Zondag, 21 juni 2015

Port St. Louis 3

Goedemorgen, het is 21 juni! Zomer! Het werd tijd (!). Tien over half acht. De zon schijnt en de Mistral is een beetje weg, misschien komt ie zometeen weer, hoop het niet, van mij mag ie wegblijven. Ingeborg gaat douchen. Ik ga een stukje schrijven en om tien uur gaan we naar de “Beluga” om een vignet te regelen.

Te tien over negen is het stukje klaar. Potverdikkie, ik ben helemaal bij tegenwoordig! Dat kan hè, als je vaak in een haven ligt. Dat zal na morgen, als we vertrekken, wel anders worden.

Half tien. Terug van bezoek aan de sanitaire ruimten. Koffie! Oh nee, toch niet, we gaan zo naar de Beluga.

Kwart voor elf. We komen van de “Beluga” af waar we onder het genot van heerlijke kleine kommetjes groene thee (Michael en Berbel zijn minimalistische veganisten denk ik, gisteren aten ze voornamelijk de rauwkosthapjes van het buffet, alhoewel een vette mossel er bij Michael ook wel inging) samen op de tablet, een Samsung, mooi dingetje, van Michael (misschien was ie wel van Berbel, daar wil ik vanaf wezen) een vignet gescoord hebben voor de “Beluga” en wel voor exact dezelfde periode als wij, alleen willen zij in die tijd (30 dagen) heel Frankrijk naar het noorden doorrossen! Nu lopen wij over de brede boulevard naar het café om het stukje op de weblog te zetten en het vignet voor Michel en Berbel, dat zij naar mij gemaild hebben, te downloaden.

Ruim opgezet

Ruim opgezet

De hoek met de capitainerie

De hoek met de capitainerie

In dat café waren wij gisteren ook, naar tevredenheid. De “Turk” is nog steeds gesloten. Van Port Royan geen reactie, ook Petras zwijgt. De cappuccino smaakt uitstekend. Terwijl Ingeborg buiten op het terras onder de luifel in de schaduw gaat zitten (had ik al gezegd dat het hier heet is? Ik heb inmiddels begrepen dat dat in Nederland niet het geval is, zachtjes uitgedrukt). Zij gaat zitten skypen met Miriam en inderdaad: het regent pijpenstelen in Amersfoort. Toch kan Miriam nog lachen.

Ik ga internetten

Ik ga internetten

Ing gaat skypen

Ing gaat skypen

Hee, daar is Mir!

Hee, daar is Mir!

Ik maak ondertussen een fotootje van het pleintje naast de kroeg

Ik maak ondertussen een fotootje van het pleintje naast de kroeg

De stoep van de kroeg

De stoep van de kroeg

In ruim een uur handel ik mijn zaken af (klinkt goed, hè?) ondanks de herrie om me heen van kakelende, kibbelende, opgewonden gokkers op de paardenrennen. Dit is een gokcafé, met een groot LCD-scherm waarop constant paardenraces (of anderszins) worden getoond. De klanten kopen kaartjes bij de bardame die ze dan aankruisen (net als de voetbaltoto, weet ik veel?) en kijken dan naar de TV hoe de race verloopt. Soms wordt er eentje kwaad en begint te schelden en verscheurt zijn papiertje! Prachtige types met karakteristieke koppen zitten er tussen. Soms begint er eentje spontaan tegen me te lullen, maar bemerkt al gauw zijn vergissing! Lache man. Evengoed kan ik werken. Het zou leuk zijn om een tijdje die gekte te gaan zitten bekijken en beschrijven, heb ik ergens wel zin in, als een soort, inferieure dan toch, Simon Carmiggelt! Misschien in een ander leven.

Als Ingeborg klaar is met Miriam reken ik af en wandelen we het straatje uit naar de Rhône. Wat een motherfucker van een rivier is dat zeg! Het lijkt wel een meer zo breed. Het water is groen (na mijn eerbetoon iets geler), niet helder, en lijkt vandaag niet al te hard te stromen. Morgen gaan wij hier overheen, naar het noorden, richting Arles, waar we alleen maar vanaf het water naar mogen kijken. De omgeving langs het water is een beetje saai, wel netjes ingericht. Geen historische kenmerken. We steken door naar de haven, waar ik nog meer plaatjes schiet voor het foto-album.

Add water

Add water

De Rhône bij daglicht

De Rhône bij daglicht

Ook ruim opgezet

Ook ruim opgezet

Ingeborg aan de Rhône

Ingeborg aan de Rhône

Ingeborg aan de wandel

Ingeborg aan de wandel

Hier ook erg ruim

Hier ook erg ruim

Idem

Idem

Mooie haven, hoor

Mooie haven, hoor

Daar in de verte is de sluis waar we morgenochtend doorheen gaan

Daar in de verte is de sluis waar we morgenochtend doorheen gaan

Daar liggen wij

Daar liggen wij

Te tien voor half één zijn we terug op de boot. Ik haal de printer tevoorschijn en druk het vignet voor de “Beluga” af. Ingeborg haalt ze door de plastificeermachine en klaar is kees. Ik ga worstjes bakken en op stukjes stokbrood doen, met mayo (heb nog wat!), uitjes en ketsjup. Tering, wat lekker! Dat heb ik gemist!

