Donderdag, 6 augustus 2015

St. Peter Port (Guernsey) – Cherbourg (op anker bij Marina Chantereyne)

Dag Datum Wind Weer
Donderdag 6 augustus 2015 Z – ZW 3 – 5 Bf Eerst bewolkt en regen, later zon
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
09.30 uur 15.00 uur 11.512 (trip 42,6/track 47,26) Max. SOG: 13 knopen! 4787 uren

Er zitten pitten in mijn sinaasappel. Het is nu tien voor half acht. We zijn beiden net uit bed. Ik dacht dat het vroeger was omdat het zo donker is buiten, maar dat komt doordat de lucht bewolkt en grauw is en regenachtig, miezerig. Buien trekken over Guernsey. Voor vandaag wordt niet meer dan 16 knopen wind verwacht uit het zuidwesten, dat is dus een prachtige wind om door de Race van Alderney te komen. Dat zal een ruw ritje worden, maar we moeten ons maar goed vast houden. Benieuwd wat er zometeen allemaal gaat gebeuren met al die boten om ons heen, die iets of niets willen. Het is laagwater. In de boilerbak is het nog steeds hoogwater, dat ga ik eerst even opdweilen.

Tien voor negen. Even de kant op gelopen boven restaurant “Pier 17” om foto’s te maken van de boten beneden aan de steiger. Twee uit onze rij zijn al vertrokken.

DSC_9355 DSC_9358

Kwart over negen komt er beweging in de rij naast en achter ons en o wonder, met tien minuten is iedereen verdwenen! Beduusd dobberen we rond bij de uitgang van de haven. Ik ben een kwartier bezig met het weghangen van de stootwillen, het opbinden van de landvasten en het hijsen van het grootzeil, terwijl de boot rondjes draait onder de vaardige handen van Ingeborg. Om half tien zijn we buiten en kunnen we zeilen, tenminste dat dacht ik. Een tijdje zeilen we de “straat” uit.

Dag, Guernsey

Dag, Guernsey

Af en toe gaat het ook wel, dan is er een flinke vlaag, maar al gauw zakt ie weer in tot minder dan 7 of 8 knopen en da’s niet genoeg. De motor zet ik dus weer bij. Ik dacht dat we te vroeg waren maar we zijn nu de achtersten van een heel veld dat reeds richting de Race vliegt! Die zullen het wel weten, dus ik er achteraan! Heerlijk gevoel dat de motor nu goed is; geen lekkage meer en een nieuwe uitlaatbocht, wat wil je meer? De snelheid over de grond neemt geleidelijk toe met het versnellen van het getij. Onder vol tuig en met de motor op 1600 toeren halen we eerst 6 knopen, vervolgens 7, dan 8 en, u raadt het al, de 9! We zijn dwars van Alderney dat aan bakboord aan ons voorbij snelt als de snelheid “definitief” boven de 10 knopen gaat zitten.

We laten Alderney links liggen

We laten Alderney links liggen

Geconcentreerd sturen doe ik hier, dat zie je wel!

Geconcentreerd sturen doe ik hier, dat zie je wel!

Het gaat lekker al worden de bewegingen van de zee en dus ook van het schip allengs oncomfortabeler. Vanaf half één echter wordt het ronduit onaangenaam, we komen dan in het centrum van alle turbulentie. De snelheid is toegenomen tot meer dan 12 knopen. Een keertje zie ik zelfs 13 plus op de teller. De motor moet bij blijven staan om bestuurbaar te blijven. Als we het gat allang uit zijn blijven de venijnige steile rotgolven die van alle kanten komen ons steeds weer, als een sinaasappelpit tussen duim en wijsvinger, omhoog knijpen, waarna we met een klap omlaag vallen. Waarom doen we dit toch iedere keer? De snelheid blijft onverminderd hoog. Als de zee iets minder lijkt doen we een riskante gijp-manoeuvre en varen stuurboord uit, richting Cherbourg. De vuurtoren van Cap de la Hague staat ineens schuin achter ons aan stuurboord en het water wordt vrij plotseling kalmer, terwijl we toch nog met 10 knopen over de grond door het water scheuren. De motor kan nu uit. De wind is nog steeds zuidwest en naarmate we onder de wal komen neemt de zeegang verder af, van de Atlantische oceaandeining zijn we nu ook definitief af. We eten een broodje om half twee en de rust keert weer. Een groot motorjacht ligt op tegenkoers. Ik waande me even weer op de Middellandse Zee, maar dat klopt niet met de temperatuur.

