3 december 2015 tot en met 23 december 2015

Ilpendam

Wat nu volgt is eigenlijk een samenvatting van wat zich tot tweede kerstdag van 2015 allemaal heeft afgegrepen. De discipline om de voicerecorder elke dag te gebruiken was er in het begin nog steeds niet. Met veel moeite heb ik de hiernavolgende wetenswaardigheden uit de krochten van mijn armzalig geheugen bij elkaar gekrabd. De volgorde waarin alles gebeurde weet ik niet meer, maar dat doet er niet zoveel toe. Ik probeerde mijzelve te dwingen fotootjes te maken van dingen en zo. Dat verliep niet altijd even consequent en sommige items worden node gemist, maar er is inmiddels genoeg om de tekst hier en daar te verluchten.

Laat ik beginnen met een foto die ik van zwager Willem kreeg van de allereerste Bruijsvlet! Ik denk dat het een product was van een nog niet echt bestaande werf, want het is een foto van de boot van Willem’s ouders uit het begin van de jaren zestig en toen bestond de werf nog niet! Toch is het een Bruijsvlet, afkomstig uit Bergen op Zoom. Ik heb de werf een mailtje gestuurd met de foto en wat vragen gesteld maar men heeft zich (nog) niet verwaardigd te antwoorden. Jammer.

Een heuse Bruijsvlet! Hij lijkt er wel wat op.

Een heuse Bruijsvlet uit 1961! Hij lijkt er wel wat op.

Ik denk dat ik hem inlijst en in onze boot ophang. Het eerste wat ik aan de muur geplakt heb is overigens het schilderijtje met het stilleven (een koekenpan met gebakken eieren erin) dat ook op de Wing IV hing.

Hij hangt scheef, da's balen

Hij hangt scheef, da’s balen

Voorts heb ik mij onledig gehouden met het construeren van een lattenbodem voor onder onze matras in de voorpiek. Eerst maakte ik dat ding in twee delen met rubber stroken die ik bij Ed Slot in Monnickendam kocht en met een elektrisch nietpistool op de houten latten vast maakte. Dat was geen succes. De nieten lieten los en de stroken liggen werkeloos op een hoop in de garage, met de nieten er nog in. Maar al doende leert men. Nu heb ik er latten onder geschroefd met een heleboel koperen schroeven uit de erfenis van mijn vader (bedankt, Pa!), dat werkt veel beter. De matras is iets omhoog gekomen, maar het kan wel zo. Ook voor de gastenhut heb ik zoiets gefabriceerd en daar was een stijging van het matrasniveau van een centimeter of acht zeer welkom, want dat bed was wel erg laag-bij-de-gronds.

