Zaterdag, 2 januari 2016

Den Helder – Alkmaardermeer (“Het Eiland” van de Zaansche Onderlinge)

Zondag Datum Wind Weer
Zaterdag 2 januari 2016 Westelijk, meen ik, heel hard af en toe Geheel bewolkt en regen
Vertrek Aankomst Logstand Motoruren
08.30 uur 13.30 12.563 NM 2294 uren

Negen uur. Purmerend is het doel van vandaag. We zijn een half uurtje onderweg op het Noord Hollandsch kanaal. De bewolkte regenhemel houdt het ochtendgloren nog even vast. Net de spoorbrug (De kooij) gepasseerd die Den Helder met de bewoonde wereld verbindt. Die brug stond ver tevoren reeds wagenwijd open. Willem had gebeld en ze draaien prompt.

Wat is dat kanaal recht, zeg! Allemaal kaarsrechte stukken. Af en toe een bocht en dan weer een kaarsrecht stuk. Je ziet niet veel, je kijkt tegen de dijklichamen op, die naast de wegen langs het kanaal lopen. Hadden we maar een kotter met achterkajuit gekocht, dan konden we wat zien. Nou ja, als het straks (over een paar maanden) mooi weer is, kunnen we bij toerbeurt altijd nog op het dak gaan zitten op een stoeltje met zachte pootjes. We genieten van ons warme koppie thee, kuierend in de salon (het sturen op de autopiloot in een kanaal als dit is best te doen). Het is guur, de regen komt bij tijd en wijle met bakken naar beneden, al sinds ons vertrek. De ruitenwissers (Willem noemt ze waterzwiepers) moeten af en toe flink hun best doen.

Kaarsrecht

Kaarsrecht

Idem

Idem

Ik krijg wel de zenuwen van die zwiepende dingen voor je ogen. Soms neemt de regen wat af maar in het algemeen geven we de voorkeur aan ons lekker warme salonnetje! Er zijn vooralsnog geen redenen om naar buiten te gaan. Sterker nog: Ingeborg gaat een lekkere douche nemen, terwijl de boot met 12 km per uur voortjakkert, achter de “Laga” aan, over een leeg Noord Hollandsch Kanaal. De “Laga” heeft bij die snelheid nauwelijks een hekgolf, omdat ie langer is. Onze hekgolf is wat hoger, maar komt niet over de beschoeiing heen.

Half tien. Schaapjes op de dijk aan bakboord van mij en auto’s op de provinciale weg aan stuurboord van mij. Af en toe schuift een rij landschap ontsierende windmolens voorbij, die storing geven op het fluxgate kompas in de mast. Op die momenten moet ik het sturen wel even in eigen hand nemen. We gaan lekker.

Ingeborg vermaakt zich wel met jeweetwel

Ingeborg vermaakt zich wel met jeweetwel

Tien voor tien. Nu komen we bij een brug (Stolpen heet het hier) waar ik voor het eerst serieus mijn paaltje moet laten zakken. Kwestie van een knopje naar boven of beneden drukken en daar gaat ie. Een kind kan de was doen. Hierna volgen tot kwart voor twaalf de Stolper Vlotbrug, St. Maartens Vlotbrug, Burger Vlotbrug, de afslag naar Hargen bij Schoorl, vervolgens Koedijk en dan zijn we aan de noordkant van Alkmaar.

Meer zie je niet op deze plotter

Meer zie je niet op deze plotter

Ik lees de laatste tijd veel reisverslagen van motorbootvaarders die heel informatief zijn wat betreft weetjes over het gebied waar ze varen maar een hoog gehalte van “en toen gingen we naar die haven, en toen gingen we naar die aanlegplaats”, enz. hebben. Ik merk nu dat ik ook een beetje die neiging ga krijgen; daar moet ik nog iets op verzinnen, ik moet alerter zijn op de details en de beleving van dit voor ons “nieuwe varen” en die ook vastleggen op de voicerecorder. Jammer dat de batterijen leeg zijn.

Tien over twaalf. We hadden slechts een half uurtje nodig om Alkmaar te passeren. Alle bruggen die moesten draaien deden dit ook prompt en automatisch; ze werden allemaal op afstand bediend. Vrijwel geen oponthoud. Dat zal in het vaarseizoen wel anders wezen, denk ik. Langzaam tuffen we verder naar het Alkmaardermeer.