100_8675

Kwart voor drie. We varen nu op de rede van Cherbourg, achter de grote, lange eeuwenoude golfbrekers. We hopen te kunnen ankeren voor de jachthaven Chantereyne. We herinneren ons dat iemand heeft gezegd dat je daar niet meer mag ankeren. We zullen zien. Er wordt druk gezeild op de rede van Cherbourg. Het is ook een enorme, prachtig beschutte plek om te oefenen. Leuk hoor. Het is fijn om weer in “Scherrenburg” te zijn.

DSC_9368 DSC_9369
Kwart over drie. Rust, stilte. We liggen voor anker! Er lagen twee catamarans, een Fransman (een Belg! roept Ingeborg) en een Engelsman, en een motorboot, een klassiek chartermodel, met duikspullen en gasten aan boord, die vertrok toen wij aankwamen. Wij lieten ongeveer op zijn plek het anker vallen. De ketting bleef in de kluis steken, zo dik van de roest is ie. Dat is een van de eerste dingen: een nieuwe ankerketting voor de nieuwe eigenaar; krijgt ie van ons cadeau! Naast ons oefenen kindertjes in piepkleine bootjes onder druk geschreeuw van de instructeurs.

Jong geleerd, enzovoort

Jong geleerd, enzovoort

Gezellig hier. De motor is helemaal droog gebleven, niks lekt, goed zo. Eerst even uitrusten en daarna ook. We zijn lekker vroeg en misschien ga ik straks wel stukkies schrijven.

Vier uur. Nostalgie: we liggen in Scherrenburg voor anker, krijg nou wat! Oude tijden herleven! The days of old! Dit soort slap geouwehoer gaan we steeds meer krijgen, naarmate we de thuishaven naderen, wedden? Maar dat is toch gewoon zo? Het is gewoon heel vreemd om niet met het vliegtuig naar huis te gaan, maar gewoon met je eigen boot!!? Een anomalie gewoon!

DSC_9367

Kwart voor zeven. We gaan eten. Nemen we er een eitje bij? Ja, Ing, we nemen er een eitje bij, dat hoef je toch niet steeds te vragen? De rest van de middag hebben we zitten piemelen, niks gedaan, ik heb meer dan een uur geslapen op de kuipbank met een glas rooie wijn in mijn mik. Roestig en rillerig werd ik uit die exercitie wakker.

Vijf voor half acht. Ik zat net te lezen in de kuip en Ingeborg deed ook iets, toen de motorboot met de duikspullen terugkwam en op 15 tot 20 meter naast ons voor anker ging liggen. Hij wou kennelijk per sé op z’n ouwe plek liggen. Vervolgens zet ie de duikcompressor aan en gaat zijn buffers en flessen vullen. Ik wil maar zeggen: lopen er geen eskadrons kinderen meer over je kajuitdak, krijg je dat! Ik ga de kajuit in en sluit alle gaten hermetisch af. Einde bericht.

Herriemaker

Herriemaker

Kwart voor twaalf. Een rustige avond (nadat de compressor werd afgezet, toen ie na een uur klaar was), zo rustig zelfs dat ik het klaarspeelde twee stukjes te schrijven, die van 4 en 5 augustus. Daarmee is de achterstand ingehaald. Jammer dat ik ze er niet op kan zetten. Het is werkelijk doodstil buiten en het wateroppervlak als een spiegel. In totaal liggen hier nu 7 schepen voor anker. Ingeborg ligt in bed en de Navtex doet nog steeds raar. Zou er verband zijn? Ik ga ook maar.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s