Dat werk niks met die rubberstroken; ach, je probeert eens wat

Dat werd niks met die rubberstroken; ach, je probeert eens wat

Een eenvoudige lattebodem

Een eenvoudige lattenbodem

Met hulp van Cor van de havencommissie heb ik een vaste walstroom-aansluiting geregeld. Ik schrok wel van de stroomconsumptie, zeg! Binnen een dag of twee had ik al meer dan 35 kWh of daaromtrent opgeslurpt. Ik denk dat dat kwam door de service-accu’s (4 x 220 Ah AGM bank, dus 440 Ah voor 24 volt) die in lange tijd waarschijnlijk niet zijn doorgeladen (deze wijsheid heb ik later opgedaan van zwager Willem). Een van de brandblussers (poeder) heb ik verwisseld voor een oude blusser (schuim) van de Wing IV en deze een plek gegeven naast de deur van de gastenhut.Ja, die gastenhut! Daar had ik “uno momento dado” kapokkussens gestapeld op de wasbak, waarbij de bovenste tegen de halogeenlamp in het plafond kwam. Die lamp stond aan en na een tijdje roken we een brandlucht in de boot. We schrokken ons de pleuris! De rook steeg op uit een zwart verbrand kussen en het afdekglas van de lamp was gesmolten! Met grote tegenwoordigheid van geest wist Ingeborg het kussen tijdig naar buiten te krijgen. Het binnenwerk bleef hardnekkig smeulen, maar kon geen kwaad meer. That does it: per de eerste gelegenheid worden alle halogeenlampen in de boot vervangen door led vervangingslampen. En het bleef nog lang stinken in de boot. Met Willem hebben we overleg gehad hoe de renovatie van het console en meer van dat soort zaken in het vat gegoten moet worden. Bij die gelegenheid, dat was op 12 december geloof ik, hebben we diep in de buidel getast en bij de overbuurman van Willem, Dekker Watersport, diverse grappige apparaatjes gekocht, zoals een AIS transceiver, een Raymarine hybride (elektries en op benzine) plotter ES 128, en nog zo wat van die grappen. Willem gaat die dingen, dat hebben we nu afgesproken, in januari inbouwen in de nieuw te construeren console. Jongens, dat gaat mooi worden! We hebben nu trouwens ook definitief besloten met Willem en Joke mee te gaan naar Terschelling; we hadden het er af en toe al min of meer gekscherend over, maar het werd steeds serieuzer. Vermoedelijk wordt tweede kerstdag de datum van vertrek en dan zullen we de jaarwisseling doorbrengen in West-Terschelling! Wie had dat gedacht?! Nou: ik! Ik heb het aldoor al gezegd, van de zomer al! Tering, wat ben ik goed.

Natuurlijk hebben we ook veel oggenden doorgebracht bij de club (WSV De Zeevang) om de nodige bakken koffie naar binnen te timmeren. In die kantine passeert heel veel de revue; ik kan het allemaal niet meer terughalen. Jammer hoor, de drang om te schrijven komt langzaamaan weer terug, maar dan moet je wel wat hebben om over te schrijven. Wat ik me nu herinner is dat wij op enig moment aankondigden een open dag te zullen houden op onze boot, op 19 december, met na afloop ongelimiteerd eten en drinken (voor zolang de voorraad strekt). Dat zou men wel geinig vinden dacht ik. Ik hing een aankondiging op het prikbord en diende later dat ding ook in bij de redactie van het clubblad.

Wat nog? oh ja, de grote lade onder ons bed (op de boot) flikkerde bij de eerste trek naar buiten van de rails. Dat moet ook anders, dat ding heeft nog nooit goed gezeten. We zijn lekker bezig zo.

Die geleiders werken niet, vallen zomaar uit elkaar

Die geleiders werken niet, vallen zomaar uit elkaar

Oh ja, nog iets: ik heb nieuwe naamborden besteld bij een bedrijfje, www.robocnc.nl, in Purmerend, dat is een jongen die in zijn garage met een computergestuurd apparaat tegen een redelijke prijs heel mooi van alles kan frezen in diverse materialen, waaronder teakhout met de naam “Wing V” erin. Ik ben ze nu aan het lakken, na de letters ingevuld te hebben met goudverf. Benieuwd of het wat wordt. We zijn “van de week” ook bij de Karwei bouwmarkt led-verlichting wezen kopen, die we in de koof in de kajuit hebben geplakt: tien meter kleurige verlichting, op alle mogelijk manieren te verstellen: flits, disco, etc. lache man. Ik vrees echter dat het spul na verloop van tijd van het plafond valt; te weinig plakkracht, maar dat lossen we wel op. Ook kochten wij een slang van twintig meter met lampen (totaal 300 watt) om straks op Terschelling langs de opbouw te hangen (de stroom is daar toch “gratis”). De TV is inmiddels ook aangesloten middels digitenne, na de nodige discussies per telefoon met KPN.

Ingeborg is intussen al weer heel wat dagen bezig met invallen op school. Ze kwam op de laatste schooldag voor de vakantie thuis met een kerstboom, nog volop in de naalden! Die heb ik thuis een plaatsje gegeven in de kamer, gestut met 70 kilo duiklood in een emmer. Het ding stonk wel een beetje, maar met een spuitbus toiletfris kom je een heel eind.

