Zondag, 29 november 2015

Zaandam 2

Ik schrijf dit verhaaltje op 16 december, een beetje laat dus, zachtjes uitgedrukt. Ik kon er tot vandaag gewoon de rust niet voor vinden. De opwinding was te groot. Nu hebben we een beetje ons ritme gevonden in de dagelijkse gang van zaken, die bestaat overigens nog steeds hoofdzakelijk uit het voorbereiden van een leven aan boord van de “Wing V” (die naam moet er nog steeds opgezet worden, maar daar ben ik mee bezig). Dat betekent dus vaak een ritje door de polder naar Edam, waar ie nu ligt, terwijl Ingeborg ook nog twee of drie dagen per week op haar oude school moet invallen. Maar goed, eerst nog wat losse eindjes afwerken:

De tweede nacht aan boord van ons nieuwe schip verliep uitstekend; ik ben niet wakker geweest. Van Ingeborg weet ik het niet. Wel vroeg wakker natuurlijk, zoals gewoonlijk. Instinctief doe ik alles nog gebukt: opstaan, wassen, naar de plee gaan, het trapje naar de salon op; niets van dat al is meer nodig! Het zal even wennen blijven en een tijdje duren voor die bochel uit mijn rug is, maar ik ga er vanuit dat op termijn alles door de “Wing V” zal worden gladgestreken (ik vond trouwens echt een strijkplankje in de “boilerroom”, tussen de achterkant van de koelkast en de wand, ik laat hem daar maar zitten). In de woonark zie ik nog geen tekenen van leven. Op ons gemak ontbijten wij en kijken (nog steeds verwonderd) om ons heen. Het is frisjes in de boot maar voor dat eventjes gaan we de Kabola niet aan doen(“wat denk je wel niet dat die diesel kost?!!”). We moeten namelijk zometeen naar Purmerend om te zwemmen met Trilobiet in het “Leeghwaterbad”. Iets na achten is Willem ook zo ver. We zeggen Joke gedag en stijgen in Willem z’n bus. Over een rustige A 7 bereiken we Purmerend, waar Willem verkeerd rijdt. Hij is natuurlijk afgeleid. Meestal rijdt ie alleen naar het zwembad. Uiteraard zijn wij weer de eersten. Ingeborg en ik zijn belast met het bijhouden van de presentielijst. Die wordt bijgehouden voor de statistiek en op de algemene ledenvergadering krijgt degene die het vaakst is geweest een eervolle vermelding en terecht! Na een paar minuten begint het binnen te druppelen, waarmee ik niet bedoel dat het zwembad lek is. De opkomst is weer prima, er wordt gezellig gekletst en om negen uur gaat iedereen naar boven om zich om te kleden. Vervolgens wordt een uur lang intensief getraind in het trekken van baantjes, hoekduiken maken, onder water de basisuitrusting aan- en uittrekken, enzovoort, terwijl in een vrijgehouden stuk water een aantal duikers bezig is met hun “skills”. Het uur vliegt en voor we het weten zitten we beneden in het zwembadrestaurant de nodige koppen koffie naar binnen te werken. Ondertussen wordt door iedereen honderduit geconverseerd over van alles en nog wat. Willem en ik hebben het voornamelijk over bootjes, vooral nu. Iedereen is belangstellend naar onze nieuwste aanwinst; erg leuk. Maar ook aan deze gezelligheid komt een eind en om een uur of half twaalf rijden we terug naar Zaandam. De boot ligt er nog! We hangen onze spullen in het toilet te drogen en gaan een broodje eten bij Joke. Het was de bedoeling dat we vandaag naar Edam zouden varen. Maar het wordt al gauw duidelijk dat dat er niet in zit: er is een zooitje shit-weer onderweg, niet normaal meer. In het begin van de middag waait het al pittig en later begint het te regenen en niet zo zuinig ook. Willem en ik praten honderduit over alles wat moet gebeuren aan het schip en wat allemaal gekocht moet worden. Willem heeft al een heleboel dingen uitgezocht “in de boeken” (=catalogi met watersportartikelen). Joke maakt zich (terecht) zorgen om alle andere dingen die Willem nog moet doen. Willem gaat dan ook maar direct aan de gang, want we hebben een lekkage ontdekt bij een ventilator in het kajuitdak, waardoor de binnenbetimmering langs het plafond in de keuken aan bakboord een klein beetje is verkleurd. Dat is niet zo mooi! De ventilator wordt onder dekking van een door mij opgehouden paraplu in de stromende regen gedemonteerd. De binnenring is kapot en het staal is aan de randen verroest. Ja, Willem, dan had je maar een polyester motorboot moeten kopen! Het is niet heel erg dramatisch maar wel erg vervelend. Het gat in het dak wordt afgeplakt met ducttape en is daarmee waterdicht. Nu maar hopen, dat dit het enige lek was. Gelukkig, het is toch een tweedehands boot! De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Willem gaat naar huis en wij moeten tegen het eind van de middag de boot “redderen” omdat Linda op visite komt; zij wil de boot ook wel eens zien. Ingeborg heeft met haar gebeld en gevraagd of ze wat dingen te eten wil meenemen, op de boot hebben we nog niet zoveel. Buiten poeiert het van de wind; het water in de sloot tussen ons en “Dekker Watersport” wordt behoorlijk opgezweept.

