine boten waardoor, gevoegd bij het kaap-effect, er een klotsende wastobbe ontstaat. Aan de andere kant van de kaap zien we de Golfe Juan (Juan les Pins) met verschillende grote jachthavens. Die laten we rechts liggen en stevenen af op de reeds genoemde paradijselijke eilanden.

Vijf voor vier. De bestemming is in zicht. De ankerplaats tussen beide eilanden is inderdaad tamelijk druk geplaveid met boten, groot en klein. Het zijn er honderden! In juli moet je hier denk ik echt helemaal niet wezen! Ongelooflijk, niet te fotograferen, dit. Het is er wel fantastisch, het water is vlak, ondiep en helder. We kiezen een plekje, naast de vaargeul die hier is gemaakt met rode en groene boeien, dicht bij het haventje op St. Honorat. Ik laat het anker vallen op wit zand en Ingeborg trekt hem erin. Zo, die ligt. Tellen van de ankeraars heeft geen zin. Gaat niet lukken. Ik maak wat foto’s.

Tis hier fantasties

Tis hier fantasties

Je ziet het hier niet zo, maar het was heel druk

Je ziet het hier niet zo, maar het was heel druk

Daar liggen wij, een prachtplek!

Daar liggen wij, een prachtplek!

Een trackje van niks

Een trackje van niks

Werkelijk een geweldige plek. Dit zou een paradijs zijn en een heleboel mensen en ik ook zeiden sogges tegen elkaar, toen ze losgooiden: heden zult gij met mij in het paradijs zijn. Er varen boten rond die ijs, drank en koffie verkopen. Het afzetgebied is in elk geval groot genoeg. Veel kleine bootjes gaan het haventje in om het eiland te bekijken. Dat gaan wij morgenoggend ook doen. Eerst de kat uit de boom kijken. Gezellige boel hier.

Half zes. Het is nog drukker geworden. Het blijft een komen en gaan van boten en toch is het rustig, geen herrie, geen schreeuwers. We kijken onze ogen uit. Onderweg had ik de Kodak uit mijn handen laten vallen, dat was de vijfde of zesde keer. Ik had nu echt het idee dat ie werkelijk de geest had gegeven want hij stelde niet meer scherp. Maar nu vind ik op de kuipbank de buitenste lens en een ring die uit het objectief gevallen waren. Ik had het verschil niet eens gezien. Ik maak die dingen schoon, druk ze op hun plek en hopla, we hebben weer een telecamera. Hij doet het weer! Fantasties dingetje, die Kodak.

Een wonderbaarlijk cameraatje

Een wonderbaarlijk cameraatje

We bungelen even met onze beentjes in het water, vanaf het zwemplatform. Behoorlijk fris nog, moet ik zeggen. Niemand maakt daar foto’s van. Ik maak wel een foto van (de dames op) de ijsco-boot, met de herboren Kodak.

De meisjes met de ijsjes

De meisjes met de ijsjes

Tien voor zes. Het merkwaardige is dat hier geen sprake is van zijdelingse deining; we rollen in het geheel niet. Alleen af en toe een wippende beweging van het schip, meer niet. Afwachten of dat zo blijft.

Zeven uur. Ingeborg heeft iets lekkers gemaakt met gehakt. De zon zakt, piept onder de bimini door. Wel lekker hoor. We liggen nog steeds heerlijk rustig, geen deining, net of we in een haven liggen. Ik hoop op een rustige nacht straks, maar eerst even eten.

Half acht. Man, wat was dat lekker!

Tien voor elf. Stukje van 29 mei is klaar. Ingeborg ligt al in bed. We liggen heel stil, met nog een paar honderd boten. De duizenden lichtjes van het vasteland zie ik achteruit, in de richting van Theoule kijkend. Betoverend. Nu hoor ik wel geschreeuw achter het haventje op het eiland. Bedtijd. In bed hoor ik niks mee.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zaterdag, 30 mei 2015

  1. Ron zegt:

    Heb je geen foto’s van die molamola met je owcamera gemaakt?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s