Zaterdag, 28 november 2015

Elburg – Zaandam (Schiethaven)

Zondag Datum Wind Weer
Zaterdag 28 november 2015 Z, 2 -4, later 5 Bf Zonnig met wolken
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
09.15 uur 17.30 uur Beginstand: 12.352 NM

Eindstand: 12.399 (trip: 46,94 NM)

Beginstand: 2257

Eindstand: 2265

Ik moet alles uit het hoofd doen want de voicerecorder is na zo’n lange tijd in onbruik geraakt; ik mis hem nu wel, moet er maar weer batterijen in doen. Het was denk ik rond achten dat we opstonden. Een van de eerste klussen was het aan de binnenkant afnemen van alle aluminium raamprofielen want in dit jaargetijde zorgt de c.v. in combinatie met onze aanwezigheid voor behoorlijk wat condens, waarmee is aangetoond dat er geen koudebruggen zijn ingebouwd in de dubbele ramen, dat is jammer. Willem was ook op en in zo’n grote ruimte zit je mekaar in het geheel niet in de weg en dat is heel prettig. We ontbeten op ons gemak aan de tafel in de salon, dat moest wel want dat is de enige tafel die we hebben en dat is genoeg ook. Te 09.00 uur gingen wij op kantoor zeggen dat we de reis aanvaardden. Luca Arbouw, een andere makelaar waar we contact mee hadden, wenste ons een goede reis en veel plezier. Ik moet zeggen dat Elburg Yachting het tot nu toe heel goed heeft gedaan: goeie communicatie en actief. En dan was te 09.15 uur het grote moment daar: na het inhalen van de Duitse landvast gingen de touwtjes los en mocht ik de boot achteruit de sloot in sturen. Uiteraard gaf ik in Willem z’n ogen teveel gas en had ik helemaal niet in de gaten dat we achter nog vastlagen. Gelukkig ging het allemaal net goed. Pffff. Aan de overkant zaten allemaal vissers met hengels die hun dobbers naar onze kant hadden uitgegooid. Nadat ze ons vroegen welke kant wij opgingen haalden zij schielijk hun tuig binnen; je zal die zooi maar in je schroef krijgen in dit stadium van de motorboot-training! De zon scheen koel maar stralend op ons neer en er stond totaal geen wind.

De zon scheen pittig

De zon scheen pittig

Daar gaan we dan

Daar gaan we dan

Benieuwd wanneer ik ze moet lakken

Benieuwd wanneer ik ze moet lakken

Pure kunst

Pure kunst

Idem

Idem

Dauw op dek

Dauw op dek

Lekker sturen

Lekker sturen

Heel langzaam tufte ik de sloot uit, naar het randmeer of de randsloot eigenlijk, want breed was het daar niet. Ik liet de mast op het kajuitsdak zakken voor de Elburger brug die onmiddellijk voor ons opdoemde, maar volgens Willem was dat niet nodig, dus pompte ik hem weer omhoog en inderdaad, we hadden nog zo’n dertig centimeter ruimte boven de marifoonantenne.

Eenvoudig mastje, geen poespas

Eenvoudig mastje, geen poespas

Ingeborg maakte intussen filmshotjes. Nou daar gingen we dan! Tjoeke, tjoeke, tjoek! Als een vorst zat ik op mijn stuurtroon. Ik had zin om gas te geven en te zigzaggen in de vaargeul, maar omdat die erg smal is en het water buiten de boeien alleen geschikt voor waterfietsen en vissende wandelaars met een soort rubberbootje om hun middel (ja echt!), deed ik dat maar niet. Er was geen schip te bekennen. Ik had de hele vaargeul voor me alleen.

Vlag

Vlag

We waren alleen

We waren alleen

Zo

Zo

Bruijswater

Bruijswater

Willem verzekerde mij dat dat des zomers hier een heel ander verhaal is; je moet dan uitkijken voor overstekende zeilboten die de voorrangsregels niet kennen of wensen toe te passen. Het is ook altijd wat met die zeilers (ik voel me wel een beetje een verraaier, nu ik dit neerpen). Nadat de motor was warm gedraaid schroefde ik het aantal toeren op tot rond de 1400 per minuut waarbij een snelheid van 11 kilometer per uur werd bereikt. Veel zwanen scharrelen hier rond.

