Donderdag, 9 juli 2015

The Middle of Nowhere – Bordeaux

Na een doorwaakte nacht werden we geradbraakt wakker uit de halfslaap waar we beiden uiteindelijk in terechtkwamen. Ik heb de avond tevoren tot na middernacht in de kuip gezeten en gekeken of er schepen kwamen, van welke kant dan ook. Noppes. Goh, wat druk. Wat wel fijn was, was dat de stroom stiller werd, niet langzamer maar vlakker, niet zo’n herrie maakte bedoel ik. Dat bleef de hele nacht gelukkig zo. Niettegenstaande dat hadden wij de rust niet om goed in slaap te komen. Je ligt je voortdurend af te vragen: wat als dit, wat als dat? En je denkt vooruit, aan morgen, hoe zal het bellen met de verschillende mogelijke helpers verlopen? Ik lag voortdurend in mijn hoofd te repeteren hoe ik de capitainerie zou benaderen, lag hele zinnen in het Frans te construeren. Zouden zij iets voor ons doen of krijg ik alleen een telefoonnummer? En die ladder op die pilaar zat me dwars; veel te hoog dat ding! Moest ik me druk maken over de kosten, hoe zou het gaan met de verzekering? Dat soort zaken. Voldoende zorgen dus voor de dag van morgen. Eén ding was duidelijk: het kon me geen donder schelen wat het ging kosten, als we hier maar weg kwamen! Dat soort domme dingen lig je te denken als je de slaap niet kunt vatten. Om zes uur vonden wij het welletjes in bed. Langzaam kwam de dag op gang. Van schrijven was geen sprake, no way. Ik werd besprongen door alle moeilijke vraagstukken die deze dag met zich mee ging brengen. Rond zeven uur maakte Ingeborg een paar mooie foto’s van de gele rivier met de fraaie lichtval die de opkomende zon tevoorschijn toverde.

Prachtig licht

Prachtig licht

Idem

Idem

De betonnen kade lijkt ver weg, maar we hadden veel ketting uitstaan

De betonnen kade lijkt ver weg, maar we hadden veel ketting uitstaan

Kijk, zo zie je hem iets beter

Kijk, zo zie je hem iets beter

Om wat te doen te hebben en omdat het misschien nodig was, pompten wij de rubberboot op en hingen het motortje eraan, met het zwemplatform naar beneden. We waren er klaar voor. Om half negen belde ik de capitainerie van Bordeaux. Mijn vrees werd bewaarheid: nee meneer, daar gaan wij niet over, wij gaan niet over de “plaisance”, maar ik kan u wel een telefoonnummer geven. Nou geef dan maar, asshole! Ik kreeg het nummer van Le Compas, een watersportbedrijf dat volgens het boekje deed in “Polyester and painting”. Ikzelf had al het nummer gevonden van Marine 33, dat in “motorisation” deed, dat leek me meer voor de hand liggen. Die belde ik. Geen gehoor, alleen een irritant mokkel en liftmuziek, een bandje dus. Bij Le Compas idem dito. Wachten maar tot negen uur. Negen uur: dezelfde bandjes maar na twee keer kreeg ik meneer Marine 33 aan de lijn: O jee, helemaal op de Garonne? Goh, wij doen niet zo aan “dépannage” en zeker niet als het zover is! Had u niet wat dichterbij panne kunnen krijgen. Wij hebben niet voldoende personeel en het is erg druk, “je suis désolé! Moet ik hier dan tot het einde der dagen blijven liggen? Nee, natuurlijk niet, “we werken heus wel aan een oplossing maar op dit moment komt het niet gelegen, probeer het eens bij de buren, Le Compas, die hebben meer personeel!”. Dag, lulhannes. Zwager Willem belde mij even later om te horen hoe het ons verging. Ik stel hem op de hoogte dat ik met mijn kennis en vaardigheden geen kans zie te doen wat nodig is, bovendien heb ik de benodigde spullen niet. Hij en Joke leven erg met ons mee. Ik weet dat Willem z’n handen jeuken en dat ie zo op het vliegtuig wil springen om me te helpen, maar Joke vindt dat niet goed en ik ook niet! Le Compas proberen. Jongens, is me dat een frisse openbaring?! Ik krijg een vent aan de lijn die meteen een mondje Engels gaat spreken: name of the boat? What engine? Where are you? I will call you back in half an hour. Half uur later: dezelfde man, kennelijk de baas, die de telefoon geeft aan een ander die nog even verifieert waar we zijn vooral en kondigt aan dat zo snel mogelijk een boot met monteurs onze kant op komt. Verder geen gelul, geen getalm maar kordaat optreden! Kijk, zo willen we het hebben! Helemaal goed! Wij fleuren meteen op, stappen uit de zak met as en trakteren ons op een lekkere bak koffie met een koek. Goh, Ing, wat is het hier eigenlijk mooi, hè, vind je ook niet? Die betonnen staketsels hebben best wel iets kunstzinnigs, niet dan? We krijgen meer oog voor wat om ons heen gebeurt. Rivier Cruise boten komen langs en een sleepboot die ons met zijn hekgolf van het anker probeert te slaan. Maar van andere economische vaart is geen sprake. Ik bel de havenmeesteres van Pauillac (ik kreeg een erg vriendelijk meisje aan de lijn, ze klonk heel aantrekkelijk). Ja hoor, uw mast is in goede gezondheid gearriveerd en wij zorgen goed voor hem! Dat is absoluut een riem door je hart om te horen. Ze vraagt wanneer we arriveren. Dat staat in de sterren geschreven, juffrouw! Geeft niet meneer, alles komt goed (gek eigenlijk, dat waren precies de woorden van Petras, zou het dan toch kloppen?). Rondstreeks kwart voor elf komt, wederom uit onverdachte richting, een grote RIB op ons af scheuren met twee knullen erin. Ik sta net in mijn onderbroek waarin een groot gat op een onbetamelijke plek zit het Fortress anker op te ruimen, dus ik vlieg naar binnen om mijn korte broek aan te trekken. Jongens, wat een vreugde! Ben u de boot die ons gebeld heeft? Ik kijk om me heen of ik er nog eentje zie liggen, ja, ik geloof het wel, als u van Le Compas bent! Ja, dat zijn we! Nou, kom aan boord dan, je komt als geroepen en dat had ik niet hoeven zeggen natuurlijk want dat was wel duidelijk, dat ik ze geroepen had, bedoel ik. Ze gaan meteen aan de slag nadat ik voor hen alle luiken, deksels, trappen en planken heb verwijderd. De communicatie is niet helemaal top want hun Engels is niet best maar Frans spreken zij als de beste. Ach, we komen er wel uit, ik met mijn steenkolen Frans en hij, er is er eentje de chef dat is duidelijk, met zijn steenkolen Engels. De chef doet het sleutelwerk en de ander geeft gereedschap aan en start en stopt op commando de motor. Ze lullen niet veel maar werken snel en efficiënt voorzover ik het kan bekijken. Na een uurtje zijn ze er achter dat we naar de steiger in Bordeaux moeten want er moeten dingen worden gedaan die hier niet kunnen, de diesel zit ondertussen op het plafond. Ze omzeilen delen van ons systeem met behulp van een meegebrachte jerrycan diesel en de motor doet het als ooit tevoren! Met 2000 toeren en 15 kilometer over de grond geraken wij na een plezierige rit, de RIB naast ons voortslepend, bij het ponton waar de monteurs ons willen hebben.