Half twee. De vignetten (we hebben twee gelamineerd, ook de testversie) afgeleverd bij Michael en Berbel. Tot mijn grote verrassing kreeg ik een heuse fles witte “Trots Suid Afrikaander” wijn van Boland Kelder, als blijk van waardering. Zal Ingeborg leuk vinden, want ik krijg pijn in mijn harses van witte wijn. Morgenoggend vroeg, te 06.00 uur treffen wij elkaar bij de sluis, waar we cirkeltjes gaan draaien tot ie open gaat.

Tien voor half vier. Ik heb een uurtje of zo liggen dommelen boven mijn boek, onder de kuisbap, op het brugdek. Dat gebeurt zomaar, als je slaaptekort hebt (of is het “the old age”, gadverdamme, wat klinkt dat klote!). Ik schrik wakker als een groot zeeschip de kom in wordt getrokken door een sleper, met een noodgang rond komt en weer het kanaal invaart! Hij moest gewoon effe ergens keren. Dit gebeurde met een rotgang, binnen 5 minuten, ongelogen! Die lui zitten nergens mee. Prachtig vind ik dat.

Zie je wat een grote radar dat schip heeft?

Zie je wat een grote radar dat schip heeft?

Hij kwam even in vijf minuten keren

Hij kwam even in vijf minuten keren

Idem

Idem

Het is nu echt warm, binnen is het boven de dertig graden. De wind is aangenaam, maar de temperatuur stijgt. Ik vermoed dat het morgen weleens bloedheet zou kunnen worden in de binnenlanden rond de Camargue, het gebied waar wij momenteel verblijven.
“In de verte”, aan de overkant van de haven begint de muziek. Michelle en Loïck vertelden gisteren dat het vandaag de “Dag van de Muziek” is in Frankrijk. Dan treden overal bands, groepen, korpsen op in bandstands, marcherend, op straathoeken enz. Klinkt gezellig. Het begint met hoempa muziek, maar later hoor ik ook goeie jazz en Zuid Amerikaanse muziek van zeer professionele uitvoerders! Jammer dat we het van een afstandje moeten beleven want ik moet zo de elektronische toegangskaart inleveren en liggeld betalen (anders krijg ik mijn papieren niet terug) want het kantoor sluit om 17.30 uur en dan kunnen wij de steiger niet meer af, althans niet met zijn tweeën en dat is wel jammer eigenlijk. Had ik nu de bijboot maar niet opgeklapt, goddammit.

Kwart voor vijf ga ik betalen en de kaart inleveren, waarop ik mijn papieren terugkrijg. Au revoir en tot ziens. Oh nee, dat is dubbelop.
Ingeborg moet de poort van de binnenkant voor me openen. Nu zijn we gevangen op onze eigen boot. Te 17.00 uur bellen wij met Ma. Alles goed daar. Ik moet nog iets betalen aan de ANWB zei ze. Ok, zal Linda bellen want die heeft niks gestuurd. Het bleek een misverstand: het ging om uitbreiding van “pakketten”, niet verplicht. Gott sei dank.

Half zes. Ik bedenk plots een project! Ik haal de blauwe lappen die langs de kuip hangen weg. Ze zijn versleten en vaal en ze hebben hun doel gediend. Nu moeten ze weg, vinnik. Heel ander gezicht, opener, vrijer, minder privacy, maar dat was maar betrekkelijk. Weg die zooi, blij toe.

Ingeborg bewaakt de radar

Ingeborg bewaakt de radar

Uitpuffen op de kuiprand

Uitpuffen op de kuiprand

De kuip, zonder zijfratsen

De kuip, zonder zijfratsen

Tien voor half acht. Heerlijk “endives” gegeten!

We gaan buiten zitten lezen op de kuiprand. Het is nog warm en de muziek golft van de overkant op ons af. De computer kan uit.

Half negen. We drinken toch nog maar een bakkie koffie en ik krijg de laatste (namaak)sprits die helaas door Ingeborg in een aanval van razernij tot gruis is gestampt vanwege (enigszins terechte) onvrede met mijn veranderende contouren. Je zou kunnen zeggen dat ik een sprits naar binnen heb gezogen, als het ware. Het blijft Sprits en aan de binnenkant blijft ie tenslotte ook niet heel. Toen ik dit insprak op de VR zei Ingeborg: ik had jou in mekaar moeten stampen, in plaats van die Sprits! Lache man!

Tien uur. Tijd voor het avondslokje en dan naar bed met een goed boek dat ik ontdekt heb: “De Delta Connectie” van Hammond Innes. Ingeborg is ook helemaal content met een boek van Jussi Adler Olsen.

Kwart over tien: niks naar bed, ik schrijf bovenstaande, het moet niet gekker worden. Alles wat ik nu schrijf is “real time”. De produkten van Franse muziekdag schallen over de haven, ik tiep, snek, en Ingeborg gaat naar bed. Ah, ze roept me: kom je ook ( het is nu half twaalf) en ik kan gewoon niet stoppen, doorlullen met die hap. Nah, toch maar niet, ga de wekker zetten, moeten vroeg op morgen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Zondag, 21 juni 2015

  1. Linda zegt:

    Nu jullie weer innernet hebben verwacht ik morgen wel weer een verhaaltje of 2 he…! 😛

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s