Veel zwanen gezien

Veel zwanen gezien

De zon scheen en als er al wind stond, dan merkten wij dat binnen in de warme stuursalon niet. Een eindje verderop, na een eilandje genaamd de “Ral” werd het meer breder, Veluwemeer heette het daar geloof ik, maar de breedte van de vaargeul nodigde nog steeds niet uit tot rare fratsen. Af en toe had ik namelijk wel die neiging zie je, want er gebeurde niet zoveel: we gingen niet schuin, liepen niet uit het roer en er was geen verkeer. Gelukkig was er genoeg stof om te bespreken dus de tijd vloog.

Kijk hem sturen!

Kijk hem sturen!

Ik zou hem maar in de gaten houden, Willem

Ik zou hem maar in de gaten houden, Willem

Ingeborg stuurde af en toe en Willem en ik fantaseerden volop over de reorganisatie van een aantal zaken, waaronder die van het dashboard wel de voornaamste was. Ik mag hier wel voorzichtig verklappen dat Willem bereid is mij bij het moeilijke timmer- en installatiewerk te helpen (jippieeee!), hetgeen betekent dat het omgekeerde eigenlijk het geval zal zijn (vrees ik). Ingeborg voelt zich op dit schip overigens veel meer op haar gemak aan het roer dan op de “Wing IV”, dat zal alles te maken hebben met het feit dat er niks meer veel te hoog de lucht in steekt en beide gangen van de boot op dezelfde afstand tot het wateroppervlak blijven en natuurlijk ook de gelukkige omstandigheid dat we comfortabel achter een hydraulisch bediend stuurwiel en dubbele beglazing in een centraal verwarmde ambiance binnen zitten. Geen gewapper meer om je harses. Had ik al gezegd dat je binnen bij 1400/1500 toeren gewoon kunt praten met elkaar, zonder stemverheffing? Geweldig! En dat wordt nog beter als we dat vieze vloerkleedje vanonder de salontafel gesodemieterd en vervangen hebben door een flink karpet. Ach, ach wat een heerlijkheden allemaal. We zijn werkelijk bevoorrecht, dus er zal vast wel iets naars gebeuren, maar daarvoor hebben we tenslotte 10 procent van de aanschafprijs gereserveerd. U ziet, een slimme meid is op haar toekomst (op een ijzeren boot) voorbereid. Waar was ik gebleven? Oh ja, op het Veluwemeer.

Dit leek me wel een leuke speelse illustratie van ons eerste vaargebied

Dit leek me wel een leuke speelse illustratie van ons eerste vaargebied

De boot liep er prachtig overheen en de najaarszon scheen zo fel dat ik het gordijntje naast mij moest dichtschuiven. Te 11.45 uur bereikten wij Harderwijk. Van Willem begreep ik dat je daar eigenlijk, als recreatievaart, door het aquaduct moest varen om op het Wolderwijd te komen, maar dat is “om” en vandaag waren we beroepsvaart (want ik moest Willem naar huis brengen) dus namen we de route via de vaste brug, die meer dan 7 meter doorvaarthoogte heeft, zodat ik de mast op het kajuitsdak niet hoefde te strijken. Het Wolderwijd gaf zo mogelijk nog wat meer weidse vergezichten, maar het vaarwater bleef relatief smal. Gelukkig staan de boeien zo dicht bij elkaar dat ik ze zelfs zonder bril kan zien en dat was maar goed ook want aan die plotter had ik niks: ik kon op dat petieterige schermpje niet verder inzoomen dan op anderhalve mijl en ik moest voortdurend op “zoek schip” drukken omdat de cursor van het scherm verdween. Niettemin genoten wij volop van de tocht.

Kijk, mama, zonder handen!

Kijk, mama, zonder handen!

Wat gaan die nou weer doen?

