Zaterdag, 18 juli 2015

l’Amélie – Port Médoc

Er zijn geen beesten door het raam gekomen en we hebben heerlijk geslapen alhoewel Ingeborg van de harde matras pijn in haar heup kreeg. Paul had saves voor mij op tafel een e-reader klaargelegd zodat ik sogges vroeg, zoals gewoonlijk, een tijdje kon lezen. Op aanraden van Paul koos ik “Siegfried” een kort verhaal van Harry Mulisch over de zoon van Hitler. Ik kwam ongeveer tot de helft. Intrigerend verhaal, leuk bedacht. Uiteindelijk kwamen we allemaal ons bed uit. Het huisje is niet groot dus het was soms dringen. Gelukkig was het mooi weer, alhoewel nog geen zon, dus de veranda werd bij de leefruimte betrokken. Na een lekkere douche wandelde ik met Paul mee naar de bakker om een paar baguettes te halen. Dat winkeltje staat zo ongeveer waar ik 44 jaar geleden met m’n tentje stond. Raar idee. Nostalgie. Het kerkje van l’Amélie met z’n naar het oosten gebogen pijnbomen (dat zijn het niet, maar ik weet niet hoe ze wel heten) is het enige dat niet is veranderd. Na een heerlijk ontbijt met verse pindakaas die Miriam voor ons heeft meegenomen uit Nederland maakten we een wandeling over het strand, nu rechtsaf. Dat kon omdat het eb was, zodat we de stenen dam en het nieuw ontstane baaitje goed konden bekijken. Het bekende oude huis dat in de duinen stond langs het weggetje naar de camping staat nu op de rand van de afgrond, in vervallen staat en leeg. Men wacht kennelijk tot het naar beneden lazert. Zonde van zo’n karakteristiek pand. Bij eb is het strand hier enorm breed. De bunkers die vroeger óp het strand en in de duinen stonden zijn allemaal verdwenen in zee en worden alleen zichtbaar bij eb. Ingeborg en Miriam maakten fotootjes bij de vleet; alles is fotogeniek hier, inclusief wijzelf natuurlijk.

Bah, zand aan m'n schoenen

Bah, zand aan m’n schoenen

Het huis dat ten dode opgeschreven is

Het huis dat ten dode opgeschreven is

Deze dam zorgde voor een fraaie baai

Deze dam zorgde voor een fraaie baai

Miriam wijst naar die man die daar staat te plassen

Miriam wijst naar die man die daar staat te plassen

Gemoedelijk kuieren

Gemoedelijk kuieren

Deze stenen waren er vroeger niet

Deze stenen waren er vroeger niet

Kuieren 2

Kuieren 2

Fotogeniek

Fotogeniek

Idem

Idem

DSC_8618

strandzand

DSC_8619

stenen met poeltje

DSC_8621

fotograferen en kuieren

DSC_8622

Het topje van 1 van die bunkers die deel uitmaakten van de Atlantikwall

Versie 2

Deze vinnik persoonlijk erg mooi genomen door Ingeborg

Idem

Wier op stenen

Ingeborg en Miriam weerspiegelt in een bubbel

Ingeborg en Miriam weerspiegeld in een bubbel

De andere kant van de dam

De andere kant van de dam

Een west kardinaal, geen kardinaal die het noorden kwijt is. Wat die hier op het strand doet is mij een raadsel

Een west kardinaal, geen kardinaal die het noorden kwijt is. Wat die hier op het strand doet is mij een raadsel

We namen een kijkje op de plek waar het allemaal begon: de oude camping van Cantillac. Dat is nu grotendeels parkeerplaats geworden en er staan een appartementengebouw en winkeltjes. Niets herinnert meer aan wat er was, behalve het kerkje dan. Olga en Nick kwamen ook langs op hun fietsen. We praatten wat en spraken af later bij hen op de camping langs te gaan.

