Maandag, 15 juni 2015

Mouillage Carteau in de Golfe du Fos – Marina Port Napoléon

Dag Datum Wind Weer
Maandag 15 juni 2015 West en zo, 2 – 4 Bf Zonnetje
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
13.00 uur 13.30 uur 10.450 (trip 2,09/track 3,251) 4625 uren en 30 minuten

We zijn op de helft. Van deze maand. Half zeven, Ik sta naast mijn bed, om preciezer te zijn: naast de kaartentafel, te 06.30 uur. Ha, lekker, wakker! Brrr. Wat moet ik nou weer zeggen. Tis maandag. Even het deurtje opendoen. Ik moet nodig plassen. Maar eerst een emmer van dek halen voor als ik straks moet schijten. We liggen nog steeds voor anker. Prachtig weer, de zon komt op. Gaap. Het zal wel warm worden vandaag, het heeft daar alle schijn van. We moeten weer aan het werk. Eerst een paar stukjes schrijven nog en dan gaan we kijken wat we alvast moeten doen aan voorbereidende werkzaamheden, alvorens naar de haven te varen en daar de boel af te tuigen. Moet echt even plassen nu. Einde bericht.

Ik ben net klaar, vijf voor negen, met schrijven: 12 juni afmaken en 13 heb ik zowaar ook geschreven! Nu loop ik aardig in, alleen gisteren nog en vandaag is pas begonnen, dus je zou kunnen zeggen dat ik bij ben. Ik zou door kunnen gaan, maar ik ben er nu wel weer even klaar mee, met dat woordengebroddel. We liggen met de neus naar het westnoordwestentennoordenvanwesten of zo. Over gebroddel gesproken. Maakt niet uit. We liggen dicht bij Napoleon, daar gaan we vandaag naartoe, ergens na twaalven. Voor die tijd drinken we hier koffie, kijken of we een zeiltje naar beneden kunnen trekken en de rest moet maar in de haven gebeuren. Voorts zetten wij ons schrap voor het “grote geld uitgeven” dat nu gaat beginnen. Ik moet niet zo zitten te zeiken over geld, volgens Ingeborg. Ik heb dat meer gehoord. Ik doe mijn best, maar soms kan ik er toch ook niks aan doen, het is ingebakken zeg maar. Dit wordt een prachtige dag. Ik denk dat ik eerst even ga lezen in Nicci Gerrards. Ik krijg zo koffie van Ingeborg, maar eerst moet ze een puzzel afmaken.

Half elf. Ik stop met lezen. Krijg bijna alweer koffie. Heb ik best trek in. Er staat een licht windje. Er zijn meer insecten dan we tot nu toe hebben meegemaakt. Het is leeg en stil op de lagune, plat en vlak. heel in de verte zie ik wel wat geaccidenteerd terrein, heuvels en dergelijke. Maar dit is natuurlijk de rand van het mondingsgebied van de Rhone, een reusachtig gebied, waarvan de beroemde Camargue in het westen deel uitmaakt. Jan en José van de Jonas schreven destijds al dat ze hier last hadden van muggen. Ik kan dat met volle mond beamen. Hier vlakbij stroomt een arm van de Rhone, de Petite Rhone, waaroverheen wij binnenkort richting Arles tuffen en daar, na een Van Gogh aangeschaft te hebben (over geld gesproken!), linksaf slaan richting Canal du Midi. Ik ga alle stootwillen buitenboord hangen, plus al het zooitje ongeregeld dat we verzameld hebben voor de tocht door Zuidwest Frankrijk. Als het goed is komt dat pas over anderhalve maand weer binnenboord (of in de container). Tevens tel ik hoeveel vallen we hebben die door de mast lopen en of ik daar dunne lijnen voor heb om ze eruit te trekken. Ik kom er eentje tekort, geloof ik.

Kwart over elf. Ik heb alle watertankjes geleegd in de grote tank aan stuurboord, alle stootwillen hangen aan de reling, ook de trossen die ik van Rimmer heb gehad, die kunnen mooi als schuurtouwen dienen. Er moet nog veel meer bij worden gehangen. Ik zit nog een beetje met de achterkant. Daar moet ook iets mee gebeuren; ik ben als de dood voor mijn zwemplatform. Eerst koffie en dan werken wij verder.

Half twaalf. De zeilen zijn nu aan de beurt. Ik trek mijn T-shirt uit want die is kletsnat en stinkt van het zweet. Ingeborg schrikt van mijn buik. Tering, gauw weer een (ander) T-shirt aan; op dat gelul zit ik momenteel niet te wachten. Als we thuis zijn moet ik maar weer “streng”.