Wat gaan die nou weer doen?

Zeewolde trok aan stuurboord aan ons voorbij en, sjips, daar doemde aan het eind van het Nuldernauw de Nijkerkersluis voor ons op. Het was 12.30 uur. Voor de eerste keer maakte ik gebruik van de marifoon en vroeg of de sluis nog bediend werd. Ja hoor, ik had geluk zei hij en voegde eraan toe dat ie “morgen en overmorgen helemaal niet zou draaien” voor het geval ik terug mocht komen. Daar is voorlopig geen sprake van, zei ik, we moeten naar Amsterdam, zie je. Dat was wel even spannend, die sluis. Willem en Ingeborg stonden buiten met touwtjes klaar en ik moest me maar zien te redden met boegschroef en gashendel! Die boegschroef nekt me, want die is “extra” vergeleken met de vorige “Wing”. Ik moet sturen, gas geven of terugnemen en de boegschroef bedienen. Het gaat nog niet helemaal intuïtief moet ik zeggen. Het was overigens nou ook niet weer zo dat we stuiterend langs de sluismuren tegen de gelijknamige deuren eindigden. Ik had afgemeerd aan bakboord, dus bij het verlaten van de kolk moest het roer aan bakboord om me met de boegschroef van de muur af te duwen, een en ander om te voorkomen dat er deuken verschijnen in de schuurlijst rond het zwemplatform. De vorige eigenaar heeft aan stuurboord waarschijnlijk ook zo’n foutje gemaakt, want daar zit op de hoek een deuk en dat is niet leuk. Niet dat ik dat zo erg vind want je moet ergens mee bewijzen dat het een tweedehands boot is; de mensen mochten eens denken dat ik zo’n bak nieuw kon aanschaffen! Het idee! De manoeuvre verliep niet vlekkeloos, maar “oefening baart kunst” zullen we maar zeggen.Het Nijkerkernauw deed zijn naam eer aan en was verder niet zo spectaculair, behalve dan dat we langs Spakenburg/Bunschoten (of omgekeerd) kwamen.

Prachtige luchten (waar heb ik dat eerder gehoord)

Prachtige luchten (waar heb ik dat eerder gehoord of gelezen?)

Daar wonen Toos en Rimmer. Aanvankelijk hadden Ingeborg en ik het idee daar aan te leggen en hen, trouwe fans van mijn weblog als zij immers zijn!, met een bezoek te eren. Dat voornemen hebben we op grond van logistieke overwegingen moet laten varen, maar zij zullen zeker tot de eersten behoren waar we binnenkort langs zullen gaan! Misschien hadden we er niet eens in gekund want ik had ergens gelezen dat voor Bunschoten veertig afgezonken botters en dergelijke ontdekt waren. Deze schepen zouden afgezonken zijn in de jaren dertig van de vorige eeuw toen de Zuiderzee door de afsluitdijk werd afgesloten (de naam zegt het al). Wij zagen nergens wrakstukken boven water uitsteken. Wel kwam er een klein aftrekseltje van de stoomboot van Sinterklaas langs met een paar Pieten en een verwaaide Sinterklaas achter het stuurhuis. Lache man!

Zielepieten

Zielepieten

Het Eemmeer diende zich aan. Daar werd het water weer breder. Amersfoort lieten we eveneens aan bakboord (links) liggen, maar ook daar gaan we (na Rimmer en Toos) zeker naartoe deze winter, een hartstochtelijke wens van Ingeborg. Te 14.00 uur voeren we langs de Dode Hond (dat is een eiland in het Eemmeer) onder de Stichtse Brug het Gooimeer op. Ik had Linda daarvoor al gebeld om onze vorderingen door te geven. Zij was op dat moment met Ricky en Irfana aan het winkelen in Almere! Ik zei dat ze ons misschien ergens aan de oever bij de haven langs konden zien komen. Dat was natuurlijk ijdele hoop, ze zat in de stad en niet aan de havenkant. Toch een geinige gedachte. Ik heb nog door de verrekijker gekeken of ik wat kon ontdekken. Niks dus. Moving on. Hollandse Brug gepasseerd; dat lijkt wel een tunnel met al die bruggen die ernaast zijn gebouwd.