Half een. Plan gewijzigd, we stoppen bij “Het Eiland” van de watersportvereniging de Zaansche Onderlinge (ZO), waar Joke en Willem lid van zijn. Dat eiland ligt in het Alkmaardermeer, richting Heiloo en is in het seizoen een druk bezochte en geliefde plek. Ook passanten zijn er welkom. Joke en Willem komen daar vaak. Willem doet veel onderhoudswerk: grasmaaien, snoeien, steigers repareren en wat al niet. Joke stelde voor aan het eiland te overnachten en morgenoggend naar Purmerend te varen. Wij vinden alles goed. Terwijl Willem in de jachthaven aan het begin van het meer aanlegt om een krantje te kopen, dobberen wij langzaam door de vaargeul richting het eiland. Na een tijdje komt de “Laga” de hoek om stuiven met een grote snor voor de boeg. Willem zet er even de sokken in.

Kijk 'm scheuren!

Kijk ‘m scheuren!

Omdat wij er niet bekend zijn, gaat de “Laga” eerst een plek zoeken. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk want er ligt niemand, de boel is totaal uitgestorven. Wij moeten om de “Laga” heen, door de bagger want het is behoorlijk ondiep, en leggen voor hunnie, dwars op de wind, aan de massief volgescheten steiger aan.

De vereniging heeft in het voorjaar weer wat te doen

De vereniging heeft in het voorjaar weer wat te doen

Tien over twee. Het is hier uitgestorven, niets te doen, de meerkoeten zitten bij elkaar op een landtongetje te kleumen. Guur, guur!

In de verte vogeltjes op de landtong

In de verte vogeltjes op de landtong

Gelukkig liggen we niet tegen de steiger aan te rijden (want het waait nog steeds als de pieten, zie je), de boot beweegt weinig want we liggen in de modder. Ik ga op de bank zitten met een grote bel whisky, tegen de kiespijn die me nu toch wel erg dwars zit. Dagenlang al wordt mijn lol er min of meer door vergald. Ik probeerde er niet over te zeiken, maar dat moment is nu toch wel aangebroken! Nou ja, ik moet maar een paar dagen op mijn tanden bijten en de kiezen op elkaar houden vooraleer ik er iets aan kan (laten) doen. Het komt trouwens in golven; geen doorsnee-kiespijn lijkt mij want die kies speelt mij reeds sinds het voorjaar van 2015 (Licata!) parten.

Toch is het druk, met twee boten, voor de tijd van het jaar

Toch is het druk, met twee boten, voor de tijd van het jaar

Half drie. Ik zit op de bank, de benen omhoog. Lekkere whisky trouwens, hij werkt! We wachten tot we het eilandgevoel krijgen. Ingeborg zit op d’r salonstoeltje lekker de “Margriet” te lezen, da’s weer eens wat anders dan puzzelen.

Ingeborg leest de Margriet, wie niet?

Ingeborg leest de Margriet, wie niet?

We moeten even tot rust komen hoor, het was zo’n (in)spannende tocht, we hebben keihard moeten werken om hier te komen! We hebben eigenlijk wel wat rust verdiend. De vlag staat strak in de wind, achterop aan zijn mastje en ik vermoed dat er vandaag niemand meer komt.

Strakke vlaggen

Strakke vlaggen

Het is twee januari en wij zijn de enige passanten vandaag, samen met de “Laga”, best wel veel eigenlijk, twee schepen, voor de tijd van het jaar, alles in aanmerking genomen, het weer en dergelijke. Als de seizoenen nu maar wat sneller gingen, lijkt me best leuk eigenlijk: vier seizoenen op 1 dag, dan werd het panorama iets afwisselender, ging ik ook foto’s maken en zo.

Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik geloof dat we saves met Joke en Willem nog heel gezellig hebben gekeezd. Morgen bijtijds naar Purmerend, dan kunnen we naar de nieuwjaarsreceptie van onze duikvereniging “Trilobiet”. Dit was een fijne dag, afgezien van de stroomstoten door mijn rechteronderkaak.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s