Maandag, 1 juni 2015

Ile St. Honorat (Iles de Lérins) – Ile St. Marguérite

Dag Datum Wind Weer
Maandag 1 juni 2015 Z, 1 – 3 Bf Heiig, later zonnig
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
10.15 uur 13.45 uur 10.309 (trip 6,65/track 10,64) 4610 uren en 30 minuten

Half zeven wakker. Vijf voor zeven is het nu. Ingeborg puzzelt in bed. Ik ben al buiten geweest. Het is daar vochtig van de dauw. De boot ligt met de kont naar het westen, alle boten trouwens, terwijl daar de wind vandaan komt. Dat komt door de stroom die west gaat tussen de eilanden door. Iedereen slaapt nog. Heerlijk rustig. Nieuwe dag, nieuwe maand, ik ga maar eens aan de slag.

Half acht. Ik moet het schrijven even onderbreken, want ik hoorde een scheepstoeter vlakbij en ik moet weten wat dat te betekenen heeft. Aha, dat betekent dat een soort veerpont met een heuse klep aan de voorkant en een vrachtwagen van Heineken erop het haventje van de monniken in wil. Die komt natuurlijk het restaurant bevoorraden, maar kan de haven niet in vanwege al die bootjes die in de weg liggen. Het is daar momenteel erg vol omdat gisteren drie boten met latijnzeilen erbij kwamen. De ferry gaat demonstratief voor de ingang liggen en toetert keihard bij tijd en wijle.

Kom eruit!

Kom eruit!

Het duurt even voor de latijnzeilsloepen buiten zijn en dan blijft de ferry toeterend nog wachten op een kennelijke herschikking van bootjes in de haven.

Leuk bootje

Leuk bootje

Eindelijk gaat ie erin, knap staaltje stuurwerk, begrijp niet hoe dat kan. Ik hoor wel enig geschreeuw en gescheld als ie in het kommetje draait. Helaas kan ik niet zien wat er gebeurt. De klep gaat omlaag en de biertruck rijdt achteruit het onverharde pad op, enorme stofwolken stijgen op bij het drie keer steken om goed op het weggetje naar het restaurant te komen. Jongens, we maken wat mee hierzo!

Dacht niet dat het kon, maar hij ligt!

Dacht niet dat het kon, maar hij ligt!

Tien over half tien. Ingeborg voert de vissen met zelfgemaakte voedselbollen; de piranha’s liggen al te wachten. Mijn verhaal van 31 mei is klaar. Ik ben moeizaam bezig met de foto’s. Wat een werk, zeg! Zo verschrikkelijk veel foto’s. Nou, ik kies er lukraak wel een stuk of vijftig, zestig uit en dan vind ik het wel mooi. Ik denk dat we maar moeten gaan. Eerst koffie drinken. Het is windstil nu, het water is volkomen vlak.

Kwart voor tien. Koffie met mini-knoppers. We gaan zometeen weg. Het is een beetje heiig, maar wel warmer dan het tot nu toe geweest is in deze contreien op dit tijdstip van de dag. Een beetje onweersachtig is het, dát is het.

Kwart over tien. We cruisen van de anchor grounds bij Honorat af. Er liggen er nog aardig wat voor anker, ondanks een doordeweekse oggend, sodeju. We toeren op de motor omdat er geen wind is en het is erg warm. Ingeborg geniet van het heldere water. Het is net of je zowat aan de grond loopt, terwijl het 5 meter diep is. Ik zie weer een Alm Trawler; ook Hollands Glorie, Loosdrecht staat op de spiegel maar er hangt een Amerikaanse vlag aan.

We komen terug

We komen terug

Vier meter diep!

Vier meter diep!

Leuk scheepje

Leuk scheepje

Het restaurant

Het restaurant

Kwart voor elf. Motor uit, zeil aan: kluiver uitgerold, grootzeil blijft op de giek. Er staat een beetje wind uit het zuiden. Met een sukkelgangetje van 1,8 tot 2,7 knoop toeren we naar het westen, richting Théoule, een plaatsje aan de westkant van de Golfe de la Napoule, alwaar wij ons nu bevinden. Eens kijken of ze daar ankerplaatsen hebben.

Alleen op de kluiver, lekker rustig

Alleen op de kluiver, lekker rustig

We naderen Theoule

We naderen Theoule

Je zal er maar wonen

Je zal er maar wonen

Mooi

Mooi

Kwart voor twaalf. Mooie kust, daar bij Théoule. Veel fraaie huisjes en leuke zwemstranden met die verrekte gele boeitjes ervoor. We zien ook een boot waar niks meer mee kan gebeuren, want hij staat stevig op de bodem van de zee in 18 meter diep water. Alleen de top van zijn mast steekt boven water. Geinig.