Half één. Weer een project afgerond: beide voorzeilen zitten in de zak en kunnen de kajuit in. Alle schoten en reeflijnen zijn opgeborgen. Wat een verademing! Er is geen lijntje meer te bekennen in de kuip en op het gangboord. Alle reeflijnen hangen aan de rolrevers geknoopt, alles is helemaal vrij. We kunnen niet meer uitglijden of wegrollen op het touwwerk. Heerlijk, wat een genot. De granny bars zijn een stuk leger. Het ergste spul is weg, hangt aan de buitenkant, maar dat zien wij niet. Helemaal top!

Leeg dek, heerlijk!

Leeg dek, heerlijk! Nou ja, leeg?

Lege rolrevers

Lege rolrevers

De zeilen zitten inmiddels in de zak

De zeilen zitten inmiddels in de zak

Half twee. Motor aan. Anker op en naar de haven. We zijn er klaar voor. Ook het Fortress anker heb ik onzichtbaar opgeborgen in de granny bars. Daar gaan we dan, het laatste rukkie voor de mast eraf gaat.

Deze ook nog maar even

Deze ook nog maar even

Dit zijn culturen van het een of ander

Dit zijn culturen van het een of ander

Carteau, zo heet het hier

Carteau, zo heet het hier

Containerterminal

Containerterminal

Stukje natuur

Stukje natuur

Idem

Idem

Kwart over twee. We zijn er. Na een incidentloze vaart door het watertje naar de haven (evengoed zo’n drie mijl nog) meren we af aan de ontvangststeiger van Port Napoléon, een grote haven die nogal vol lijkt te liggen. Op de wal staan zo mogelijk nóg meer schepen. Later horen we van onze buren dat er zo’n tweehonderd schepen te koop liggen. We kijken op het slecht leesbare bord waar we moeten zijn. Ah, daar komt een dame op een elektrische kar aanrijden, die had ons al gezien. Zij wijst ons vriendelijk de weg naar het havenkantoor. Ik heb wat vragen, maar zij gaat daar niet op in en zegt dat de mensen op het kantoor dat wel weten en daar gaat ze weer. Lache man. Wij pakken onze papieren en geld en sluiten af. Na een lange wandeling langs de kraan en het horizontale mastenpark en tussen de boten en gebouwen door komen wij bij het havenkantoor op de eerste verdieping van een houten gebouw (lijkt wat op de schuur van Marijn en Riet).100_8268 100_8270 100_8271 100_8272 100_8273 100_8274Een prachtig kantoor daar en we worden ontvangen door dezelfde mevrouw die op de vierwielscooter zat en nu wel al onze vragen beantwoordt! Uiterst vriendelijk en deskundig, alhoewel een beetje schizofreen mag ik wel zeggen. Dit soort dingen vind ik schitterend! Voor 48 uro per dag zijn we het heertje en als we een week blijven: helemaal het meneertje én mevrouwtje voor 250 uro! En dat in het hoogseizoen! Een koopje. Voorlopig hoeven we niet te betalen. Dat komt woensdag wel, de dag waarop we afspreken de mast eraf te laten plukken. Dat mag max. een half uur duren, dus we moeten van tevoren hard aan het werk. Als we dingen willen laten doen moeten we dat zelf maar regelen met de talloze bedrijven die hier zitten. Al wat de haven doet is hijsen en neerleggen op reusachtige stalen schragen. Hoe ik mijn mast aanbied bij de transporteur moet ik zelf weten, die moet ik dus bellen. Een duidelijk verhaal, alhoewel teleurstellend in die zin dat ik hoopte op een heleboel voor ons rennend personeel en nog graties ook. Maar: we zijn altijd welkom als er vragen zijn.

Tien over drie. Na het onderonsje op kantoor zijn wij naar een box gevaren op de steiger die geheel is gereserveerd voor bezoekers, de G steiger, met onze neus in de wind, zodat we het grootzeil makkelijk af kunnen nemen. Nu moeten we hard aan de slag om het grootzeil op te bergen, de spanners alvast los te draaien, de giek en de neerhouder op dek neerleggen en de bouten van de antennemast van hun moeren ontdoen zonder de compressorbak te ontmantelen en wat al niet. A.s. woensdag worden we namelijk te 14.00 uur bij de masten-kraan verwacht. Ik moet echter eerst het elektriek aansluiten van Ingeborg, eerst dan krijg ik koffie!

Tien over zeven. We gaan zo eten. De hele middag, tot 2 seconden geleden, zijn we beiden hard aan de slag geweest. Het is teveel om op te noemen. Eerst de zeilhuik ontmantelen, waarbij de rits kapot ging, die kan straks slechts tot de helft dicht, verdomme, vervolgens het grootzeil eraf in de toenemende wind, gelukkig was tie wel op kop zoals we lagen, gedonder met de zeillatten en het opvouwen van het zeil, dat onhandelbare ding, de neerhouder eraf halen, de giek eraf slopen met alle touwwerk van reeflijnen en maindropsystem eromheen gewikkeld en op dek vastbinden, met de spiboom erbovenop.

