Woensdag, 24 juni 2015

Les Onglous – Béziers

Dag Datum Wind Weer
Woensdag 24 juni 2015 Echt wel Zon, zeg maar lekker zonnetje
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
07.30 uur 14.45 uur 19.552 (trip 35,1/track 33,52) 4653 uren

Wij staan op om half acht, na een gebroken nacht. Kunnen niet stoppen met gapen, zo slecht hebben wij geslapen. Vanoggend kwamen drie kerels met een speedkruiser visbootje keihard lullend op vijftig meter van ons vandaan voor anker om te gaan vissen, op een meer van 12 kilometer lang. Wat is dat toch?! De vierentwintigste is het. Wat gaat de tijd snel. Het grote moment is aangebroken: wij mogen de geneugten smaken van het Canal du Midi; naar binnen gaan wij, met tromgeroffel. De Engelsman die naast ons lag is al naar binnen gedoken. Wij gaan ook, na heerlijk te hebben gepoept en van een bordje fruit gesnoept.

Net een abstract schilderij

Net een abstract schilderij

Zo blauw, dat Etang de Thau!

Zo blauw, dat Etang de Thau!

Daar gaan we dan, God zegene de greep

Daar gaan we dan, God zegene de greep

Zie je dat bordje, daar staat het op

Zie je dat bordje, daar staat het op

Tien voor acht. We passeren Port Les Onglous, ons eerste midi-stadje, het is een zeilschoolplek, vlakbij dat grote meer, heeft wel wat, ziet er gezellig uit, veel bootjes langs beide oevers. Het wordt gelijk al zeer ondiep hier en daar: 1,3 tot 1,7 meter. Spannend, even wennen aan het idee dat je regelmatig door de modder schuift.

DSC_6900 DSC_6901 DSC_6902

Half negen kwamen we aan bij een sluisje, hadden we niet op de plotter gezien, die is niet volledig. Gelukkig staat ie wel in ons boekje, dus dat klopt, moet wel want het ziet er oud uit. We liggen te wachten op een opening. Het aanleggen was trouwens weer een drama. Er zijn geen voorzieningen hier. We mochten bij een Fransman langsliggen. We maakten een gezellig praatje met hem, goed voor onze Franse taaloefening. De Engelsman ligt voor ons met zijn “Dragonfly”, die slechts 0,60 centimeter steekt hoor ik later van hem. Hij heeft de sluiswachter al gewaarschuwd (dat moet bij deze sluis, want hij kan je niet zien aankomen!). De sluiswachter komt om negen uur en laat ons erin. De sluiskom is ovaal en klein, maar er gaat veel water tegelijk in. De kleppen gaan open en het dondert met tonnen naar binnen. Dat is even schrikken! Gelukkig gaat het goed en kunnen we het schip in de hand houden.

Onze eerste sluis ligt voor ons

Onze eerste sluis ligt voor ons

Ingeborg is er klaar voor, dat zie je wel

Ingeborg is er klaar voor, dat zie je wel

Eitje

Eitje

Kwart over negen. De vrijheid lonkt! Mooi sluisje, de eerste van dit soort zullen we maar zeggen. Dat wordt wat, met nog zo’n vijftig te gaan. Ik ga wel langere landvasten gebruiken want dat is nodig gebleken.

Tien over tien. Na een fraai, gezapig tochtje door een fraaie sloot, want laten we wel wezen: we kunnen het Canal du Midi toch niet met recht en reden werkelijk een kanaal noemen, of wel?, liggen we in de beroemde ronde sluis van Agde en dat is geen vreugde voor een nieuwkomer. Wat een klere sluis! Het ding was oorspronkelijk puur rond, maar later hebben ze er wat rechte kantjes in aangebracht. Er zitten deuren in naar drie kanten! Gekkenhuis. Afijn, na wat gesleep en gesjor aan landvasten lagen we goed en konden meteen losgooien omdat ie alweer openging. Die sluizen hier gaan je niet in je kouwe kleren zitten, dat kan ik je wel vertellen.