Uitzicht op Dekker Watersport

Uitzicht op Dekker Watersport

Uitzicht naar achteren

Uitzicht naar achteren

Uitzicht naar voren

Uitzicht naar voren

Beetje redderen in de boot

Beetje redderen in de boot

Toch liggen we relatief beschut en stevig aan de “Laga” van Joke en Willem vastgeknoopt. Binnen is het inmiddels behaaglijk terwijl de regen af en toe de ramen geselt. De kachel doet het prima. We ruimen de boot op in afwachting van Linda’s komst. Daar is zij! Ze moet over de “Laga” heen klimmen om aan boord te komen. Een uitgebreide rondtoer over, in en door het schip vindt vervolgens plaats. Ze vindt het prachtig.

Daar is ze hoor!

Daar is ze hoor!

Idem

Idem

Ingeborg in de kuip

Ingeborg in de kuip

De eerste stap aan boord

De eerste stap aan boord

Rondgang over het schip

Rondgang over het schip

Linda heeft ingrediënten voor erwtensoep meegenomen die ze met Ingeborg verwerkt tot een eetbaar geheel. We eten gezellig en drinken een glas, comfortabel aan de salontafel die tevens dient als eettafel (we hebben geen dinette beneden) terwijl de zuidwesterstorm om het schip loeit. Ach, ach wat gezellig toch allemaal!

Lekkere soep, jongens!

Lekkere soep, jongens!

Idem

Idem

Rond negenen saves gaat Linda ons alweer verlaten, ze moet met deze wind met haar “pukkeltje” de weg op, naar Amstelveen. Dat zit haar en ons niet echt lekker. Gelukkig gaat alles uiteindelijk goed. Intussen zitten nicht Paula, die ons ook altijd trouw volgt op de weblog, en Ben boven bij Willem en Joke. Die gaan straks hun dochter Marije ophalen van Schiphol. Marije heeft een magnifieke zeebeleving (nee, geen zeebeving) achter de rug: in vijf weken van Nederland naar de Tenerife als “Masterskip trainee” op de “Wylde Swan”. Maar ze hebben nog wel even tijd om ons schip te bekijken. Ach, ach, wat een pracht! We gaan wel een keertje bij ze langs in Heerenveen, daar schijn je per boot te kunnen komen. De rest van de avond zijn we op onszelf. Ik weet niet meer wat we verder gedaan hebben, het is allemaal wat wazig geworden, maar het was wel fijn, geloof ik. Morgen zou het ook nog keihard waaien, volgens de weerberichten. We zullen wel zien. Het was een fijne dag en wat een fijn schip hebben we toch.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s