Die staat netjes rechtop

Die staat netjes rechtop

Veel geel, ankeren wordt niks hier

Veel geel, ankeren wordt niks hier

Tis hier wel mooi

Tis hier wel mooi

Théoule wordt het vandaag ook niet. Te diep (14 tot 20 meter) buiten de gele boeien, daarachter mag je niet. Er liggen wel drie boten voor anker ergens in een hoek, een eind van het stadje, maar die liggen nu aan lagerwal, daar ga ik niet bij liggen. Jammer. Als de wind west of noord was kon het wel. Misschien volgende week. Nu zeilen we met een heerlijke windje dwars over de Golf recht op Cannes af, waar een enorm cruiseschip voor de deur ligt. Af en toe komen van het vliegveld voor kleine luchtvaart, even buiten Cannes, opstijgende zakenvliegtuigen oversuizen, het lijken wel straaljagers, maar maken minder herrie. Ze gaan veel harder dan Boeings en Airbussen. Heerlijk, dit relaxte, rechtoppe zeilen! We gaan eerst bij Cannes kijken of we buiten de haven kunnen ankeren en anders maar naar St. Marguerite, ook niet verkeerd! Nu maar weer een bakje Amaretto koffie uit een zakje. Kijk, een hogesnelheidstrein! Erg hard gaat hij niet. Kijk, nog een Learjet! Jongens, we kijken ons de ogen uit!

Rond enen passeren we achterlangs het op de Rade de Cannes geparkeerde mobiele flatgebouw van MSC, de “Divina”. Wat een bakbeest van zo dichtbij! En met zoveel vierkantjes waar ze de bejaarden in ophokken! Ze hebben allemaal wel een balkon met zeezicht. Dat wil ik ook als ik later (veel later) bejaard ben.

Drijvend flatgebouw

Drijvend flatgebouw

Ze voeren af en aan

Ze voeren af en aan

We gingen maar achterlangs

We gingen maar achterlangs

Kwart over een. Ik laat het anker vallen op de rede van Cannes, in de buurt van nog een stuk of acht ankeraars, maar doe de snubber er nog niet op. We moeten eerst uitzoeken in het woordenboek (een papieren, want we hebben geen internet, dat wordt zoeken) wat “Mouillage Interdit 1 juin – 31 août” betekent. Ingeborg vindt een woordenboek uit 1960 (de bekende Wolters). Ik zeg: kijk maar bij “ankeren”, want ik heb zo’n vermoeden en jawel hoor: “verboden te ankeren van 1 juni – 31 augustus! Dat is toch te gek om los te lopen! Dat schorem van die jachthavens hier in de buurt heeft voor mekaar gekregen dat Cannes het ankeren verbiedt in het hoogseizoen! Ik denk tenminste dat het gewoon zo zit! Als iemand een ander, de juiste, verklaring heeft hoor ik het graag en neem ik het terug. Dan bied ik het schorem hier mijn excuses aan. Ik trek meteen het anker weer op de plecht en stoom naar St. Marguerite, op aandrang van Ingeborg daarbij een ondiepte van 1,2 meter omzeilend, terwijl ik werd opgelopen door een superjacht met een speurhond in een grote RIB ervoor, een zgn. “Chaser”, die kijkt waar het jacht over de ondiepten kan, hoeft de stuurman zelf niet op de dieptemeter te kijken. Ze moesten geloof ik wel een beetje inhouden voor mij, zo was ik aan het slingeren. Mooi motorjacht trouwens.

Kwart voor twee. We liggen nu bij St. Marguerite. Hier is meer bebouwing dan op Honorat, ik zie een Fort, daar heeft de “Man in the Iron Mask” gevangen gezeten, ik zie een restaurant “l’Escale” en een kiosk met dranken en nog een kiosk, steigertjes, en veel groen. Dit lijkt ons wel wat, ook leuk voor Linda denk ik.

De track over de Golfe de la Napoule

De track over de Golfe de la Napoule

Daar liggen we

Daar liggen we

Het Fort

Het Fort

De kant met het restaurant

De kant met het restaurant

En daar ligt Cannes

En daar ligt Cannes

Het deint hier iets meer dan bij Honorat, hoe dat gaat moeten we dus afwachten. Het is aardig druk op de kant. Dat komt omdat hier ook de steiger van de tripperboten zich bevindt. Om de haverklap worden groepen toeristen in- en uitgeladen. Dit was een leuk tripje vandaag, een mijltje of tien, bijna alles gezeild met een licht windje en ondertuigd, lekker rustig.

Half drie. Snackje gehad, een glaasje wijn en nu gaan we naar de kant nog een glaasje wijn drinken en internetten.

Half vijf. Terug van walverlof. Wat een lol hier! We zijn naar de kant gegaan met het motortje erop. Er is een steiger waar je gratis maximaal 6 uur achtereen binnen een periode van 24 uur mag liggen. De Italiaanse RIB-club, die wij op Honorat zagen, lag daar ook. Die hiphoppen van gratis haventje naar gratis steigertje, doen ze goed. We liepen het weggetje op, naar de kiosk om te zien wat voor prijzen ze hanteren. De mevrouw had halve literblikken bier staan; eentje, een Kronenbourg van 4,6 procent voor 3,50 euro en een halve liter Nederlands bier van 8,6 procent, ook voor 3,50 euro. Die keus is niet moeilijk. Gaan we straks doen, na het wandelen, dacht ik.