17 december 2015 (volgens de voice recorder)

heb ik des middags de kuipkussens uitgeprobeerd. Het was effe droog, dus dat kon mooi. Ze staan fantastisch op de kuipbanken. De salondeuren heb ik ook even opengezet om te voelen hoe dat is.

Mooie kuipkussens

Mooie kuipkussens

Mooie kuipkussens

Mooie kuipkussens

Even flink luchten

Even flink luchten

Verder een beetje opruimen en over de bergruimtes nadenken. Ik vrees dat er toch nog geen ruimte genoeg is om de spullen te bergen die wij van plan zijn successievelijk aan boord te slepen. De naambordjes met “Wing V” bracht ik aan; we kunnen tenslotte a.s. zaterdag niet naamloos aan de kade liggen. Ik kwam niet verder dan drie keer lakken met die slecht drogende lak van Epifanes. Volgende keer maar iets anders proberen.

Deze foto is pas een week geleden genomen; het goud vervaagt reeds onder de lak, maar hij is wel mooi gefreesd

Deze foto is pas een week geleden genomen; het goud vervaagt reeds onder de lak, maar hij is wel mooi gefreesd

Half drie. Ik ga maar naar huis, niks meer te doen (zat te doen natuurlijk, maar ik “zie” het niet). Thuis ben ik begonnen met het optuigen van de kerstboom die ons in de schoot viel.

18 december 2015.

We hebben boodschappen gedaan in Purmerend om de “open dag” vorm te kunnen geven: haring, worst en eieren en andere lekkernijen. Thuis ga ik de eieren koken om ze morgen in grote hoeveelheden te kunnen vullen, maar dat doen we op de club. We zien op de email dat op de valreep onze aankondiging ook is rondgestuurd aan alle leden van de vereniging. We vullen boodschappentassen met spullen en vertrekken naar de boot, waar we zullen blijven slapen. Morgen komen Ricky en Linda met Irfana, de dochter van Ricky, onze aangenomen kleindochter dus eigenlijk, om gezellig een eindje te varen op de Gouwzee, naar Volendam. Dat wordt een drukke dag. Des middags maken we zoveel mogelijk happen gereed in de keuken van de kantine: eieren klaarzetten, augurken omwikkelen met cervelaat, eitjes met rookvlees bekleden, dadeltjes met Mon Chou vullen. Mmm. De haring doen we morgen. We zijn lekker bezig. Saves gaat de kachel wat hoger en kijken wij TV.

Gevulde eitjes voorbereiden

Gevulde eitjes voorbereiden

Dat wordt lekker, man!

Dat wordt lekker, man!

De led-verlichting doet het goed; mooi indirect licht

De led-verlichting doet het goed; mooi indirect licht

Idem

Idem

En de TV doet het ook (ik moet KPN nog wel bellen over die kanalen)

En de TV doet het ook (ik moet KPN nog wel bellen over die kanalen)

19 december 2015.

Heerlijk geslapen. Vandaag moet ik het alleen doen: onze eerste tocht zonder loods. Linda, Ricky en Irfana waren bijtijds aanwezig. Heel gezellig.

Daar zijn ze, hoor

Daar zijn ze, hoor

Tis even klimmen

Tis even klimmen

Irfana is alles aan het verkennen

Irfana is alles aan het verkennen

Na eerst het schip van binnen en van buiten verkend te hebben gooiden we los en verlieten de haven om met een grote boog over het Markermeer naar de Gouwzee te varen. Het ging maar net goed in zijn achteruit de box uit, ik vergeet nog steeds de boegschroef te gebruiken. Ingeborg stond doodsangsten uit en Irfana vond het prachtig en ook Ricky had het naar de zin. Het spijt me dat ik het moet zeggen maar het bevalt me wel: dat varen van rechte koersen, alles gaat sneller dan met een zeilboot. Comfortabel op je stuurstoel in een verwarmde kajuit, pardon, salon, terwijl twee treetjes lager de koffie staat te pruttelen en je weet dat je nergens meer je harses stoot als je naar de plee gaat en dat je met een drop op de knuk je keutel de vergetelheid instuurt, alhoewel: met die van Ingeborg heeft ie nog wat moeite (ik vrees dat dat zo zal blijven). In ieder geval: geen oksel ontwrichtende pomp oefeningen meer.

