Woensdag, 10 juni 2015

Ile St. Marguérite

Het is 10 juni 2015, half negen. Linda weet nog niet hoe ze zich voelt, hoe het nu is met haar. Te vroeg, veel te vroeg. Ik weet wel hoe het buiten is. Een beetje bewolkt en we liggen nog steeds op dezelfde plek en het waait best wel een beetje pittig, wel. Oh, kijk, er ligt een Club Med aan bakboord van ons, op de rede van Cannes. Zo’n raar, vijfmast “would be” zeilschip. We hebben lekker geslapen hoor, ondanks dat ik drie keer wakker ben geweest, om twee uur, vier uur, vijf uur en zes uur, vier keer dus eigenlijk. Twee keer eruit geweest en ik heb Linda ook gehoord, hoor! Ingeborg is er trouwens ook uit geweest; druk verkeer vannag. Toch een goeie nacht, gek genoeg. Kijk, als het begint te waaien, wor ik wakker, zie je en moet ik even kijken buiten, zo is dat gewoon.

Half elf. We zitten lekker in de kuip. Het ontbijt achter de kiezen. De zon breekt een beetje door en we genieten van de Amazing Stroopwafels met ” Lekkere worst van de Hema”, een waarlijk verheffend lied. De wind is nog steeds zijn best aan het doen, lijkt iets minder te worden.

Te 11.oo uur wordt het ineens bloedheet. De zon staat plotseling te stralen en Linda zit te chatten (of eppen, daar wil ik vanaf wezen) met Ricky. Net koffie gehad. We babbelen over van alles en nog wat; het is een stuk levendiger met Linda erbij. Dat hadden we even nodig, hoor!

Twaalf uur. Na een uur voorbereidingen is Linda eindelijk klaar voor walverlof. Ze geurt en fleurt in haar panterjurkje dat het een lieve lust is. Nou, dan moet ik hunnie maar weer even naar de steiger brengen. Ikzelf blijf aan boord want ik wil mijn rechterknie sparen en ik moet hoognodig een stukje schrijven. Jongens, blijf rustig een uurtje of drie weg, ga lekker op een terrasje zitten, ik kom toch niet klaar met die verhalen.

Vijf voor drie. Wat een feest! Linda en Ingeborg zijn net terug van weg geweest. Ik heb ze gehaald. Zat te schrijven aan 8 juni, enne, toen tikte het klokje van gehoorzaamheid: de telefoon ging over: kom ons halen! Linda trakteerde me nog wel eerst op een ijsje – omdat ze zelf ook eentje hebben gegeten bij l’Escale – een Magnum, double caramel (of zoiets), bij de kiosk aan de haven. Lekker, man! Opgegeten op een stenen bankje, kijkend naar de mensen die langskomen op weg van en naar de tripperboot. Het was tamelijk druk voor een doordeweekse dag, terwijl het nog geen hoogseizoen is. Restaurant l’Escale zit ook vol, kunnen we vanaf de boot zien. Linda en Ing hebben vijf kilometer gelopen, bijna het hele eiland rond en onderwijl veel fotootjes gemaakt.

Het uitzicht verveelt nooit

Het uitzicht verveelt nooit

Idem

Idem

Idem

Idem

Meisje op een tak

Meisje op een tak

Even poseren

Even poseren

Dikke stronk, dat kun je zo zien

Dikke stronk, dat kun je zo zien

Dat is weer zo'n kanonskogelverwarmingselement

Dat is weer zo’n kanonskogelverwarmingselement

Ing: moet jij ook iets te drinken hebben? Ja, ik heb hartstikke dorst van dat ijs, doe maar een rooie wijn. Het waait nog steeds pittig en de zon schijnt volop in het blauw. Linda, die hier volop geniet, zegt het me allemaal voor. Dank je, Lin.

Tien voor vier. Tis mooi weer. Buurman is terug met zijn rooie zeilboot, op zijn privé-boeitje, zelf neergelegd waarschijnlijk. In zijn uppie plokkert ie met zijn bijbootje, rugzak op, richting Cannes. Zou ie moeten betalen voor deze plek? Hij laat gewoon zijn boot, hier “midden op zee” achter. In een mum is ie uit het zicht verdwenen.

Rood bootje

Rood bootje

We zitten lekker in de kuip. Linda gaat zometeen zwemmen. Kijk, Lin, je kan! Achter de boot is het al een beetje windstil! En je kan de bodem zien.

Tien voor vijf. En zo kabbelt de middag voort; menig sjipje en pindaatje worden vermoord. Linda laat op het zwemplatform haar beentjes bungelen in het koele water.

Bungelen

Bungelen

Tien over vijf. Let op, daar gaan de meisjes. Ze gaan zwemmen. Sjezus. In dat koude, natte, zoute water, gadverdamme! Ik blijf lekker op de boot, fotootjes maken. Kijk, daar gaat Ingeborg! Een twee, splish splash, yes!! Brrrr. Nou, Linda nog. Wat een drama. Ik mag geen foto’s maken van bovenaf. Djiez! Jongens, wat duurt dit allemaal lang! Einde bericht.

Klaar voor te water

Klaar voor te water

Ing ligt er al in

Ing ligt er al in

Lekker snorkelen

Lekker snorkelen

Linda doet bommetje

Linda doet bommetje

Afterparty

Afterparty, haren laten drogen

Kwart over zes. We gaan pannekoeken eten, met bruine bastaardsuiker en stroop.

Half negen. We hebben pannekoeken gegeten. We zitten propvol. Linda en Ingeborg hebben bij de koffie ook nog het laatste stukje kwarktaart opgegeten. Hoe krijg je het er in! Ze zitten allebei te lezen op de kuiprand. Het is volkomen bladstil nu, een beetje benauwd zelfs. Ik ga ook lezen, lekker rustig.

Tien voor elf. We gaan naar bed. De hele avond hebben we genoeglijk bij elkaar gezeten in de kuip, lekker babbelen, dat lukt goed met Linda erbij, die heeft duizenden onderwerpen op zak! Verder ook kans gezien om stil te genieten van de avond. Die kalmte is zo diep hier, dat wil je niet weten, of misschien ook wel. Alleen wat geluiden van jongeren aan de wal. Ingeborg en Linda gaan met zo’n klein handventilatortje spelen. Tijd om naar bed te gaan, echt wel!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s