DSC_6911 DSC_6913 DSC_6915 DSC_6916 DSC_6918

Agde

Agde

De beroemde ronde sluis

De beroemde ronde sluis

Met reche hoeken

Met reche hoeken

Het aantal tegenliggers neemt toe, het hoogseizoen nadert. Je ziet vooral van die typische polyester kanaalboten, helemaal toegespitst op deze vaarwegen: ondiep stekend, tamelijk breed en net als bij botsautootjes veel rubberstrips rondom. Ze worden ook verhuurd aan mensen die helemaal nooit hebben gevaren; er staat op: Location Sans Permis, maar ze mogen er boven windkracht 3 Bf niet mee op het Etang de Thau, want dan splijt de bodem open, echtwaar, ongelogen, dat vertelde de Fransman bij de eerste sluis ons. Hij voer zelf op zo’n ding! En ook hier dragen vele zwaar verwaarloosde of gezonken boten bij aan de verloedering, of is het: de charme?, van het kanaal. Bijzondere waterbouwkundige bouwsels trekken aan ons oog voorbij en hier beginnen ook de rijen platanen op beide oevers, die soms een dicht bladerdak boven het kanaal vormen en zo een bijzonder aangename verkoeling brengen. De dode bomen vallen ons op, maar gelukkig niet op ons. De ergste gevallen zijn omgezaagd en de zielige stompen staan triest over soms behoorlijke afstanden op een rij. Heel erg jammer.

DSC_6928 DSC_6929 DSC_6932 DSC_6935 DSC_6936 DSC_6937 DSC_6940

Stompe triestigheid

Stompe triestigheid

Tien over half één. We verlaten de sluis bij Portiragnes, een petite klein sluisje, net als alle sluizen hier en zijn op weg naar de sluis van Villeneuve en dan nog eentje bij Arièges. Het zijn er al een heleboel, wij verzamelen sluizen, krijgen er slag van (denken wij, what-a- mistake-a-to-make-a). Van wat er tussenin die sluizen onderweg te zien is zet ik hier een heleboel foto’s die voor zichzelf spreken. We zien velden met hooibalen, wijngaarden en prachtige vergezichten. Die Platanenlanen vooral zijn fantastisch! Die lichtval door het bladerdak heen is fenomenaal mooi. We proberen er foto’s van te maken, maar dat lukt natuurlijk bij lange na niet.

DSC_6943 DSC_6946 DSC_6947 DSC_6948 DSC_6950

DSC_6952 DSC_6955 DSC_6958 DSC_6959 DSC_6963 DSC_6968 DSC_6970 DSC_6971 DSC_6975Vijf voor half twee. We liggen te wachten op de sluiswachter van Villeneuve tot ie van zijn luns terugkomt (dat doen ze hier allemaal zie je: lunsen van half één tot half twee). Het aanleggen in de sluis valt toch niet mee. De ene sluis loopt harder en sneller vol dan de andere. We gaan stroomopwaarts, tot waar weet ik niet, Toulouse denk ik, hebben wij weer, want dat is geen pretje. Naar beneden zakken is niet moeilijk maar die lijnen van laag naar hoog op de bolders krijgen is een “kriem”! In deze hadden we wat problemen met vastmaken. Als dat maar niet zo blijft! Die sluiswachters steken geen poot uit, dat staat niet in de functie-omschrijving. Ze staan glimlachend of meewarig toe te kijken hoe jij staat te etteren. Dat zien ze heel vaak denk ik en denken er niet over na. Wat ik wel kwalijk vind is dat zodra jij binnen de deuren bent, ze deze dichtgooien, en dat gaat snel kan ik je vertellen, waarna onmiddellijk 300 ton water van drie meter hoogte aan de andere kant in de kom wordt gesodemieterd, zonder dat ze kijken of je behoorlijk vastligt! Ik heb wat af staan schelden van beneden af. Gelukkig verstaan ze het niet. Ze blijven glimlachen en welwillend knikken. Ze geven ook achterlijke aanwijzingen over op welke bolder je moet vastmaken met als gevolg dat je, als de klap water komt, vijf minuten uit alle macht staat te trekken en te zweten om de boot bij de muur te houden. Het personeel van de VNF die dit werk organiseert en beheert zijn soms bejaarden en jongeren, die waarschijnlijk niet echt een salaris hiermee verdienen, maar het als compensatie prachtig vinden met zo’n indrukwekkend afstandsbedieningskastje in hun blauwe uniformhemd rond te lopen en de argeloze watertoerist uit Nederland de stuipen op het lijf te jagen. Nee, nou ga ik te ver. Ze zijn best aardig en als we “boven” zijn en mekaar weer, letterlijk, recht in de ogen kunnen kijken, bedank ik ze voor de attente bediening en wensen we elkaar “une bonne journée en “ooievaar” (=au revoir).