We passeren de Hollandse Brug

We passeren de Hollandse Brug

We zijn de Hollandse brug gepasseerd

We zijn de Hollandse brug gepasseerd

Concentratie

Concentratie

Voort ging het, richting Pampus. De wind was inmiddels iets aangewakkerd, tot rond de twintig knopen of zo, maar daar was binnen niets van te merken. Het begon wel al meer te betrekken en de golven werden iets hoger. Bij de IJM 14 boei konden we volgens Willem een beetje bakboord uit tussen het vasteland en Pampus door, in een rechte streep op het vuurtorentje bij Durgerdam af.

de IJtoren bij het Buiten IJ

de IJtoren bij het Buiten IJ

Idem maar dan anders

Idem maar dan anders

We liepen vanaf 14.00 uur al 1600 toeren. Dat leverde een snelheid van ruim 12 km per uur op. Ook toen konden we nog normaal praten, zo rustig bleef de motor lopen. Ik snijd bij wijze van spreken maar een paar bochten af: te 16.15 uur lagen we als enigen in de Oranjesluis. Ook daar verliep niet alles helemaal vlekkeloos, maar de sluiswachter heeft er niets van gemerkt en daar gaat het om. Het IJ was vervolgens een “IJtje” en te 17.30 konden wij in het bijna donker in de Schiethaven te Zaandam afmeren naast de “Laga”, het jacht van Willem en Joke.

Daar liggen ze dan, gezusterlijk

Daar liggen ze dan, gezusterlijk

Maar niet nadat Willem stevig meehielp met het bedienen van de gashendel terwijl ik, nog steeds ietwat onbeholpen aan het stuur stond te draaien en te lang moest nadenken over welke kant ik de boegschroef op moest sturen. Dat wordt nog wat. Afijn, we liggen en mooi op tijd ook, want het duurde niet lang of het begon stevig te regenen en te waaien. Wat een tyfus-weer! Onze eerste tocht met de “Wing V” was ten einde! Het was toen alleen nog maar een kwestie van opruimen, settelen, nog een keer opruimen en klaarmaken om deze feestelijke dag af te sluiten met een feestelijk diner bij de Griek! Want dat hadden Willem en Joke wel verdiend, Ingeborg trouwens ook. Terwijl buiten het hemelwater de wereld teisterde en probeerde te verzuipen, genoten wij op de sluis van Zaandam van een heerlijk, overdadig op Hollandse wijze klaargemaakt Grieks feestmaal, kijk, daar hou ik van. Het was veels te veel, dat dan weer wel.

Op je bord letten jongens

Op je bord letten jongens

Lekker he?

Lekker he?

Dat ziet er lekker uit, zeg!

Dat ziet er lekker uit, zeg!

Even zitten hoor

Even zitten hoor

Idem

Idem

Thuis in de ark van Willem en Joke (het “Draifhois” heet die!) namen we er nog eentje op de goeie afloop en het was al vrij laat toen we allemaal ons nest opzochten. De volgende dag was het zondag en moesten we zwemmen, zie je. Poeh, wat een fijne dag!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zaterdag, 28 november 2015

  1. Engelbert Bottenberg zegt:

    Geachte heer,

    U weet van uw eerste tocht naar Amsterdam weer een mooi verhaal te maken.

    Een opmerking van U is de uitvoering/uitleg van de instrumenten. Die zitten niet handig.

    Wat ik zelf vaak zie (vrijwel altijd) is dat de ruimte voor het stuurwiel ingenomen wordt door allerlei meters e.d.

    Terwijl die plek heel mooi gebruikt kan worden als kaartentafel.

    OP mijn eigen boot heb ik dat toegepast. Kostte wat moeite en materialen, maar nu kan ik sturend de kaart lezen.

    Zie bijgaan de foto’s

    Succes ermee.

    Hoogachtend,

    E.Bottenberg.

    Bijlage: 2 foto’s

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s