Maandag, 22 juni 2015

Port St. Louis du Rhône – Aigue-Mortes

Dag Datum Wind Weer
Maandag 22 juni 2-15 NW? 0 – 2 Bf Zonnetje
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
05.45 uur 17.45 uur 19.450 km (trip 91,5/track 104 km) 4638 uren en 30 minuten

Half zes. Nog niet helemaal licht maar we “moeten” eruit. De sluis wacht niet op ons. Het tegendeel is waar. Te kwart voor zes start ik de motor en gooien wij los. Tot half even voor half zeven liggen we te dreutelen met onze Duitse vrienden in de kom voor de sluis. We staan in onze opblaasbare reddingsvesten want dat is voorschrift in de sluis, zo staat op een bord te lezen. Gekkenhuis. Voor het eerst in vijf jaar! Omdat we door een sluis heen moeten! Wel terecht eigenlijk, met zulke oudjes op die bootjes. Er staat een windje dat de muggen weghoudt en de zon komt mooi op.

Daar is ie weer

Daar is ie weer

De sluis die toegang geeft tot de rivier

De sluis die toegang geeft tot de rivier

Reddingvest

Reddingvest

Even een tramkaartje in de kom

Even een trackkaartje in de kom

De "Beluga"

De “Beluga”

In de sluis

In de sluis

Kwart voor zeven voeren we de Grand Rhône op! De sluis ging redelijk vlot, alhoewel hij op geen enkele wijze berekend is op pleziervaart. Later komen wij er achter dat dit voor alle sluizen in Frankrijk geldt, ook al komen alleen plezierbootjes er doorheen; het kwartje is nog niet gevallen (eerlijk gezegd denk ik dat er wel wat meer dan kwartjes moeten vallen voor er iets verandert). De sluis uit en scherp stuurboord uit naar het noorden tot noordwesten. De rivier is diep: ik zie waarden van 10 tot 14 meter in het midden. De stroom valt me mee. Die staat wel tegen maar met weinig wind en geen deining en/of golfslag is er goed tegenin te komen. Ik zit nog te rekenen met knopen in bootsnelheid en stroomsnelheid, enz. Dat moet ik even resetten naar kilometers. De “Beluga” ploetert achter ons voort, die blijft achter. Hebben nog minder haast dan wij; we varen niet meer dan 4 knoop, dus.

De rivier is hier enorm breed. Je zou hier gewoon kunnen zeilen als je een mast en zeilen had (en als er wind was, natuurlijk en daar ontbreekt het nu gelukkig aan!). Aan weerszijden alleen maar groen van struikgewas en bomen, best wel mooi ergens maar na verloop van tijd ook saai. Er is geen enkel ander schip te zien. Achter de groene wanden moet aan onze linkerkant de Camargue liggen. We zien er niets van. Geen heuveltje, niks. Het is allemaal hartstikke plat. Niet echt spannend en fraai. Af en toe komt een groene of een rode boei langs, in de vorm van een enorme zuil in genoemde kleur die in de rivier staat. We houden die lijn maar aan. Een stilliggende zoutfabriek komt ook langs.

Af en toe een groene zuil

Af en toe een groene zuil

Eindelijk op het binnenwater

Eindelijk op het binnenwater

De rivier is hier zeer breed

De rivier is hier zeer breed

Spiegelglad

Spiegelglad

Mooi groen

Mooi groen

Idem

Idem

We laten heel wat water achter ons

We laten heel wat water achter ons

Half acht. We hebben onze eerste kop koffie te pakken, terwijl we vredig tuffen over de Rhône. Ik heb net alle eenheden van snelheid en afstand in de plotter aangepast naar kilometers. Dat is even wennen. Ik blijf lullen over knopen, maar bedoel kilometers. Dat zal nog wel een paar dagen duren. Het water is volkomen vlak. Geen wind, we worden dus niet extra tegengehouden. We gaan toch al niet hard: tussen de 7 en 8 kilometer per uur over de grond. Door het water zo’n 10 kilometer, volgens de log. Ik heb hem weten te calibreren!

Half negen. We kruisen een pont, de Bac de Barcarin. Verschrikkelijk hard gaat ie. Gelukkig hebben we geen last. Even later onze eerste tegenligger op de binnenwateren, een grote coaster.

Le Bac de Barcarin

Le Bac de Barcarin

Onze eerste tegenligger

Onze eerste tegenligger

In het verre noorden zie ik wat meer zachte glooiende lijnen oprijzen, dat moeten we hebben! Dat is leuk. Ik zie nu ook meer naar rechts bergen zelfs. Jezus, wat is het hier groen. Links groen, rechts groen, het water groen. Het is dat de zon schijnt hierzo anders is het hier “unheimisch”. De “Beluga” zien we trouwens haast niet meer.Zou ik nog koffie krijgen?

