Vrijdag, 10 juli 2015

Bordeaux 2

Vrijdag, de tiende juli. Lekker geslapen vannacht. Gisteravond betrekkelijk vroeg naar bed gegaan met een zooi aspirientjes in ons mik, ja dan slaap je wel. Ik ben half zeven uit bed gestapt en toch maar gaan schrijven. Doe je sokken uit, zegt Ingeborg. Nee, ik heb kouwe voeten. Enne, nu is het wachten op de monteurs, ze zouden om tien uur weer op het appel zijn. Ik krijg 8 juli op papier, de rest, 9 juli schrijf ik vanavond wel als de monteurs klaar zijn. De toestand voelt nog steeds zeer onzeker aan.

Kwart over tien. De mécano’s zijn er nog niet. Ze kunnen zo aan de gang, alle schotten en de deur van de plee zijn verwijderd.

Tien voor half twaalf. Die lui zijn er nog niet. Ik vreet me op. Ik ga op de klapfiets er naartoe om te vragen of er wat aan de hand is. Ik kan ook wel bellen, maar dat helpt niet, dat is moeilijker en bovendien moet ik me afreageren en fietsen in de hitte lijkt me een afdoend middel daartoe. Meteen de buurt daar bij die “Bassins à Flot” verkennen. De weg ernaartoe is uitermate onsympathiek voor fietsers: ik kronkel over rails, om gebouwen heen, dwars over parkeerplaatsen, langs loodsen over kinderhoofdjes, glas, grind, en kapot asfalt. Een grote klerezooi is het. Maar het leidt af. En ja hoor, met grote letters “Le Compas Marine” op een gebouwtje waarin een watersportwinkel zit, helemaal achterin, achter het Bassin nr. 2, zeker twee kilometer fietsen. Ernaast een porto cabin en verder nog een heleboel loodsen, werkplaatsen, boten op het terrein en weet ik wat al niet meer. Ik moet in de winkel zijn. De man achter de balie weet van mijn geval af. Alvorens mee te lopen naar de monteurs die in de werkplaats bezig zijn, vertelt ie alvast wat het te betalen bedrag ongeveer zal zijn. Daarvan val ik bijna bewusteloos als ik dat hoor. Maar dat komt omdat ik niet doordenk en naïef ben. Ze zijn ons natuurlijk wel even van het water komen plukken, da’s gauw gezegd maar het was een hele operatie met inzet van een grote RIB over de weg en het water en hun uurtarief is zacht uitgedrukt tamelijk progressief. De monteurs staan op hun gemak aan een staartstuk van een buitenboordmotor te sleutelen. De receptionist vraagt waarom ze niet naar ons toe gegaan zijn. Anthonie, de eerste monteur, is een beetje beledigd: hij moest van de baas deze haastklus tussendoor doen en de baas zou de klant berichten dat ze pas vanmiddag komen! Dat is dus duidelijk niet gebeurd. Ik bedwing mijn opkomende woede, goed van mij, hè? Is niet produktief. We lopen terug naar de winkel en de porto cabin waar de winkelman Pierre, “le Patron”, aanschiet en hem confronteert met dit verhaal (volgens mij zijn ze allemaal voor mij een toneelstuk aan het opvoeren, nou, ze verdienen wat dat betreft een Oscar hoor!). Ze lullen snel in het Frans waar ik geen flikker van meekrijg en in het Engels zegt de patron tegen mij, zonder verder ergens op in te gaan, dat de monteurs vanmiddag komen. Alles komt goed, meneer. Tout va bien, ça marche! Ja, wat doe je dan? In zijn gezicht spugen? Nee natuurlijk, dat is een typisch geval van eigen glazen ingooien, je moet het maar lijdzaam ondergaan. Het is denk ik níet goed voor m’n bloeddruk, dat niet, met deze hitte. Met de winkelman praat ik nog wat verder over de rekening en hij vraagt of ik nog een keer langs kan komen met de verzekeringspapieren, dan maakt hij de rekening definitief op en doet er een verklaring bij over de oorzaak, die mij nog steeds niet helemaal duidelijk is. We gaan het zien. Ik weer terug. Terug op de boot vertel ik Ingeborg hoe hoog de schade oploopt, zij vindt het ook veel, maar ja, we zijn wel geholpen en we leven nog en misschien wil de verzekering de schade dekken. Ik bel mijn verzekeringsmaatschappij en leg de zaak voor. Ik krijg het verzoek de rekening met de verklaring van de reparateur over de oorzaak van het motorfalen voor te leggen. Zij zullen dan een expert contact laten opnemen met de reparateur. Ik hang hoe dan ook aan de pan voor het bedrag van het eigen risico. Logisch. Ik fiets gauw terug, voor het déjeuner losbreekt, en overhandig de papieren aan Pierre, de baas, die alles kopieert en mij belooft per e-mail vanmiddag nog de documenten voor de verzekering te sturen. Hij verzekert mij nogmaals dat de monteurs echt komen, na de lunch. Gelukkig. Een pak van mijn hart. Ik fiets in de bloedhitte terug over dat onmogelijke parcours, zachtjes huilend over de deuk in mijn portemonnee. Op de boot gaan we in ons blote bast in de kuip zitten en water drinken. Het is bloedheet. Wachten op de monteurs. Rusteloos hang ik rond op het kruispunt bij de brug en maak wat fotootjes vanaf de brug en in het tunneltje onder de weg en van de hijskranen. Het heeft niks met het verhaal te maken, maar het zijn wel mooie kleurtjes.