De sluis van Villeneuve

De sluis van Villeneuve, on top of the world, niks aan de hand

Twee uur. We zijn de écluse (= sluis) van Arièges ook alweer gepasseerd! Het is hier fantasties.

Half drie. Net een “major problem” achter de rug, nog afgezien dat we bij voortduring geen “fix” voor de plotter meer hebben hier (en hoe moet het dan als het mistig wordt?): de log stond stil. Ingeborg ging sturen en ik trok hem eruit. Ik zag er niks aan, hij deed het gewoon, een beetje rommelen, terugfrommelen en klaar. Ja, met die hitte hier wordt alles een “major problem”. Je wilt het liefst doodstil blijven zitten en met je vinger sturen terwijl de plataanbladeren op dek vallen (als het maar geen takken worden!) en verder niks. We lopen nu 10 kno…kilometers door het water en een wisselend aantal kno…kilometers over de grond. Ik maak me er niet meer druk om, ik kijk alleen maar af en toe naar mijn hekgolf of ie niet te groot wordt voor de oever, vanwege de afkalving zie je.

Leuke dorpjes.....

Leuke dorpjes…..

......en veel groen

……en veel groen

......hier en daar een sluisje

……hier en daar een sluisje

Kwart voor drie. Motor uit in Béziers, tussen twee sluizen in, in een soort havenkom. De havenmeester kwam net langs om te zeggen dat we naar zijn kantoor moeten komen. Een prettige man die zijn best doet ons te informeren over de stad en de voorzieningen op de kade. We nemen geen elektries en geen water, beide hebben we in overvloed momenteel; ik moest de stroom tussen de hondekooien opdweilen! Voor het liggen moeten we 19 euro betalen. Is dat veel? Ik dacht van niet, weet het eigenlijk niet. Ik kreeg een plattegrond van de stad uitgereikt met uitleg waar de bezienswaardigheden zijn en de supermarkt. Top.

Vier uur. Petras belde. Hij gaat de mast naar Pauillac brengen, begin juli ergens. Hij kan daar dan wel een tijdje liggen, zie ie. Wij hebben van de schipper van de “Dragonfly”, die ervaring heeft met Pauillac, gehoord dat ze de mast gewoon op een publieke kade neerleggen zonder noemenswaardig toezicht. Nee, nee, volgens Petras is dat dik in orde daar, komt allemaal goed, wij zorgen ervoor dat het in orde komt. Christus, hoe lul je in steenkool Duits daar nou tegenop?! Het is duidelijk, gevoegd bij de sluiservaringen tot nu toe, de benauwende ondiepte van het kanaal en de bloedverziekende hitte, jaagt deze ontwikkeling de spreekwoordelijke kogel door de spreekwoordelijke kerk: we scheuren a.s.a.p. naar Pauillac om meneer Petras daar (hopelijk) voor te zijn en op te wachten tot ie komt met mijn paal. Ik zal hem begin volgende week nog een keer bellen om te vragen of ie het moment van transport zo lang mogelijk kan uitstellen, want in Napoleon ligt ie beter dan in Pauillac. Wat een toestanden! Daar gaan onze romantische ideeën over een idyllische trip in de Midi: pfffft, met de hete wind (die ik ervan moet laten), het raam uit.

