Dinsdag, 23 juni 2015

Aigue-Mortes – Les Onglous (Etang de Thau)

Dag Datum Wind Weer
Dinsdag 23 juni 2015 Jazeker Zonnetje, zeg maar zon
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
08.45 uur 20.15 uur 19.517 (trip 66,5/track 67,77) 4647 uren

Negen uur, 23 juni, we zijn weer onderweg. Vannag sleg geslapen, ja, ik weet het, ik verval in herhalingen, niks aan te doen, tis de leeftijd, zowel het slegte slapen als de herhalingen. Om half zeven met fotootjes zitten te rommelen, niet geschreven, had ik geen zin in. Toen brood gehaald bij een bakkertje op het plein hier naast de havenkom, met twee lekkere rozijnenbroodjes. Daarna een email in het Frans gecomponeerd aan de jachthaven van Royan, voordat ik ze ging bellen. Vervolgens heb ik gebeld en ja hoor, ze hadden mijn eerste e-mail ontvangen en gelezen, maar nog niet beantwoord. Dat deden ze nu telefonisch dus: die mast is welkom en we kunnen hem zetten, maar dat moet wel op afspraak, op de dag dat de mast wordt aangeleverd, want dan moet de kraan ook besproken zijn. Beveiligde opslag is namelijk niet mogelijk. De meneer was heel vriendelijk en ik ternauwernood. Hij kon er natuurlijk ook niks aan doen. Ik heb gezegd dat ik contact opneem met de transporteur en hij hoort er nog wel van. Ik heb Petras gebeld en gezegd, dat dit hem niet wordt, want ik moet wel tijd hebben om de zooi aan de mast terug te hangen. Kan het niet in Pauillac? Hij kon het niet zeggen, ging overleggen met zijn voorganger, Wolfgang Graf, als ie weer terug is “op kantoor” en dan hoor ik van hem, hij kon ook nog niet zeggen wanneer hij de mast ging halen, het zou wel “de eerste week van juli worden”. Hij verzekerde mij dat er een oplossing kwam, daar ging hij voor zorgen, hij “kümmert sich um mich”! Hij zal een e-mailtje naar me sturen. Ja ja, dat kennen wij. In een grafstemming gooide ik los op deze tweede dag van onze “queeste” naar de Atlantische Oceaan.

Tien over negen. Koffietijd. We varen recht op rare stuwdam-achtige dingen af.

Hoogwaterkering, wie had dat gedacht in dit droge land

Hoogwaterkering, wie had dat gedacht in dit droge land

De sloot waar we doorheen varen, een kanaal kun je het niet noemen, is niet echt fraai, geen moer aan op dit gedeelte althans. Het landschap is ook niet zo boeiend. Ik realiseer me opeens dat we van het stadje ook geen foto’s genomen hebben, de hoofden stonden er niet naar. Er kwam net vanuit Aigues-Mortes een visser achter ons aan varen, die ging zo hard, daar kon je achter waterskiën. De hekgolven sloegen over het land. Wij recreatie-vaarders mogen niet harder dan 8 kilometer per uur, want anders gaan de oevers stuk. Dat kan je ook wel zien; die oevers zijn ook allemaal stuk, alleen is dat niet door de recreatievaart veroorzaakt maar door de lokalen zelf, de “beroepsvaart” en de vissers, dat moge duidelijk zijn. Even later ziet Ingeborg zonnebloemen en ik zie prikkeldraad glimmen in het zonlicht.

Afkalving

Afkalving

Ingeborg ziet zonnebloemen.....

Ingeborg ziet zonnebloemen…..

......en ik zie prikkeldraad

……en ik zie prikkeldraad

Half elf. We hebben al één tegenligger gehad. Of waren het er twee? Er komt een derde aan, Ing! Het wordt druk. Volgens Ingeborg tel ik een tegenligger van gisteren erbij op. Zou kunnen.

Aan onze rechterhand zien we in de verte af en toe hele velden met fouragerende flamingo’s, maar het is moeilijk om ze met de telelens te pakken te kijgen, want steeds schuift er iets door de voorgrond. Op twee uur verschijnt het vliegveld van Montpellier en verder nog een hele rits fotografeerbare onderwerpen. Nu komen wij ogen en fototoestellen tekort; op een gegeven moment liggen er drie camera’s op de tafel in de kuip.

DSC_6815 DSC_6816 DSC_6819 DSC_6820 DSC_6825 DSC_6830 DSC_6833 DSC_6837

100_8357 100_8358 100_8366 100_8368 100_8377 100_8380 100_8384 100_8386 100_8395 100_8396

_DSC8601 _DSC8602 _DSC8610 _DSC8614 _DSC8623 _DSC8626Kwart voor twaalf. In de buurt van, hoe heet het ook alweer, nou ja, het was in het Kanaal van de Rhône naar Sète ergens in Zuid Frankrijk, kwam ons een heus binnenvaartschip tegemoet en niet zo’n kleintje ook. Hij bleef in het midden door de bagger ploegen en het scheelde een haar of we werden bij het passeren tegen hem aangezogen met alle gevolgen van dien. Door flink gas te geven kon ik de boot vrij varen. Het kan niet anders of dat ding moet ergens onderweg een blokkade van jewelste opleveren voor de plezierbootjes.