Futuristische brug zonder naam; staat niet op de kaart

Futuristische brug zonder naam; staat niet op de kaart

Daar liggen we, vleugellam

Daar liggen we, vleugellam

Parkeerterrein naast de loopbrug naar de steiger

Parkeerterrein naast de loopbrug naar de steiger

Blik op Bordeaux

Blik op Bordeaux

Er wordt druk gebouwd

Er wordt druk gebouwd

Fietserstunnel

Fiets- en voetganger tunnel

Het begin van de kilometerslange boulevard langs de rivier

Het begin van de kilometerslange boulevard langs de rivier

Bolder

Bolder

Bij de buren heeft zich een bemanningswissel voorgedaan, ze zijn aan het lunchen en komen zo terug. Ik hoop dat ze dan weggaan.

De reparateur stuurt de rekening met de verklaring van de, volgens hem, oorzaak erop, in twee zinnetjes: blokkage van de schroef door aanvaring met een boom waardoor de motor ontregeld is geraakt. Ik stuur de rekening door met wat aanvullende gegevens naar FBTO. Ben benieuwd wat de uitkomst zal zijn.

Tien voor half vier. De jongens zijn klaar met hun lunch en gaan ondanks de hitte druistig aan de slag. Ik weet niet precies wat ze doen want Anthonie zit er telkens voor maar uiteindelijk komt het er onder andere op neer dat ze een oud voorfilter hebben uitgeschakeld dat tijdens de reparatie lucht was gaan zuigen en dat bleef doen, de boel ontlucht en proefgedraaid en hij loopt weer!

Anthony druk aan de slag

Anthony druk aan de slag

Idem

Idem

Als een naaimachientje, als voorheen! Opluchting alom. Wat een tovenaars toch, die jongens! We laten de motor een tijdje draaien. Stoppen, starten, stoppen, starten. Er is geen onregelmatigheid meer te horen. We bedanken hen en nemen hartelijk afscheid. Ik laat de motor een paar uur draaien en ga in de tussentijd, om een uur of vijf, naar Le Compas om de rest van het bedrag te betalen (het grootste deel had ik bij mijn eerste bezoekje al betaald). Als ik terugkom draait de motor nog steeds. Ik geef gas, hard, zacht, in zijn werk, achteruit, stoppen en starten: niks meer aan de hand! We kunnen weg! Mooi, this concludes this episode; moving on. Ik heb mijn beweging van vandaag wel gehad.