Vijf uur. Leuk gesprek gehad op de kade in de schaduw met een paar Australische (hij) Nieuw Zeelanders (zij) uit Canada (de vriend die kok is) die speciaal zijn overgevlogen uit hun drukke baan om hier drie weken heen en weer te varen met zo’n brede toeristische dubbeldeks botsboot. Snap je dat nou? Het gesprek was overigens vertrouwelijk van karakter. We gaan nu eventjes de stad in, ondanks mijn gammele knie.

Acht uur. Terug van de stad. Mooie stad, tenminste wat wij ervan gezien hebben, een mooi park, indrukwekkend oorlogsmonument en een beeldengroep boven in het park. We dwaalden wat rond over een prachtige avenue en een fraaie place (= plein). Zagen een standbeeld van Baron Ricquet, die zijn ziel en zaligheid (en zijn fortuin) legde in het realiseren van het Canal du Midi (in de zeventiende eeuw!). Er waren voorbereidingen in volle gang voor een feest in de stad vanavond. Eerst wilden wij daar wel op wachten, maar naarmate de wandeling vorderde nam de zin af. We scoorden een sobere kerk, waar ik een tijdje genoot van klassieke muziek die uit luidsprekers kwam, terwijl . Een rustpunt. Ik wist niet dat ik dat nog kon. In een buurtsuper kochten wij wat leeftocht en maakten ons op voor de afdaling naar de “haven”, die ons voerde over een avenue die uitsluitend werd bevolkt met mensen van niet Franse origine, maar wel afkomstig uit de Franse overzeese gebiedsdelen. Ontzettend veel winkels met Oriëntaalse produkten, halal slagers, enzovoort. Heel opmerkelijk.

Daar liggen wij, we hebben er geen foto's van!

Daar liggen wij, we hebben er geen foto’s van!

Het vaart lekker op het land

Het vaart lekker op het land

Parkpoort

Parkpoort

Monument

Monument

 

 

Idem

Idem

Titan standbeeld

Titan standbeeld

DSC_6999 DSC_7005

Baron Ricquet

Baron Ricquet

DSC_7011 DSC_7013 DSC_7014 DSC_7015 DSC_7016 DSC_7017 DSC_7018 DSC_7020

Overdekte markthal

Overdekte markthal

Het is eigenlijk te warm voor dit soort uitstapjes. Toch was dit een fijne dag. Ik ga nu even wat schrijven en wat eten, kopje soep met een broodje brie, proberen wat gedisciplineerd te worden want ik lig behoorlijk achter.

Ik moet nog even wat zeggen. Het is nu over twaalven. Ik ga naar bed. De hele avond zitten schrijven. Begonnen en weer gestopt omdat ik vanwege de warmte geen zin meer had. Daarna weer twee uur aan het etteren geweest. Toch nog af gekregen. Anneke skypte, dat was wel even leuk. Ingeborg kwam daarvoor zelfs uit haar bed. Nu kap ik er echt mee. Morgen weer een dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Woensdag, 24 juni 2015

  1. Er komt nog veel meer moois. Wij zijn best een beetje jaloers op jullie. Dit kunnen wij nooit doen met een diepgang van twee meter. Veel plezier en groetjes Willem en Ingeborg van C&M

    Liked by 1 persoon

    • wingiv zegt:

      Ja, we zijn echte geluksvogels! Hoewel ik af en toe denk dat ik in vergelijking met wat er om me heen vaart ook een kiel van 2 meter heb! Maar ja, kniesoor die daar op let. Als we er maar doorheen komen. Gaat lukken! Bedankt en jullie ook veel plezier en veel moois toegewenst! Ik zou wel maken dat ik wegkwam uit Griekenland als ik jullie was. Wat ik nou allemaal weer hoor voor berichten! Groetjes, Willem en Ingeborg

      Like

  2. Schouten zegt:

    Weet je , ik mis de zee nu al .

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s