Vrijdag, 17 juli 2015

Pauillac – Port Médoc – l’Amélie (bij Soulac sur Mer)

Dag Datum Wind Weer
Vrijdag 17 juli 2015 N, 2 Bf Eerst bewolkt en fris, later zon, in Port Médoc warm
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
08.00 uur 12.30 uur 10.912 (trip 23,8/track 26,86) 4742 uren

Eindelijk konden wij een deurtje verder. Te o8.00 uur vertrokken wij met stille trom uit de havenkom. Dag, Pauillac. Wie weet tot ziens, waarschijnlijk niet. Het is hoogwater maar de stroom staat voorlopig nog naar binnen, waarschijnlijk niet lang meer. De motor snort en knort en de mast staat fier overeind, wat wil je meer? Weer een gedenkwaardig avontuur achter de rug. Een nieuw wacht ons: we gaan naar het strand! De tocht naar Port Médoc, een reusachtige en betrekkelijk nieuwe jachthaven in Le Verdon, bij Pointe de Grave, verliep zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Op de linkeroever van de Gironde zagen we onderweg diverse beroemde wijnkastelen voorbijkomen.

Dag, Pauillac

Dag, Pauillac

Idem

Idem

100_8569

Wijnkasteel, ook beroemd

Wijnkasteel, ook beroemd

Nog eentje

Nog eentje

De stroom liep mee

De stroom liep mee

Aan de overkant Royan

Aan de overkant Royan

De stroom liep steeds harder mee en rond half één konden we vastmaken aan de pont d’accueil van de jachthaven. Wij meldden ons op de capitainerie, alwaar wij de code van het sanitair en van de wifi kregen, uiteraard na de gevraagde penningen te hebben neergelegd: €70,= voor twee nachten, inclusief water en electriciteit. Dat viel mij alles mee, zo midden in het hoogseizoen. Een heel makkelijke haven, je vaart naar binnen zonder je met de VHF te melden (die van ons deed het niet, ook de handheld marifoon niet!), gaat liggen op de ontvangststeiger, je meldt je en je kunt gewoon blijven liggen waar je ligt, no questions asked. Terwijl Ingeborg contact legde met Miriam ging ik douchen. Prima douches hebben ze hier. Daarvoor heb je een electronische kaart nodig die je krijgt als je een borg betaalt, je mag zelf bepalen hoeveel! Ik wou niet lullig doen en gaf 5 euro.