Toen we vanmiddag zaten te wachten op de monteurs kwam een Fransman met zijn boot achter ons aanleggen, een klein zeiljachtje van stevige makelij want hij voer bij dat aanleggen een afmeerbeugel op de steiger finaal in tweeën. Die jongen wist totaal niet waar hij mee bezig was, schatte de stroomrichting en sterkte volkomen verkeerd in en deed alles fout wat ie maar fout kon doen: hij gooide mij een lijn toe die ik los moest laten omdat ie vol gas achteruit voer, van de steiger vandaan! Vervolgens zette hij de motor volgas vooruit, recht op de steiger af en sprintte intussen naar de boeg om de lijn die ik los moest laten op te vissen, met als gevolg dat ie frontaal tegen de steiger opvloog, de boeg kwam wel een meter het water uit! Volslagen knetter, die gozer! Ik moest hard achteruit springen om niet geraakt te worden. Zijn boeg had een kras, maar de beugel was kapot.

Finaal in stukken gevaren die beugel

Finaal in stukken gevaren die beugel

Die mevrouw rechts is van de buurman

Die mevrouw rechts is van de buurman

Uiteindelijk kwam ie aan de kant en wou vlak achter ons vastmaken. Wij hielpen daarbij maar trokken hem een meter of tien naar achteren, ondanks zijn protest, want we wilden hem niet te dicht in de buurt hebben als ie zou afvaren! Taalproblemen verhinderden een heldere gedachtenwisseling over de reden en of oorzaak van zijn handelwijze. Alle krachttermen en scheldwoorden die de lezer van mij gewend is waren in dit geval van toepassing. Zo, dat is in 1 keer afgehandeld.

Die futuristische brug achter ons ging ook weer open om de “Adonia” door te laten, de andere kant op en weer stond ie zeker twee uur open alvorens dat schip ginds losgooide! Merkwaardig.

De "Adonia" houdt het verkeer op

De “Adonia” houdt het verkeer op

Morgen gaan we weg, om een uur of elf, twaalf, een tijdstip dat mij werd aangeraden door de vertrekkende bemanning van het buurschip. De nieuwe bemanning vertrekt om acht uur sogges, die gaan naar Port Médoc, met een heel tij tegen! Ik begin daar nu, 18.00 uur aan te twijfelen of dat wel een goed advies was. Ik kijk het na op de getijden-klok van de Navtex en inderdaad: het is om twee uur hoogwater in Pauillac en volgens de mannen moest ik dan daar aankomen, maar zij redeneerden natuurlijk vanuit hun eigen diepgang: 2,50 meter! Gaan we niet doen, want dan moet ik 23 mijl tegenstrooms varen, volslagen idioot, met die stroom en die boomstammen hier. Ik wil met laagwater aankomen en dat is om half elf sogges. Dan moet ik dus om ongeveer zeven uur weg. Helaas ben ik niet meer in de gelegenheid geweest dat tegen de nieuwe bemanning te vertellen, die nu weg is, dineren waarschijnlijk. We zien morgenoggend wel.

Tien uur. We hebben contact gehad met Linda en met Willem om te vertellen dat alles weer in orde is en er zijn veel reacties gekomen op het stukje van 8 juli, hartverwarmend allemaal. Blij, blij. Ik probeer nu 9 juli te schrijven, maar ik word afgeleid door de enorme klappen onder de kont die we krijgen van het getij: we worden gewoon geschopt en geslagen! Ik wil terugschoppen. Ik zal blij zijn als we hier weg zijn, ik kan het niet meer hachelen om met Ilja Gort te spreken.

Half elf. Nu worden we niet alleen geslagen en geschopt, maar ook beschoten, zo hard zijn de klappen van het gele water! Ik heb de rubberboot op zijn kant tegen de spiegel gehangen zodat ie dient als stootwil voor als die leip achter ons vannacht de dokken in wil, want dat was ie van plan had ie gezegd, om een uur of drie. Het water klotst voort. Ik kan me niet concentreren en het internet laat het ook afweten.

Twaalf uur geweest, krijg mijn stukkie niet af. Morgen verder.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Vrijdag, 10 juli 2015

  1. Karin zegt:

    Gelukkig is alles goed gekomen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s