De monteurs

De monteurs

DSC_8385

Daar is de Pont d'Aquitaine weer

Daar is de Pont d’Aquitaine weer

Ze blijven zoeken

Ze blijven zoeken

Ik sleep

Ik sleep

Op het hoekje bij de ingang van de dokken liggen wij.

Op het hoekje bij de ingang van de dokken liggen wij, waar het tracklijntje stopt

Daar kunnen zij in alle rust verder werken en spullen halen bij hun bedrijf. Het is het wachtponton voor de docks, les bassins à flot, pal naast de moderne hefbrug. Volgens mij mag je daar niet permanent liggen, maar ja, ik ben geen Fransman. We zien wel wat er gebeurt. Er is plek voor nog één boot en dat zijn wij. De jongens gaan eerst hun boot terugbrengen naar de trailer waar ze hem te water hebben gelaten en dat is een eind weg! Ik heb zo’n vermoeden dat ik dat moet betalen, weet het wel zeker eigenlijk. Ze zijn om een uur of drie, halfvier terug zeggen zij. Blij dat we hier liggen. De brug naast ons gaat in de tussentijd met veel tamtam open, voortdurend galmende luidsprekers dat de brug open gaat en dat iedereen van de brug af moet. Maakt een vreemde indruk, net Science Fiction: wil iedere eenheid in zijn “pod” gaan liggen want we gaan op “Warp Speed” naar het volgende sterrenstelsel! The Bridge is about to operate, leave the sidewalks immediately! Er komt zeker een groot schip aan? Kwart voor één. Ik heb Willem en Joke gebeld om hen te informeren over de stand van zaken. Linda belde ook, met hetzelfde doel! Dat contact kunnen we gebruiken, want we zaten wel even in zak en as, hoor! Wij dachten dat als iedereen weigerde te komen dat we van eeuwigheid tot zaligheid tegen die stinkende oevers en die akelige betonnen dingen aan zouden blijven kijken en dat we als bleke skeletten teruggevonden zouden worden door “Sapeurs et Pompiers” uit een ander district dan Bordeaux die daar clandestien oefeningen zouden houden! Echt waar, je kan daar doen wat je wilt op die Garonne, niemand die je lastig komt vallen, of redden, in ons geval. De brug blijft omroepen; we hebben het nou wel gehoord klojo, gooi open die pot! Vijf voor twee. Ing past op de boot en ik loop de steiger af, de wal op, kijken of ik een bakkertje zie. Daar wordt een hippe wereld zichtbaar! Ik loop een beetje rond in de buurt. Een luxe boulevard langs de rivier met veel luxe winkels, nog meer restaurants en het is stervensdruk, de professionals zijn aan het eten en dat doen ze hier grondig. Een luxe stukje Bordeaux. Achter de boulevard is een lange brede straat met een grote Carrefour. Het is overal erg druk. Ik zie ook een fietsenwinkel die desgevraagd spaken kan vervangen. Ik ga straks de fietsjes brengen. Een bakker zie ik niet. Dat brood kopen we dan wel in de Carrefour. De brug staat al meer dan een uur open en nu pas komt het verwachte schip: een cruiseboot van de P&O line, de “Adonia”, een kleintje.

