Maandag, 10 augustus 2015

Boulogne 2

Tien over zeven, 10 augustus, ben net terug van de plee. Heerlijk geslapen vannag, lekker rustig hier. Ja, de buren zijn alweer vertrokken. Ik heb nauwelijks gemerkt dat ze er geweest zijn. Er passen hier steeds 3 drie boten tussen de vingers en op de middelste boot stapt men dan van zijn boeg of uit de kuip op de steiger, niemand die over je dek loopt te klossen, tenzij je natuurlijk drie of vijf dik aan de kop van de steigers moet liggen. Daar is nu helemaal geen sprake van. Het is niet echt druk in Boulogne. We hebben het heel anders meegemaakt. Het komen en gaan van boten gaat heel snel, dat wel. Iedereen is gedurende een uurtje of zo aan het vertrekken of binnenkomen. Dat heeft natuurlijk met het getij te maken. Zo ook deze oggend. In een wip zijn degenen die dat wilden of moesten vertrokken. Wij gaan niet weg, moeten hard aan het werk, stukkies schrijven, boodschappen doen, bijbootje opruimen, tanks vullen, diesel halen en uitrusten (gaat gewoon door, dat uitrusten). Ik heb gisteravond tot na twaalven snags buiten in de kuip al 4 stukken op de weblog gezet, maar vandaag moet ik het verhaal van 8 en 9 augustus te boek stellen en dat is een klus. Ingeborg heeft de koelkast, die sinds gistermiddag heeft staan smelten omdat ie hoognodig een schoonmaakbeurt nodig had, nu uitgedweild, schoongemaakt en opnieuw ingeruimd. Met die Franse kazen erin is dat natuurlijk water naar de zee dragen, die bak stinkt binnen de kortste keren weer de tent uit, maar uit efficiency-overwegingen bemoei ik me daar in het geheel niet mee. Waar ik wel bezorgd over ben is dat al die heerlijke alcoholistische dranken warm zijn geworden in de tussentijd.

Zoals ik zei, kwam ik net terug van de plee. Geweldige sanitaire voorzieningen hebben ze hier. Worden goed schoon gehouden en het ruikt heerlijk fris, echt waar! Zo ook deze oggend. Ik kwam in een heerlijk naar odol of chloor ruikend schijtlokaal voor mannen. Maar zoals “anytime and everywhere” worden door goedwillende en ijverige werkers fouten gemaakt. Zo ook nu en hier. Ik stapte niets vermoedend en onder hoge druk een schijthok in en “went about my business”. Na gedane arbeid wilde ik de bekende sanitaire handelingen verrichten met de, naar men aanneemt, aanwezige hulpmiddelen die vervaardigd worden uit bomen en in grote hoeveelheden op rol aanwezig dienen te zijn in de reeds genoemde lokaliteit, edoch, de bedoelde hulpmiddelen waren niet in het daartoe bestemde kunststoffen (plastic) omhulsel (vrijwel altijd in wit uitgevoerd) aanwezig; slechts de kartonnen kern resteerde en dat is, althans niet voor mij, niet voldoende. Zucht. In het hok naast mij zag ik de rand van een schoen. Daar zat iemand. Die zat daar al voor ik met mijn productie begon. Geduldig wachtte ik tot hij (ik neem aan dat het een “hij” was, niets is zeker tenslotte, heden ten dage) klaar was met bouten en de deur met een klap achter zich liet dicht vallen. Daarna wachtte ik nog een minuut, of er niemand het lokaal binnenkwam, waarna ik schuchter met mijn broeken op de hielen de deur op een kier deed en schielijk rondgluurde. Niemand! Als een haas drukte ik op de doortrek-knop (geinig: om door te trekken moet je drukken) en schuifelde als een motorisch gestoorde robot van deur tot deur om eindelijk de laatste hand aan de excrementiële werkzaamheden te leggen. Pfff. Daar kwam ik goed vanaf, zeg! Moving on.

Het is trouwens grauw en grijs deze ochtend in deze haven. Ik heb in de hal bij de toiletten naar het weerbericht gekeken. Vandaag zou een ideale dag zijn geweest om door te varen, zeilend, naar het noorden, om Kaap Grijze Neus heen. Dat gaat dus niet gebeuren. Keuzes, keuzes. Morgen gaat ie op kop staan en overmorgen gaat ie hard op kop staan. Dus morgen gaan we verder, motorend waarschijnlijk, tegen de wind in en dan lekker in Duinkerken verwaaid liggen of zo. Dat vinden wij overigens geen straf.

13.00 uur. Ik ben zojuist klaargekomen met het beschrijven van onze wapenfeiten van de afgelopen twee dagen. Ik schrok er zelf van, van al die belevenissen! En dat op onze leeftijd! Het is verschrikkelijk lang geworden, dat verhaal, met veels te veel foto’s, maar het kon niet anders vond ik; geen idee hoe ik zulks zou moeten beknotten. Vandaag maak ik dat goed: nauwelijks of geen foto’s. Het is koud buiten. Ik ga nu diesel halen bij de pomp aan de buitenkant van de steigers hier.

Twee uur. Ik ben klaar. Twee cans (van zwager Willem) erin gegooid. 54 liter voor 68 euro (1,24 de liter). Ik hoorde van buurman dat het in Nederland en België tegenwoordig goedkoper is, dus ik ga niet nog meer halen. We hebben genoeg om Nederland op de motor te bereiken. Van Marijn hoorden wij overigens dat we “buitenom” moeten omdat de staande mastroute gestremd is door die kranen die in Alphen aan de Rijn zijn om gesodemieterd; belangrijke info. Nu gaan we schappen doen.