Tien uur. De muggen en de vliegen zijn niet fijn maar wat zo mogelijk nog erger is dan de insecten zijn de slierten spinrag met kleine spinnetjes eraan, die in de lucht zweven en overal aan blijven hangen. Je kunt je kop niet boven de buiskap uitsteken of je hebt een spinnenweb aan je oren hangen en aan je snuit. Dat komt mij de neusgaten uit, dus ik duik zoveel mogelijk naar benejen anders word ik door die beesten in mijn neus gesnejen. Gek word ik ervan. Ik hoor mijn moeder al zeggen: ach, waar word jij nou niet gek van, kruidje-roer-me-niet!

Kwart over tien. Weer een tegenligger! Het wordt druk hier. De oevers beginnen een beetje te veranderen, vooral aan stuurboord, de linkeroever dus: modderbanken worden zichtbaar, waarachter gras en rietstroken.

Half elf. Dan komen we in een bocht, waar het ondieper is en de stroom behoorlijk sterk: we lopen 5,5 knopen, eh, kilometers over de grond en 10 door het water. Dan heb je wel effe stroom tegen, niet? Dit kost brandstof. In die bocht zie ik voor het eerst tekenen van menselijke activiteit op de oever: twee kerels zijn met lange handmaaimachines hele struiken aan het neermaaien en maken daarmee het zicht vrij op kilometerborden en paaltjes. Tegelijkertijd ontdekt Ingeborg een veld met zonnebloemen! Oh ja, dat zijn die bloemen die door Vincent van Gogh zo populair zijn geworden. Ze zijn inderdaad prachtig en dat van Gogh ze geschilderd heeft is ook de eerste associatie die ik erbij krijg.

Mannen aan het werk

Mannen aan het werk

Zonnebloemen

Zonnebloemen

Vijf over elf. Er komen nu steeds meer huisjes op de oevers en meer open stukjes tussen het struik- en boomgewas. Meer boerenbedoeninkjes, we naderen de bewoonde wereld; Arles, de wereld van van Gogh.

Vijf voor twaalf. De laatste bocht die ons het zicht op Arles ontnam is genomen. We zien verkeersbruggen, moderne, recht vooruit, met druk verkeer. Aan stuurboord een scheepswerf met een paar wrakken voor de deur en half op het lang en aan bakboord lelijke bebouwing die destijds tegengehouden had moeten worden. Geen Van Gogh en geen Allo, Allo gevoel! Bah. In ieder geval niet vanaf het water. Als we de bruggen hebben gehad en Arles dwars hebben zien we hoge kaden met mooie huizen daarachter en in de achtergrond kerktorens, maar onder aan die kaden wordt hard gewerkt aan stalen damwanden, geen porem. Er is helemaal nergens gelegenheid tot aanleggen. Echt waar niet. Dat hou je toch niet voor mogelijk? Jammer, geen Arles voor ons. We ploegen voort tegen de stroom in. Tien over twaalf zijn we er voorbij. We hebben heel wat foto’s genomen en ik denk dat het een heel mooi stadje moet zijn. Als we met de Kuster terugkomen zijn de kades misschien wel klaar en halen we de schade in.

Daar is Arles

Daar is Arles

Scheepswerfje

Scheepswerfje

Onze eerste brug

Onze eerste brug

Mooie huizen langs de kade

Mooie huizen langs de kade

Het heeft wel wat

Het heeft wel wat

Idem

Idem

Kerk

Kerk

Werk in uitvoering

Werk in uitvoering

Die leeuwen waren de poort tot een brug, aan de andere kant staan ze ook

Die leeuwen waren de poort tot een brug, aan de andere kant staan ze ook

De skyline van Arles vanaf het water

De skyline van Arles vanaf het water

Dag, Arles

Dag, Arles

Tien over half één. Een eindje ten noorden van Arles slaan we met een scherpe bocht linksaf, de Petite Rhône op. Wat een wereld van verschil! In de meeste opzichten. Wat gelijk blijft is de groene jungle aan weerszijden, maar omdat de rivier hier smaller is doet het lieflijker, intiemer zelfs, aan. Het is hier stil, je hoort ontelbare vogelsoorten kwinkeleren in het struweel (ja, die kende ik nog, dat woord) en het motorgeluid kan gereduceerd worden omdat we nu de stroom mee hebben: van 1800 naar 1200 toeren per minuut en toch dezelfde snelheid aanhouden! Het water is in het begin diep: 11 meter, voor zo’n smal riviertje! We zullen wel meer last krijgen van muggen denk ik. Hoezo, vraagt Ingeborg. Nou: stroom mee, wind mee, stijgende temperatuur, moerasachtige ambiance, weetjewel? Ok. De Biesbosch is er niets bij, hierzo!