Typische duinplant

Typische duinplant

Hier stonden destijds de ouders van Ingeborg

Hier stonden destijds de ouders van Ingeborg

Miriam fotografeert

Miriam fotografeert

Dwars over de parkeerplaats richting kerkje, hier stonden vroeger tenten, heel ouderwets

Dwars over de parkeerplaats richting kerkje, hier stonden vroeger tenten, heel ouderwets

De pijnbomen en het kerkje

De pijnbomen en het kerkje

Miriam gaat kijken of ie open is

Miriam gaat kijken of ie open is

Dicht

Dicht

Paul (links) en Miriam (rechts)

Paul (links) en Miriam (rechts)

Op de hoek van de straat

Op de hoek van de straat

Op de hoek van de straat 2

Op de hoek van de straat 2

Schaduwen van onszelf

Schaduwen van onszelf

Tot straks!

Tot straks!

Na de lunch ging Paul met Mark en Timo naar Soulac om surfpakken te kopen en Ingeborg en Miriam fietsten (ja, Paul en Miriam hadden ook fietsen bij zich!) naar Olga en Nick; Ingeborg op Miriam d’r electrische en Miriam op Paul z’n gewone, die een beetje te groot en te hoog voor haar was, lache man. Ik kon mooi van de gelegenheid gebruik maken een stukje verder te komen in “Siegfried”.

Even bijkletsen op de buurkampong

Even bijkletsen op de buurkampong

Idem

Idem

Na een uurtje was iedereen weer terug en bleven we, omdat de lucht somber was, een tijdlang kletsen op de veranda. Tegen drieën maakten we een rondwandeling over de uitgestrekte camping. We kwamen gedeelten tegen waar we nog niet dood gevonden wilden worden, dat heeft ook te maken met het soort volk dat er komt (vroeger liep dat met ghetto-blasters rond). Er is een stuk bos bijgetrokken waar ook een groot zwembad is gebouwd; ideaal (voor kinderen). Het is niet meer dat knusse, gezellige kampeerterrein dat wij in onze herinnering hebben, maar wij zijn dan ook ouwe lullen geworden inmiddels en dan krijg je dat, besef ik maar al te goed. Vooraan de camping, de oude ingang, is een gebouw waarin een supermarktje en een restaurant waar wij een biertje en een oranginaatje namen op de goede afloop!

Biertje en een Oranginaatje

Biertje en een Oranginaatje

Proost op een geslaagd evenement!

Proost op een geslaagd evenement!

Op de terugweg naar de caravan kwamen we Olga en Nick tegen en we spraken af straks op het strand te gaan zitten. Gelukkig brak de zon door en werd het voor ons gevoel echt strandweer. De jongens waren inmiddels gaan surfen en wij wilden dat ook wel zien. Het zeewater was vreemd genoeg opeens een stuk kouder. Toch namen we maar een duik; goed voor het sap. Helaas hebben we van deze strandsessie geen foto’s. Tegen zessen werd het tijd om terug te gaan naar de caravan om met het avondeten te beginnen. Bij de ingang van de camping namen we hartelijk afscheid van Nick en Olga en wensten hen een goede reis naar Spanje. Miriam maakte een heerlijke rijsttafel met saté saus en een knapperige salade, met een goed glas wijn erbij. Het goede leven! Maar aan alle goede dingen komt een eind. Na het diner was het tijd om afscheid te nemen van l’Amélie. Paul en Miriam brachten ons terug naar de boot die zij nog even van binnen bekeken. Na een kop koffie op de kuiprand namen we ook van elkaar afscheid.

Miriam was helemaal onder de drukinkt van de boot; ze vond hem zo groot!

Miriam was helemaal onder de drukinkt van de boot; ze vond hem zo groot!

Koffie op de kuiprand ten afscheid

Koffie op de kuiprand ten afscheid

Het was leuk, jongens! Bedankt voor het gastvrije onthaal. We hebben genoten; het was weer eens heel wat anders dan zand in het rivierwater! Daar gingen ze over de kade, nog een laatste zwaai! Tot ziens in Nederland! We ruimden de heen en weer gezeulde bagage op en ik probeerde internet op te starten: vergeet het maar, m’n “ticket” was verlopen en de capitainerie was inmiddels gesloten. Verdomme. Morgenochtend maar. We waren moe, we hebben wat afgesjouwd deze dag, goeie training dat wel. Ingeborg verwelkomde haar lekkere zachte bedje en ik wist al gauw nergens meer van. Jammer dat ik “Siegfried” niet uit kon lezen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s