Comfortabel op de stuurstoel

Comfortabel op de stuurstoel

Waar was ik gebleven? Oh ja, we voeren de Gouwzee op. Ik zag dat we nog wel tijd hadden om door te varen naar Monnickendam, dus deden we dat. Heerlijk, tjoeketjoek, de boeienlijn goed in de gaten houden. Aan de plotter (Raymarine RC 530) heb ik niks, die verstrekt weinig broodnodige gegevens en de “zoom”-functie is er echt eentje uit het jaar nul. Gelukkig ken ik de omgeving hier nog wel van “vroeger” (wel een Jezustijd geleden dat ik hier kwam, hoor!). Even de vaart eruit halen als het wat ondieper wordt. Er kwamen zowaar een paar boten naar buiten; die gingen lekker een stukje zeilen! Ik zag ze kleumen in de kuip; dat herinner ik me nog, heb vaak zat ook zo gezeten, zal er derhalve niets van zeggen. We zwaaiden naar elkaar. Zie je wel, dat gaat best wel goed tussen motorbootvaarders en zeilers. In de salon lopen we gezellig door elkaar en drinken koffie en eten een sjokolaatje en Ricky en Irfana genieten en Linda dus ook, dus.

DSC_0167 Versie 2 Versie 2 DSC_0176 DSC_0180 DSC_0181 DSC_0182 DSC_0183Het schip houdt prima koers, is makkelijk te sturen. Vlak voor het loopbruggetje en de loods van Hakvoort laat ik het schip om zijn as draaien en tuf gemoedelijk de Gouwzee weer op. Voor we het weten draaien we de haven van Volendam in waar wij als enige aanleggen aan de buitenste havendam. Het is klam en koud buiten. Niettemin stappen we aan wal om met z’n allen een wandelingetje langs de haven en op de dijk te maken en daar fotootjes te schieten.

DSC_0188 DSC_0190 DSC_0198 Versie 2 Versie 2 DSC_0207Na een stukje gebakken vis te hebben gegeten gaan we terug naar de boot. We lopen langs hotel Spaander en ik hoor achter me: Opa!! Ik kijk op noch om. Ingeborg zegt: da’s tegen jou hoor! Oh, meen je dat? Ja, verdomd. Irfana roept me! Ja kind, zeg het eens. Het is nu officieel: ik ben Opa! Jiehaaa! Geinig hoor. Er is een boot, een zeilschip, achter ons komen liggen; snap je dat nou, met dit weer? Brrr. We gooien los en stomen de haven uit. Eitje. De tocht terug verliep “uneventful” maar wel gezellig. Ik meerde de boot om half twee af tegenover het clubgebouw. De kinderen (want dat blijven ze toch in onze ogen) nemen afscheid en we zijn weer op onszelf. Cor helpt ons aan water vanuit het clubgebouw want de kranen op de steigers zijn afgesloten voor de winter. We gaan de haringen en het zuur snijden en doen nog wat met de eitjes. Ingeborg had onderweg al een paar worsten en stukken kaas klein gesneden. Ik had zowaar nog tijd om een lijn met vlaggetjes te spannen tussen de mast en de preekstoel.