Redelijk netjes opgelost, dachten wij

Redelijk netjes opgelost, dachten wij

Idem

Idem

De mast ziet al aardig kaal. Ik heb de kraanlijn en de grootzeilval op de middenbolders gezet als extra steun, voor als ik straks de spanners los ga schroeven. Vervolgens hebben we alle kabels door het dek heen getrokken. Dat was eigenlijk nog de vervelendste klus. Kastjes en planken moesten ontruimd worden en verbindingen zorgvuldig losgeschroefd. Ingeborg maakte waar nodig foto’s van “hoe het zat”.

Zo weten we tenminste waar we de draadjes in moeten steken straks

Zo weten we tenminste waar we de draadjes in moeten steken straks

Het is lang geleden dat ik dit moest doen. Binnen is het een grote puinhoop. Maar alles voor het goede doel: om straks rielekst door het Canal du Midi te kunnen toeren. Ha, lekker vier weken vakantie! Dit wat we nu doen is even stresserend, maar goed, we liggen in een prachtige box met prima voorzieningen in de buurt en dat is ook wat waard. Onze Duitse buurman heeft zijn mast al op de boot liggen. Zij gaan helemaal binnendoor naar Duitsland; na 16 jaar varen op de Med stoppen zij er definitief mee, gaan in de tuin zitten of zoiets. Is ook wat voor te zeggen. We kregen op het havenkantoor een wifi-code mee. Had niet gehoeven: doet het niet, zelfs niet onder aan de trap van het havengebouw. Waarom kijk ik hier niet van op?

Tien over half acht. Na de toastjes met boerenomelet (wat een genot!) staat Ingeborg op het elektrische kookplaatje dat ik inderhaast nog even moest repareren, bananen te bakken met pure chocolade en Amaretto, zoals we dat “vroeger” deden op de Cobb, die bij ons volledig in ongenade is gevallen. Dat hapje, als je daar een bolletje vanielje ijs onder zou doen, zou in een 5 sterren restaurant nog opzien hebben gebaard! O zo. Tering, wat lekker! Onze Cobb is trouwens te koop, voor 126 euro mag je hem hebben, een koopje! Maar dit terzijde. het is nog steeds een puinhoop in de kajuit. Niemand is langsgekomen om het op te ruimen, verdamme. Ach, het lost zich vanzelf wel op.

Tien voor acht. Zo lekker, dat bananenprakkie. De buren zitten ook te genieten in de kuip. Morgen willen ze weg, maar ze zitten een beetje met het weer; het gaat hard waaien, zie je en dat schijnt zelfs op de Petite Rhône een probleem te vormen. Waar zijn we aan begonnen! We gaan aan de kant internetten (dat denken we tenminste!) en lopen mekaar op een verschrikkelijke manier in de weg bij de voorbereidingen om van de boot af te stappen. Dat is ook iets, waar we behoorlijk zat van zijn. Einde bericht.

Tien over tien. Ik ben de hele avond bezig geweest met wrikken, duwen, draaien en wroeten om te zorgen dat de moeren van de bouten onderdeks van de antennemastvoet af zouden vallen. Eigenlijk niet verstandig als je zat bent “van de dag” en het werk dat reeds is verricht. Gelukkig heb ik mijn gereedschap kunnen behoeden voor een duik in het groene water (geen bodem te zien hier), alleen mijn verstand en goede humeur gingen overboord. Maar de paal staat los! En dat zonder de compressorbak te demonteren, want dat is een crime. Dat komt in Royan wel, als ie er weer op moet. Ik hoef nu alleen een touwtje los te trekken en de paal dondert om. Het was warm buiten, nu nog. Het barst van de muggen. Gek wor ik ervan. Ingeborg heeft nergens last van. Ik denk dat ik nu maar een stukje ga schrijven. Ik heb nog een uur of drie de tijd om dat te doen en dan moet ik naar bed. Sjipje erbij, slokje whisky, lekker hoor! Einde bericht.

Oh ja, voor ik aan het werk ging met die paal, waren we dus even naar de kant om te internetten op de trap van het havenkantoor. Dat lukte dus van geen kanten. Witheet en razend was ik. Dus mag het een wonder heten dat ik al mijn gereedschap, mezelf en mijn computer, nog heb.

Tien over half twaalf. Ik ben maar gestopt met schrijven aan 14 juni want ik zit in slaap te vallen en ik begin te zwetsen, dat is niet zo bijzonder voor mij, maar op papier is het toch wel vervelend natuurlijk; dat kan uit de hand lopen. We gaan naar bed. Wat een koortsachtige dag zeg, gevuld met sloopwerk (dat ligt me wel trouwens, daarom kwamen we zo ver). Einde bericht.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Maandag, 15 juni 2015

  1. Peter en Metty zegt:

    Heeeel veeel succes nog even met de voorbereidingen. Fijne vakantie……..straks. Groet van P en M.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s