De capitainerie

De capitainerie

De ontvangststeiger

De ontvangststeiger

Enorme jachthaven, beschut bij alle windrichtingen, goede overwinterplek

Enorme jachthaven, beschut bij alle windrichtingen, goede overwinterplek

Het eindpunt van de Gironde is bereikt

Het eindpunt van de Gironde is bereikt

We aten een broodje in afwachting van de komst van Paul en Miriam die ons hadden uitgenodigd bij hen een nachtje te komen logeren in de stacaravan die zij op de camping aan het strand van l’Amélie hebben gehuurd. Wij mochten op de bedden van zoon Mark en een vriend van hem, Timo, die beiden in een surfkamp zaten, ook op deze camping. Dat is nog eens wat anders: in plaats van angstzweet: zand tussen je billen, ik verheug me er nu al op. Op die camping heb ik in de zomer van 1971 Ingeborg opgeduikeld en zij mij. Naderhand hebben wij met zijn tweeën en als gezin, toen Linda en Marijn klein waren, daar heel plezierig een aantal malen gekampeerd. Goede herinneringen aan, bovendien zijn we 12 jaren geleden tijdens onze “sabbatvakantie” van drie maanden met de boot daar ook wezen kijken. Het was heel erg veranderd en dat zal nu meer nog het geval zijn. We hadden al gehoord dat alweer hele stukken strand en duin in de zee zijn verdwenen; we waren benieuwd hoe dat er uit zou zien. Rond tweeën zagen we Paul verschijnen op de kade, even later gevolgd door Miriam. Het weerzien was hartelijk: “hee, jullie ook hier?” Je staat verbaasd wat je allemaal nog mee moet nemen aan troep om ergens een “nachtje over te blijven”. Bepakt met zakken, tassen, slaapzak en dekbed klommen we de gangway op en stouwden alles in de Volvo van Paul en Miriam, ruimte genoeg dus. Onderweg kwamen we een Lidl tegen waar we alvast wat boodschappen deden. Veel dingen waren veranderd, maar we herkenden ook veel. Uiteindelijk kwamen we op de camping, die nauwelijks nog herkenbaar was voor ons: de ingang was verplaatst en vrijwel de gehele camping bestaat nu uit emplacementen met semipermanente stacaravans erop die je kunt huren. Hier en daar is ook nog plaats voor een tent of een camper. Het strand is nu feitelijk deels illegaal te bereiken, vanwege immer voortgaande duinafslag en er is een zware dam van grote basalt- en/of granietblokken gelegd om een deel van het duin en de bebouwing te beschermen. Onherkenbaar. Jammer, maar het zal (financieel) wel ondoenlijk zijn dit deel van de franse kust tegen het stijgende zeeniveau te beschermen. Miriam en Paul hebben de hand weten te leggen op een caravan met houten balkon aan de rand van de camping met onbelemmerd uitzicht op de natuur om hen heen. Mark en Timo waren er toen wij aankwamen maar gingen al gauw naar het surfkamp, waar zij ook zouden slapen. Wij pleurden onze spullen op de bedden en toen nam “la dolce vita” een aanvang! Een paar kouwe biertjes gingen er best in! De zon scheen inmiddels en het duurde niet lang of we gingen naar het strand, waar Mark en Timo inmiddels aan het surfen waren. Dat was even wennen voor ons, want: inmiddels 12 jaar geleden! Dat kolere zand, man, ik heb er eigenlijk zo’n hekel aan. Ik heb het niet laten blijken, Miriam en Paul hoeven dat helemaal niet te weten, dat staat zo ondankbaar vond ik, dus zei ik niks. Binnen een paar seconden nadat ik op mijn handdoek van de WSV De Zeevang zat had ik al zand in mijn bek! Na ja. Natuurlijk hebben we ons ondergedompeld in zee, lekker verfrissend; het was geeneens zo koud als ik dacht dat het zou wezen. Zwemmen kan natuurlijk niet want daarvoor is die zee daar te gevaarlijk en die golven te kloterig. Ingeborg vindt het heerlijk om door de krullers heen te duiken en ik moet zeggen dat ik ook best wel een beetje lol erin had. Wat opviel was dat dit water stukken minder zout was dan de Middellandse Zee, je kan het gewoon drinken (en het zand uitspoelen). Na het baden lekker op de handdoek zitten/liggen en gezellig kletsen. Waarover dat ging kan ik hier natuurlijk niet uit de doeken doen, daarvoor was het allemaal te vertrouwelijk en te gevoelig. Mark en Timo bleven ondertussen onvermoeibaar surfen. Daar hebben wij een tijd naar staan kijken en gepoogd fotootjes te maken. Uiteraard hielden we groep fotosessies en duo plaatjes, soms een triootje. Zie hieronder het resultaat. Heel gezellig!

Lekker op het strand!

Lekker op het strand!

Miriam geniet er van!

Miriam geniet er van!

Kijken en kletsen

Kijken en kletsen

Idem

Idem

De jongens bleven maar surfen!

De jongens bleven maar surfen!

Poseren op het strand

Rieylekst aan de vloedlijn

Met z'n tweetjes ook natuurlijk

Met z’n tweetjes ook natuurlijk

Waar het glimt en nat is was 40 jaar geleden allemaal duin

Waar het glimt en nat is was 40 jaar geleden allemaal duin

Daar komt Mark aanschouwen

Daar komt Mark aanscheuren

Met z'n allen nog een keertje

Met z’n allen nog een keertje

Tegen etenstijd sjokten wij allen door het mulle zand tegen het duin op naar de kampong terug, waar de nodige verfrissingen klaar stonden (in de koelkast). Ah, daar heb je Olga en Nick! Die zijn op doorreis naar Spanje met hun camper op de camping hiernaast neergestreken en kwamen op hun elektrieke fietsen gezellig buurten en meeëten. Dat zou lullig kunnen klinken maar niet zo bedoeld, want dat was afgesproken. Gezellig hoor. We dronken wat, we kletsten wat. Het eten werd voorbereid door Miriam en Olga en Paul deed ook wat. Ook de jongens schoven aan. We aten met zijn achten een heerlijke pasta-pot met kaas erover heen en saus waar van alles in zat en wat ik niet hoef te weten. Lekker was het wel. Glaasje wijn erbij en de stemming kwam er goed in.

Heerlijk pasta eten

Heerlijk pasta eten

Ziet er goed uit

Ziet er goed uit

Idem

Idem

Ook na den eten bleef het lang gezellig en vrolijk, alhoewel ook minder vrolijke onderwerpen van nationaal en internationaal belang werden aangesneden. Maar we bleven lachen! Gelukkig hadden Nick en Olga licht op hun fiets toen zij opstapten. Jongens, jongens, wat een feest. Moe maar voldaan gingen wij naar bed. Licht uit en raam open, ondanks de beesten buiten die volgens Miriam wellicht naar binnen zouden willen. Met een klap vielen we in slaap.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Vrijdag, 17 juli 2015

  1. Linda zegt:

    Dat ziet er gezellig uit zeg! Leuk dat jullie elkaar zo met z’n allen konden treffen.
    En mam, leuk badpak, die heb je nieuw!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s