Vlaggetjesdag voor ons

Vlaggetjesdag voor ons

Om half vier exact komen de eerste clubvrienden bij ons kijken. Heel gezellig. Dat gaat zo een uurtje door. In totaal zo’n 25 mensen schat ik. Van sommigen krijgen we een flesje drank; dat had ik niet verwacht maar ik aanvaard het in dank. Dat komt goed van pas op Terschelling! Lekker man! Ik spuug er niet in en het is al heel lang geleden dat ik ervan moest spugen! De complimenten zijn niet van de lucht en iedereen wenst ons veel plezier en goede vaart met dit nieuwe schip. Kijk, zoiets doet je goed. Je moet altijd maar afwachten hoe suks wordt ontvangen binnen een zeilvereniging pur sang. De dag werd prima afgetopt met een gezellige borrel en ook de hapjes gingen er gretig in. Heel gezellig allemaal! Jammer dat we weer zijn vergeten foto’s te nemen, verdomme. Saves brengen wij wederom een genoeglijk avondje aan boord door.

DSC_0211

20 december 2015.

Half acht. We staan in de boot klaar om af te reizen naar het het Leeghwaterbad voor onze wekelijkse onderdompeling, het is zondag zie je. Gelukkig geen kater. We voelen ons al thuis aan boord. Na het zwemmen gingen we bij Ma langs om wat haring te brengen, daar is ze gek op. Daarna hurry-up naar de jaarlijkse kerstlunch van de duikvereniging. We hadden het er maar druk mee. Na de lunch meteen door naar de jachthaven om de boot terug te leggen in de box. Maar niet nadat ik eerst het Markermeer opvoer om de tweede stuurstand in de open kuip te proberen. Als gekken draaiden wij rondjes met een piepend pienter pookje.

DSC_0226De schipper van de tjalk in de verte zal wel hebben gedacht: die is lazarus!Alles deed het, dat piepen hoort erbij, denk ik. Terug naar de haven, de box in. Dat ging uitstekend, ik begin het al te leren (mazzel dat het niet hard waaide). Te 16.00 uur keerden wij huiswaarts.

21 december 2015.

Cees en Anneke vertrekken vandaag met hun “Beau” van de Kaap Verden naar Barbados, na een gedwongen oponthoud van een paar weken vanwege gebroken stagen. Alles is nu in orde en ze kunnen weer! Goeie reis, jongens en behouden aankomst! Wij gaan iets minder avontuurlijks doen: naar Dekker Watersport om de reeds betaalde maar nog niet in ons bezit zijnde apparaatjes, waaronder een scheidingstransformator van Mastervolt, op te halen. Ook moet ik geld halen om de borrel van zaterdag te betalen en bij Ma langs om de meterstand op te nemen, zodat ik die op de computer kan doorgeven aan de “Elektriek- en Gasschurken”. Zo is deze dag ook weer goedgevuld.

23 december 2015.

We zijn op de boot. Het is woensdagmiddag, twee dagen voor kerst, de zon schijnt, de wind loeit met 7 tot 8 Beaufort over de haven. De koffieronde vanoggend was weer gezellig. We hebben spullen naar de boot gebracht en beugeltjes onder de bank geschroefd om de salontafel vast te zetten met spanbandjes. Ik zit met een vastgerotte accupool van de start accu; het ding is helemaal bedekt met witte troep. Ik spuit hem in met WD 40, daarmee verdwijnt de zooi wel, maar de klem krijg ik er niet af. Ik durf niks te forceren. Die accu (het zijn twee gel-accu’s (Exide) van 78 Ah elk, 78 dus bij 24 volt) zit op een lastig bereikbare plek, in een hoek voor de motor. Later maar eens naar kijken. Ingeborg wil naar huis, is er klaar mee.

Wordt vervolgd.

Geschreven op maandag, 18 januari 2016, in grote haast, onder grote druk, met een snotkop als een kardinale zuidton (van boven geel en van onder zwart), rillend van de koorts maar met een ijzeren zelfbeheersing en onder de tonen van Frans Bauer’s “Verloren”. Ik hou d’r van. PS. Als ik koorts heb voel ik me best lekker, maar ik kan eigenlijk niks. Nog wat: dat waren fijne dagen tot zover in december, het seizoen loopt voor ons gewoon door.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s