De dingesbrug staat open

De dingesbrug staat open, hij is zo nieuw dat ie nog niet op de kaart staat en de naam weten we ook niet

De "Adonia" past er makkelijk onder

De “Adonia” past er makkelijk onder

Kwart over twee. Fietsjes weggebracht. Ze zijn na vieren klaar. We krijgen een buurman, een grote Centurion 45 S. Nette mensen daar niet van maar we vinden het wel vervelend eigenlijk, hier op stroom. Het is heet.

Toen keek ik nog blij omdat de fietsjes gerepareerd zouden worden

Toen keek ik nog blij omdat de fietsjes gerepareerd zouden worden

Downstream gezien vanaf de steiger; wonderlijke kleur heeft die rivier

Downstream gezien vanaf de steiger; wonderlijke kleur heeft die rivier

We hebben buren gekregen

We hebben buren gekregen

Upstream gezien

Upstream gezien

Vier uur. De monteurs zijn nog niet teruggekomen. Het is tijd om de fietsjes te halen. Het is nog heter nu.

Kwart voor vijf. De fietsenmaker had niet de goede maat sleutel om de tandwielen eraf te halen. Ik vraag: ik ben je zeker niks schuldig hè? Nee, dat niet. Onverrichterzake keer ik met de twee klapfietsen naar de boot terug. Toen ik terug was waren de jongens op de boot aan het werk terwijl de stroom tegen de boot bonkt. De monteurs gaan naar de werkplaats waar ze ook iets moeten doen. Ze zouden nog terugkomen zeiden ze. Ben benieuwd.

Kwart voor acht. De monteurs zijn nog een paar uurtjes aan het werk geweest, maar de motor doet het nog steeds niet. Morgen om tien uur komen ze terug en krijgt het verhaal een vervolg. Ik begin weer wantrouwig te worden. Moet ik niet doen, ik weet het. We zijn moe: drie keer heen en weer lopen voor een fiets en dat ook nog voor niets. Ingeborg is eten aan het koken, wel dapper van haar hoor met die hitte. Daar liggen we dan in Bordeaux. Dat was niet de bedoeling.

Half tien. De tijd vliegt evengoed. We zitten te zweten. Ik ga in de kuip lezen. Ik kan het niet opbrengen om te gaan zitten schrijven.

Half elf. Doodmoe. We gaan naar bed. Slecht geslapen vannacht; dat moeten we bijspijkeren.

PS. Volgens de tracklijn hebben we sinds het weggejaagd worden bij dat eerste steigertje bij de Pont d’Aquitaine tot en met vandaag 32 km afgelegd. De motoruren heb ik even niet bijgehouden, maar dat waren er niet veel logischerwijze.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

8 reacties op Donderdag, 9 juli 2015

  1. Nou, we hebben wel met jullie te doen hoor. Gelukkig weten we de afloop al. Wij liggen hier weer verwaaid tot minstens dinsdag. Verwachting 40knt.. Maar het ligt hier prima, Dat wordt nog racen om optijd in Marmaris te komen.Groetjes en toit toi. Cees en Marijke

    Liked by 1 persoon

    • wingiv zegt:

      Wat een narigheid; jullie liggen nogal wat verwaaid, zeg? Is er een speciaal Meltemi jaar ingevoegd? Succes in de race naar Marmaris! Groetjes,Willem en Ingeborg

      Like

  2. Oeioei, wat een spanning daar op de Garonne. Op schiphol las ik gisteren 10/7 je stukje van 8/7 waarna wij vervolgens vanuit het vliegtuig over deze duidelijk zichtbare rivier(monding) vlogen en we aan jullie dachten: hoe zou dit afgelopen zijn?

    Liked by 1 persoon

    • wingiv zegt:

      Het is inmiddels allemaal goedgekomen, we liggen nu in Pauillac. Wat deden jullie daar boven Bordeaux?! Groetjes, Willem en Ingeborg

      Like

  3. Cees zegt:

    Wat een fietsenmaker: niet de juiste maat sleutel!!!!! Wij hebben dat toch ook gewoon op de boot gedaan?

    Liked by 1 persoon

    • wingiv zegt:

      Ja, wat een eikel, niet? Wij, dat wil zeggen jij, hebben dat inderdaad toen op de boot gedaan, maar ik ben vergeten hoe je dat deed. Groetjes, Willem en Ingeborg ook.

      Like

  4. Karin zegt:

    Heel veel sterkte.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s