Hier wordt de Rhône in tweeën gespleten

Hier wordt de Rhône in tweeën gespleten

Het groen komt dichter bij elkaar

Het groen komt dichter bij elkaar

Dood hout hier en daar

Dood hout hier en daar

Bosjes

Bosjes

De stroom hebben we mee

De stroom hebben we mee

Je reinste Biesbosch

Je reinste Biesbosch

Idem

Daar komt een brug

Zo plokkeren wij voort, het midden van de rivier houdend, met de maximaal toegestane snelheid gegenereerd door een minimaal aantal toeren. Wat wil je nog meer? Diverse min of meer fraaie bruggen “nemen” wij. Mazzel dat we geen mast hebben. Af en toe een tegenligger, meestal tripperboten. Het is een beetje opletten geblazen. Af en toe drijven akelige dingen in het water: takken, stammetjes en zo, maar dat is allemaal te omzeilen.

Ik vind het een mooie brug

Ik vind het een mooie brug

Kwart over twee. Het nieuwtje is er wel af, hoor! Het ziet me groen en groen voor de ogen, van al die bomen en struiken langs de rivier, af en toe een dode boomstronk die half of geheel in het water ligt te rotten, die je moet ontwijken. Ik val in slaap, had ook een korte nacht, dat moet gezegd.

Half drie. We naderen een splitsing en moeten linksaf de sluis van St. Gilles in. Die geeft toegang tot het Canal du Rhône à Sète en die moeten we hebben. Het is een joekel van een sluis:195 meter lang en niet geschikt voor jachies. Het bizarre echter vind ik dat alle kanalen hier niet geschikt zijn voor echte binnenvaartschepen! Op de Petite Rhône heb ik ze niet zien varen, dus wat die sluis daar moet weet ik niet. De bediening is in ieder geval vlot en prettig, de knul spreekt uitstekend Engels en mijn marifoon doet het goed (slaat nergens op, maar ik ben er wel blij mee). Ook hier staan we voor aap op het dek met onze reddingvesten aan. Ze zitten in de weg en we zweten ons kapot in die rotdingen. Ik hoop dat ze de rest van de route die flauwekul uit hun harses laten.

De sluis van St. Gilles

De sluis van St. Gilles

Reddingvesten weer aan

Reddingvesten weer aan

Je kan zien dat het een grote sluis is en dat er veel jachtjes in kunnen

Je kan zien dat het een grote sluis is en dat er veel jachtjes in kunnen

Selfie in de sluis

Selfie in de sluis

Kwart over drie. We varen richting west over het Canal du Rhône à Sète. Vanaf nu kijken we een beetje uit naar mogelijke ligplaatsen voor de nacht. We hebben tot nu toe 70 kilometer gevaren en we kunnen voor donker nog wel 40 kilometer “pakken”, als het nodig is. Dit is een goeie test voor ons hoe ver je met een motorboot op binnenwateren kunt komen, met sluizen, bruggen en dergelijke. Dit kanaal lijkt trouwens meer op een rivier of een sloot; de kanten zijn kleiig en begroeid met planten, gras, struikjes en zien er behoorlijk afgekalfd uit op een heleboel plekken. Waar beschoeiing gemaakt is ziet het er meestal verschrikkelijk slecht uit, ingestort en slecht onderhouden. De diepte neemt af en toe ook zorgbarend af. Nou ja, gewoon doorgaan maar. We komen nergens aanlegplaatsen tegen.

Op een gegeven moment zie ik op het kajuitdak staand landschap! Echt landschap, golvende heuvels, wijngaarden (waarschijnlijk), over de dijkjes heen die het kanaal omzomen. Langs het kanaal loopt een weg waar veel fietsers en wandelaars gebruik van maken. We zwaaien (meestal) vrolijk naar elkaar.

Landschap in de verte!

Landschap in de verte!

Vier uur. Het is hier fantasties. Behalve dan dat er nergens een aanlegplaats te bekennen is. Je kan niet van de boot af. Misschien zou je in de bagger moeten gaan liggen tegen een stuk kleiige of met oude boomwortels bekleedde oever en dan een paar pennen in de klei rammen en gewoon in de bush bush de nacht doorbrengen. Wij aarzelen erg hoor! Waarom nou niet hier en daar een steigertje of een kleine kade met fatsoenlijke afmeer-mogelijkheid. Er is niks te zien of te doen hier. Je moet gewoon doorvaren tot je een behoorlijke stad tegenkomt om een kans te maken op een gerieflijke overnachting (ook dan heb je geen zekerheid). In dat geval is Aigues-Mortes de eerste en enige gelegenheid om dat na te streven. Hee, paarden! Zijn dat die Camargue paarden? We varen namelijk langs de noordrand van de Camargue.