Dat gaan we straks doen, Willem

Dat gaan we straks doen, Willem

Op onze Crocs schuifelden wij richting het Fort. We komen langs “l”Escale”, dat zich snack restaurant noemt, doch vijfsterren prijzen hanteert. Dat wordt em ook niet. Ik vraag of ze wifi hebben. Neen, hebben ze niet, het hele eiland is wifi-vrij. Een nobel streven maar ik ben er niet blij mee. Ok, jullie geen wifi, wij geen wijn drinken. De laptop blijft in zijn mandje, op mijn rug. We wandelen verder, fotograferend dat het een aard heeft. Prachtige bloemen, mooie doorkijkjes, tis hier fantasties! Bij het fort aangekomen maken we nog meer foto’s.

DSC_5939 DSC_5942 DSC_5944 DSC_5948 DSC_5952 DSC_5954

DSC_5957

Deze visten ze in 1995 aan de noordkust van St. Marguerite uit zee

DSC_5958 DSC_5960

Er is een kassa in de poort. De prijs van een kaartje is 6,50 euro. De 65 plus regeling is dit jaar afgeschaft. Ik kan zien dat binnen de muren van het fort wat oude gebouwen staan. Die hebben we genoeg gezien en ik lees wel een boek over de “Man in the Iron Mask” (er is trouwens ook een film over gemaakt met Leo, Gérard, Nicolas en John). Je kunt om het fort heen wandelen, langs oude muren en wallen, door een bos. Dat deden we dan ook. We kwamen bij een steile trap die leidde naar een restaurant langs de waterkant voor “The Rich and the Famous”, om de zoveel bomen was een bord aangespijkerd waarin hun specialiteiten (mosselen en frites) werden aangeprezen. Ha, lekker! Moules-frites, dacht ik! Beschroomd betraden wij het domein, argwanend gadegeslagen door het personeel. Het zag er fantastisch uit allemaal, heel gelikt wel. We keken naar een menu dat op een paaltje lag. Het eerste waar mijn oog op viel (en bleef liggen) was de prijs van de starters: een “basket fresh vegetables” kostte 39! Ik dacht: zouden dat nog Franse Francs zijn? Of lires? Of zou je dan een 20 liter mand krijgen met verse bloemkolen, kroppen sla en bieten? De frites kostten apart ook een vermogen. Verdomme, weer geen moules-frites! Er zaten best wel wat mensen, die door hun bemanning van hun jachten naar de ontvangststeiger waren gebracht. Die bemanning bleef daar geduldig bij de kostbare tenders staan wachten tot hun bazen uitgebunkerd waren. Jongens, wat een decadentie en: wat heb ik toch verkeerd gedaan?! Van hier kun je overigens het gedeelte zien waar de man met het ijzeren masker gevangen heeft gezeten. Na wat foto’s te hebben genomen verlieten wij spoorslags deze speeltuin der rijken, terug de trap op, de enige toegangsweg.

Mooi restaurant

Mooi restaurant

Tweede raam van rechts, daarachter zat ie

Tweede raam van rechts, daarachter zat ie

Idem

Leuk terras

In de koelte van het bos

In de koelte van het bos

Daar liggen wij

Daar liggen wij

Knap eigenlijk dat we zo ver zijn gekomen op onze Crocs. Terug bij de steiger gaan we onder een parasol op een stenen bank zitten. Terwijl troepen toeristen terugsjokten naar de tripperboten aan de steiger verderop, genoot ik van mijn redelijk geprijsd, zwaar biertje en Ingeborg van niks want die weigerde voor 2,50 euro een blikje Orangina te kopen. Zoals gezegd: wat een lol hadden wij.

Op de boot nemen wij nu een kaasje en een nootje. We liggen hier comfortabel. De deining valt mee en erg druk wordt het vermoedelijk niet op de ankerplaats. Rust en ruimte.

Tien voor zes. Ingeborg gaat eten koken, net als gisteren. Ze doet het nog steeds, gelukkig. Misschien komt ooit het moment dat ze weigert, moet ik het gaan doen. De Italiaanse RIB-club vertrekt van de steiger, hun zes uren zijn zeker om. In een wip zijn ze met z’n achten verdwenen in de richting van Cap d’Antibes.

Tien over half zeven. Wat me nou weer is overkomen: lekker gegeten man, een varkenslapje met rauwe lof, onvoorstelbaar lekker!

Vijf over acht. Koffietijd. Ik kijk scheel van het gluren naar al die foto’s die we weer genomen hebben vandaag. Even een luchtje scheppen in de kuip.

Vijf over negen. Niks te doen. De zon is weg. Het gaat schemeren. Weinig boten zijn er bijgekomen. We beleven niet zo veel. Tijd voor de avondsnack. Ik ga buiten zitten vegeteren, luisteren naar melige Melua.

Ik weet niet meer hoe laat we naar bed gingen. Ik weet wel dat ik wat foto’s gemaakt heb van de lichtjes van Cannes. Einde bericht.

De lichtjes van Cannes

De lichtjes van Cannes

De lichtjes van het fort

De lichtjes van het fort

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s