Dinsdag, 2 juni 2015

Ile St. Marguérite 2

Tien voor half twaalf! Zo laat al! Ik ben nu pas klaar met stukje schrijven (1 juni). Er waren ook zoveel onderbrekingen. Zo kwam een heel nest kinderen voorbij op open zeilbootjes die naar open water werden gesleept. Leuk gezicht.

Jong geleerd

Jong geleerd

Dat motorjacht zat gisteren achter ons aan

Dat motorjacht zat gisteren achter ons aan

No comment

No comment

Tevens kwam een jacht naast ons liggen waarvan de mevrouw heel enthousiast naar me ging zwaaien. Wat is dit nou weer, dacht ik. Ik zwaai uiteraard terug. Even later hoorden we buiten roepen. Ze praaiden ons. Ken je ons niet meer, vroeg de mevrouw, Jenny en Robert van de “Venice Lion” uit Marina di Ragusa, en we hebben jullie nog gesproken bij Korfoe in 2012! Oh ja, of course (het zijn Engels sprekende Duitsers, zie je), nu zie ik het! Hoest met jullie? Goed, en met jullie? Ook goed. Ze hebben een andere boot inmiddels, vandaar dat ik ze niet herkende, want dat is nogal een verschil: dat racemonster van toen en nu varen ze een Dufour 425. We praten eventjes. Ze gaan naar de wal, even de benen strekken en straks door naar Cannes om vrienden op te zoeken (die lui hebben overal vrienden zitten, toen in Korfoe ook al). Dat was eventjes leuk! Het is mooi weer, het waait pittig, bewolking boven het vasteland, mooi, laat daar maar blijven. Koffie!

Kwart over één. Heerlijk gegeten: broodjes met nootjes en gebakken eieren erop. Het is helemaal bewolkt geworden, een beetje onweersachtige broeierigheid zit in de lucht, met een mooie oostenwind. We weten helemaal niets over het weer. Aan de navtex hebben we niks en internet is in deze primitieve contreien nauwelijks te krijgen. Zullen we wel naar de kant gaan, Ing? We stellen de wandeling nog wat uit. Even aanzien wat er gebeurt. We gaan lezen.

Half drie. Ik krijg een houten kont van het lezen. De contouren van het land worden scherper, een onweersdreiging zit er volgens mij niet meer in. We kunnen wel naar de kant, voor de broodnodige beweging. St. Marguérite is ook mooi. Het eiland is een paar keer groter dan Honorat: als je helemaal rond het eiland loopt, aan de buitenkant, leg je 8 km. af. Wij slaan rechts af, wederom tegen de wijzers van de klok in en komen langs het zeilstrandje van de open bootjes aan stuurboord en aan bakboord een mooi zoutwater meertje. Daar huizen wel 108 vogelsoorten, trek- en blijfvogels Wij zien er maar eentje: een zeemeeuw. Het is er erg mooi.

Beautiful!

Beautiful!

Idem

Idem

Idem

Idem

Idem

Idem

Aan de zuidkant van het dichtbeboste eiland zien we Honorat liggen, met een boel ankeraars ervoor.

Honorat aan de overkant

Honorat aan de overkant

Onderweg komen we veel wandelaars en vogelaars tegen, die hier bij voortduring door de tripperboten worden afgezet. Nergens zijn de paden geplaveid, het is allemaal aangestampt zand en klei met stenen en grind. Op elke hoek of kruising staat een plattegrond met een stipje dat aangeeft waar je op dat moment bent. Dat is wel nodig ook. Het is warm, maar af en toe kun je in de schaduw van de bomen lopen. Een geweldige wandeling voor de liefhebber van bos en de bijbehorende geuren, hier kun je je hart ophalen! Vlakbij het fort is een begraafplaats voor militairen uit de Krimoorlog die in het fort verpleegd werden, maar het niet haalden.

Veel bomen hier

Veel bomen hier

Nog meer

Nog meer

Dooie bomen hebben ze ook

Dooie bomen hebben ze ook

Hee, Ing!

Hee, Ing!

Oud gevallenen kerkhof

Oud gevallenen kerkhof

Ziet er keurig uit

Ziet er keurig uit

Ernaast is een veldje met graven voor moslims; het enige wat je daar ziet zijn cirkeltjes van stenen. We zijn knap lang onderweg terwijl we niet eens het hele eiland doen, daar is het te warm daarvoor. Eindelijk bereiken we de aanlegsteigers en puffen uit op een stenen bankje (zonder sterk bier dit keer).

Aan de overkant Cannes

Aan de overkant Cannes

Zeven uur. Etenstijd. De hele middag gelezen op de kuipbanken en om ons heen gekeken en genoten van deze prachtige plek. Ingeborg bakt snijbonen en varkenslapjes met ei en ui. Het is nu compleet windstil geworden. Het water is rustig, plat, vlak. Zoals ik het graag zie. Ik hou niet van dat rumoerige gedoe, wat dat betreft zal ik het hier gaan missen. Het was een fijne dag, niks spannends beleefd, zoals anders, dus dit wordt een kort stukje. Ook niet veel foto’s gemaakt, een stuk of 20 of zo.

Half negen. Weer lezen, puzzelen, rondhangen, wachten op de zonsondergang. Ik heb alvast het bootje opgetakeld. Dat is nu wel weer zo ongeveer zo lek als een mandje want er stond geloof ik wel 200 liter water in. Ik heb hem eerst aan de boeg opgehesen, zodat ie kon uitlekken. De avond valt. De zon is aan het zakken achter de bergen. Het water is plat en superhelder, daardoor zie je nu toch wel wat ongerechtigheden op de bodem, een omgekeerde plastic tuintafel bijvoorbeeld.

Vijf voor tien. Compleet blak. Wat wil je nog meer: een goed boek, een plankje kaasblokjes, een glaasje whisky en de fonkelende lichtjes van Cannes en het fort naast ons. Totale vrede daalt op ons neer.

Ik kon het niet laten, nog een keer Cannes by night

Ik kon het niet laten, nog een keer Cannes by night

en het fort natuurlijk

en het fort natuurlijk

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s