Paarden........

Paarden……..

.........Koeien.......

………Koeien…….

..... en ook een flamingo af en toe

….. en ook een flamingo af en toe

Tien voor half vijf. We zijn langs twee dorpjes, Franquevaux en Gallician als ik het wel heb, gekomen waarvan ik dacht dat we daar wel een plekje konden vinden. Nou mooi niet. Wat een bende! Alleen maar gezonken wrakken en oude, verlaten, jachten, af en toe bewoond door een gestrande en verlopen live-aboard of zwerver. Soms wel iets dat op een jachthaventje leek, maar duidelijk bestemd was voor de lokalen. Sommigen zwaaien vriendelijk, maar anderen staren je aan of je van een andere planeet komt. Gaan we niet doen. Had ook niet gekund, allemaal te klein ook voor ons. Aigues-Mortes wordt het.

Permanente liggers

Permanente liggers

Idem

Idem

Hier en daar een watersportvereniging

Hier en daar een watersportvereniging

Elf uur gevaren. Groen water, groene wallen en ik mag niet hard hier. Ben het zat. Wordt tijd dat we gaan liggen.

Kwart over vijf. Ik dacht bij een brug buiten Aigues-Mortes een plek te kunnen vinden, volgens de gids waren er aanlegplaatsen. Dat blijken gammele steigers te zijn onder de brug, waar druk verkeer overheen raast. Dan maar de stad in en betalen. Dit is toch niet leuk meer, wat een klerezooi!

Op een sukkeldrafje langs de wrakken en rommelboten in de sloot naar Aigues-Mortes. Mogen niet harder dan 4 km per uur. Ik ga 6, lijkt evengoed of ik stilsta. Het is een gribus hier, ziet er wel schilderachtig uit en dat proberen we op de gevoelige plaat vast te leggen.

Op naar Aigues - Mortes

Op naar Aigues – Mortes

Ook hier veel permanente liggers en zinkers

Ook hier veel permanente liggers en zinkers

Kwart voor zes. Exact 12 uur nadat de motor is gestart gaat ie nu uit! Ruwweg 100 km alf gelegd vandaag. We liggen in een soort kom, tegen het centrum van Aigues-Mortes aan. Tamelijk druk met auto’s, een tripperboot komt vlak voor ons parkeren. Volgens de Franse achterbuurman die onder Belgische vlag vaart is het hier graties want er zijn geen voorzieningen. Heel goed.

In de kom van Aigues-Mortes

In de kom van Aigues-Mortes

Daar liggen we

Daar liggen we

De track is niet te onderscheiden maar het was een heel eind!

De track is niet te onderscheiden maar het was een heel eind!

Tien over half acht. Lekker gegeten. Ik heb in mijn uppie even rondgewandeld om te zien of ik ergens kon internetten. Kon niks vinden. Wel een mooie vestingstad hier. Gezellig druk. Het eten verdrijft mijn saggerijn. We gaan zo met z’n tweetjes even wandelen, als de zon weg is en de hitte afneemt. Eerst even liggen, tot rust komen.

Tien voor negen. Gammel word ik wakker boven mijn boek op de kuipbank. Eerst koffie met een koekje en dan wandelen in Aigues- Mortes.

Tien over elf. Doodmoe terug op de boot na een zoektocht in het centrum van de stad naar een café met internet. Dat vonden we. Van Petras nog geen bericht. Daarna een beetje gedwaald door het stadje. Mooie stad, veel hoge muren eromheen met dikke donjons. Het was al te donker voor foto’s. Ook alvast gekeken bij de spoorbrug hoe laat ie draait. Hij staat morgenoggend na negen uur gewoon open. Mooi. Naar bed nu.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

6 reacties op Maandag, 22 juni 2015

  1. Christine zegt:

    Leuk verslag Willem! Interessant om te lezen en te zien hoe het er toe gaat in de Franse kanalen.Ik vind dat die Franse koeien trouwens wel verrekt veel op schapen lijken 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Cees zegt:

    Ik probeer je te volgen op mijn Navionics kaart en dat valt niet mee. Ik dacht Canal du midi, dus een stukje rechtuit varen en dan ben je er. Volgens mij zit je nu werd in het zuiden. Succes

    Liked by 1 persoon

  3. Linda zegt:

    Wat een andere omgeving dan jullie gewend waren zeg! Ziet er wel heel erg leuk uit, al dat groen en die koeien en flamingo’s, haha. Wel kloterig dat er zo weinig plekjes onderweg zijn om aan te meren. Hopelijk dat dat straks beter gaat, anders zijn jullie met dat tempo binnen een week aan de andere kant van Frankrijk!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s