100_8401 100_8403Twaalf uur. We komen bij een mobiele brug, een “passerelle mobile” die bij ons verschijnen met een rotgang open word gevaren met twee zware buitenboordmotoren, die op het “losse eind” gehangen waren. helemaal goed!

DSC_6837 DSC_6838

Vijf voor half één. Omdat we hier zo dicht bij de Middellandse Zee varen, is het hier met die zuidenwind een stuk frisser en dat is eigenlijk heel lekker want in de zon is het heet. Uit de wind wordt je gestoofd, maar in de wind is het goed uit te houden nu.

Rond twee uur komen we aan in Frontignan waar we een pauze van twee uur voor de hefbrug moeten nemen, die gaat pas om 16.00 uur open. We liggen aan een kade tegen het centrum aan. Komt mooi uit, kunnen we zoeken naar een Orange winkel om een Mifi met internet erop te kopen, en anders maar weer even internetten in een café. Het wordt het laatste. Heel leuk plaatsje maar niet echt bijzonder, Frontignan. Een kerk uiteraard, een heel fraai stadhuis en een café met wifi. Dat zijn ook wel de belangrijkste dingen die een stadje moet hebben, vind ik.

DSC_6853 DSC_6857 DSC_6858

Tien over drie. Terug aan boord, lekker gewandeld in de hitte door Frontignan. Voor we naar een café met wifi gingen, vroegen we bij het Bureau du Tourisme of er een Orange-winkel in de stad was, in het Engels. Het lieve meisje wilde ons de diverse groenten- en fruitzaken aanwijzen, doch werd terechtgewezen door haar iets oudere collega. Lache man. Nee, die hadden ze hier niet, meneer! Moet u in Sète wezen een eindje verderop, of in Beaucaire, 100 kilometer terug, boven Arles. Sète dus. Dank u wel. Ik weet niet meer welk stukkie ik in het café op de weblog heb gezet, het was de eenentwintigste geloof ik. Het begint nu door elkaar te lopen in mijn hoofd. Met een paar andere boten, wachten we op de brugopening.

Tien voor vier. In een half uurtje heb ik de davits verwijderd en de bimini plat gegooid tegen de buizen van de zonnepanelen aan. Ingeborg had het niet eens in de gaten. We zijn nu maximaal 2,20 meter hoog. Dat is nodig om Sète in te komen want daar liggen twee bruggen in de weg met een minimale doorvaarthoogte van 2.30 meter die niet zomaar draaien. “Dat wordt spannend, dat wordt leuk, we liggen constant in een deuk”. Als het maar geen breuk wordt.

Vier uur. We wachten in spanning tot de brug waar we nu voor liggen omhoog gaat, het is een liftbrug die verticaal omhoog gaat. Ja, daar gaat ie!

DSC_6864

Vijf voor half vijf. We varen van Frontignan naar Sète door een kanaaltje met het overwegende karakter van een flinke sloot, man, je wil hier niet dood gevonden, in dit gebied. Het lijkt wel of er na de oorlog hier niets meer gedaan is aan wederopbouw of iets dergelijks, kale zooi en vies op veel plekken. Recht vooruit zie ik een soort van berg. Daar ligt Sète tegenop, dat ziet er best aardig uit. We passeren een stuk industriegebied met grote olie- of gastanks, niet echt fraai.

DSC_6870 DSC_6872 DSC_6873 DSC_6874 DSC_6875

Kwart voor vijf. We varen het Etang de Thau op, een groot zout meer met betrekkelijk diep water: ik meet 11 meter onder de kiel, tussen het einde van het Canal du Rhone à Sète en het begin van het Canal du Midi in en aan de oostkant ervan ligt Sète. Het waait pittig en de booit schommelt en schudt behoorlijk, er flikkert van alles om binnen. De tocht van vandaag neemt een eind hier. We gaan onder de twee lage bruggen doorkruipen. Het laagste punt van de boot is de bimini die iets uitsteekt boven de buizen van de buiskap, of de buitenboordmotor, dat gaan we zo uitvinden.

Kwart over vijf. We liggen na een “je-haren-rijzen-ten-berge” ervaring met de bruggen (Ingeborg stond het huilen nader dan het lachen en ik scheet ook zowat in mijn broek, maar het ging!) aan de ontvangstkade van het jachthaventje aan het begin van Sète.