Kwart voor vier alweer, ja! Boodschappen wezen doen bij de Carrefour, niet zo ver van de haven. Toch gauw anderhalf uur weggeweest, denk ik. Toen we op de boot terug waren bleek ik de verkeerde Cola te hebben gepakt: Cola Zero, maar zonder caffeïne! Kut! Geen idee wat het betekent, maar Ingeborg vindt het erg. Tis een beetje een sombere dag, trouwens, qua bewolking en zo. In onze portemonnee zijn wel opklaringen te zien; steeds minder poen. Dat krijg je als je bij de Carrefour gaat inslaan, dan ben je het dubbele kwijt vergeleken met de Lidl! We zitten in de kuip en eten een dadeltje en drinken een glaasje fris.

Ik vergeet bijna te vertellen dat iets heel ergs is gebeurd! Ingeborg was bezig een deel van de boodschappen te laden in een boodschappentas op de 2 euro steekkar van Dekker Watersport in Ayamonte (aangeschaft in oktober 2010 of daaromtrent), toen een poot van de kar spontaan doorboog en dreigde te breken, vanwege verregaande doorroestende inwerking op het materiaal. Verdomme, je betaalt je blauw aan dat soort dingen en op cruciale momenten laat de zooi je in de steek! MURPHY!!!!! Gelukkig zat het grootste gewicht in de Turkse boodschappenkar uit Marmaris, die ik trok (dat ding houdt het vast niet zo lang uit, begint ook al te roesten), zodat Ingeborg de steekkar heel voorzichtig nog naar de steigers wist te loodsen. Na de inhoud te hebben geloosd was het tijd afscheid te nemen van onze trouwe steekkar. Een laatste foto en met een laatste saluut verdween onze trouwe tweewieler in de container. Snik. Moving on.

DSC_9438

DSC_9439

De rest van de middag zitten we ons verdriet om het verlies van de geliefde steekkar (“hij was zo licht en liep zo licht, de lieverd”) te verdrinken met “Jill and Tonic”.

Kwart voor zes. Borreluurtje is nog niet afgelopen (zijn sinds vier uur bezig), drinken een glaasje “dsjin tonnik”, enne, Ingeborg vindt het ook lekker. Het rubberbootje hebben we leeg laten lopen en opgeborgen onder de tafel in de kajuit. Schoonmaken kon niet want met dit weer droogt het niet snel genoeg. Toen heb ik de watertanks gevuld en Ingeborg heeft een wasje gespoeld. We zijn klaar om morgenvroeg te vertrekken. Oh ja, ik moet nog vertellen dat mijn kiespijn chronische vormen begint aan te nemen. Tijd om door te stomen naar Nederland! Om de feestvreugde te verhogen heb ik de Nederlandse afspeellijst aangezet. We hebben het reuze naar ons zin. Er komen nog steeds boten binnen, waarvan 80 procent Nederlanders. Dat is weleens anders geweest. Veel Belgen ook en minder Engelsen.

Kwart over zes. We hebben even geskypt met Linda. Zij is naar een bruiloft geweest met Ricky en Irfana, Een Indisch-Pakistaanse bruiloft met veel prachtig gekleurde kleding en zo. Jammer dat de wifi het een beetje laat afweten momenteel. Slechte verbinding. Linda heeft foto’s gestuurd, maar wij kunnen ze hier nog even niet zien, jammer genoeg. Misschien vanavond, als iedereen hier op de haven slaapt. We eten kip, met sperziebonen uit blik en een gebakken ei. Het liefst had ik drie gebakken eieren, maar ja, dan had ik maar vrijgezel moeten blijven. Geen aardappelen erbij, want in het buitenland is dat een straf; daar hebben ze geen kaas gegeten van aardappelen. We gaan eten zometeen, maar we weten niet wat we erbij moeten drinken. In de super hebben we net een pak wijn gekocht, maar die willen we nog niet aanbreken. We komen op een idee: bij ons vertrek op 9 mei 2010 hebben we van Hans Jonker, namens onze zeilvereniging WSV De Zeevang, twee flessen Freixenet gekregen om op te drinken bij een speciale gelegenheid. Nou, wij hebben besloten dat die nu is aangebroken! Ik pak 1 van de 2 flessen van de plank waar ze vijf jaar hebben gestaan en maak hem open. De kurk schiet vanuit de kajuit via de bimini de kuip in.

DSC_9445

DSC_9446

DSC_9447De overburen zitten nieuwsgierig te kijken wat daar nou gebeurt! Proost, Ing! Op een voorspoedige thuisvaart! Hij is nog erg lekker! Niet met kerst, niet met ons huwelijksjubileum, maar gewoon op 10 augustus 2015 in Boulogne, bij een kip met sperziebonen-maaltijd. Lekker hoor.

Zeven uur. Heerlijk gegeten (zie het voorgaande). De tweede fles zuipen we op in Edam, met de eerste de beste zeilvriend die we tegenkomen! Lache man.

Na den eten zet ik mij aan het schrijven van dit verhaal. Actueler kan niet. Vermoedelijk gaan we ook naar bed vanavond maar dat kan niet worden geboekstaafd omdat ik voor dat moment de boel op de weblog ga zetten, hahahahaha.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s