DSC_6877 DSC_6876 DSC_6879

We werden opgevangen door diverse straatslijpers die daar zaten te vissen, heel behulpzaam maar voornamelijk in de weg lopend. Eentje begon meteen te vertellen dat ie twee jaar in het ziekenhuis had gelegen omdat ie bijna geëlektrocuteerd was door een stroomkabel. Hij woont op de boot achter ons. Er hangt een twintig centimeter dikke baard van mosselen aan de waterlijn. Het havenkantoor is gesloten, geen havenmeester gezien. Dan blijven we daar maar liggen, niet ideaal want we liggen aan lagerwal en vanaf het meer worden wat golfjes opgebouwd. Sète is in onze ogen gigantisch en helemaal niet gek! Mooie, hoge panden langs de kades van het kanaal dat door de stad loopt. Ik ga nu de stad in om te zien of ik een Orange-winkel kan vinden. Ingeborg blijft op de boot om de boel te bewaken.

Van half zes tot half zeven ben ik op mijn zere rechterknie en met de laptop op mijn rug half Sète, echt een indrukwekkend fraai centrum met een groot schuin plein heeft dat, doorgesjouwd en gezocht naar een Orange-shop. Gezocht en gevonden in een drukke, luxe winkelstraat, naast SFR, Bouygues en nog een merk (Hoteller/Kristaller, weetjewel). Vodafone bestaat echt niet in Frankrijk! Ik werd geholpen door drie dames, heel vriendelijk en service-gevoelig; daar kan die knurft in Nice nog een puntje aan zuigen en, uiteraard, een voorbeeld aan nemen. Voor 63 euro had ik een Mifi (waar 10 apparaten aan kunnen “hangen”), compleet geïnstalleerd en werkend op de Mac. De systeemtaal moest wel in het Frans worden veranderd anders snapten ze er niks van en nu zit ik met een Franstalige Finder! Ik krijg em niet meer omgezet naar het Nederlands. Nou ja, dat komt nog wel. Kwart voor zeven ben ik terug op de boot. Prachtige stad. Jammer dat we niet kunnen blijven.

Kwart voor zeven. We stoten af. De havenmeester is er niet en eigenlijk heb ik ook geen zin 41 euro, want dat is het tarief zag ik op een lijstje op de deur, te betalen voor een nacht en de boot hobbelde nog steeds tegen de stenen kade op. Wegwezen dus, dan maar ankeren op het Etang.

Dat meer is best groot. In de ondergaande zon tuffen we helemaal naar het eind, waar het steeds ondieper wordt. Aan stuurboord staan mosselculturen in het water. We eten onder het varen. Ingeborg voert diverse schotels met lekkers aan. Om kwart voor acht is het al op. Het is nog heerlijk warm in het avondzonnetje. We varen richting Les Onglous.

Dag, Sète

Dag, Sète

Ingeborg heeft het wel een beetje gehad

Ingeborg heeft het wel een beetje gehad

Kijk, daar begint het Canal du Midi

Kijk, daar begint het Canal du Midi

Kijk ons daar liggen, vlak bij de mosselbanken

Kijk ons daar liggen, vlak bij de mosselbanken

Hiermee heeft u een beetje overzicht

Hiermee heeft u een beetje overzicht

De zon gaat onder

De zon gaat onder

Daar aangekomen laat ik in het zicht van het rode lichtbaken dat aan de ingang van het Canal du Midi staat de plug zakken met 10 meter ketting in 2,5 meter water. We kunnen de bodem zien. Rust! Even de poot omhoog.

Vijf voor negen. We liggen voor anker en het is stil. Eeuwig zonde dat ik de stilte moet verbreken om in het lulijzer te praten. In het laatste avondlicht lezen wij, vlakbij het echte begin van het beroemde Canal du Midi. Je mag hier niet ankeren als je geen vuilwatertank en geen afbreekbare wasmiddelen aan boord hebt! Godzijdank heb ik wel een afbreekbare vuilwatertank aan boord en ik moet nog even op de etiketten van de Turkse afwasmiddelen kijken, dat komt best in orde. Overboord poepen en piesen mag dus niet want daar houden de mosselen en de oesters niet van. En de vissen dan, nou? Moeten die dan niet te eten hebben? Er komt een badgast met gestreken mast naast ons ten anker, nou dan weet je het wel. Ik ga schrijven.

Half tien. Heb het geprobeerd, maar zit helemaal vast en word gek van die hitte binnen. Windstil buiten. Ik wor gek van die stilte. Ga buiten zitten lezen tot het echt donker is.

Half elf. Naar bed, word gek van die insecten. Ik ga liggen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Dinsdag, 23 juni 2015

  1. Anneke zegt:

    Wel genieten hoor.

    Liked by 1 persoon

  2. Linda zegt:

    Hey, ik zag een roze reiger voorbij komen op de foto’s!
    Sjongenjongens, jullie maken ook van alles mee he. Mam ziet er inderdaad uit alsof ze er klaar mee is, hahaha. Hopelijk gaat alles straks wat voorspoediger en is het uitzicht ook fijner.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s