Vrijdag, 7 juli 2017

Blocq van Kuffeler – Weesp

Half acht sogges sta ik al te fotograferen in de kuip. Op het geluid van het verkeer op de dijk dat een beetje roet in het eten gooit na is het op dit tijdstip van de dag prima toeven hier. Dat wil zeggen op een boot dan. Het wateroppervlak is een glasplaat die glanst in het prille licht van de opkomende zon. Ingeborg suddert nog een beetje na in bed, met een puzzeltje (of een boek, daar wil ik vanaf wezen) en ik geniet op de kuipkussens. Er ligt nog één zeiljacht achter ons en die maakt al snel aanstalten voor vertrek. Sjonge, je maakt hier wat mee zeg.

DSC_5396.jpg

Sjonge, je maakt hier wat mee zeg.

DSC_5397.jpg

Voor ons de watersportvereniging “Blocq van Kuffeler”.

Na een licht ontbijt hieuwen wij het anker. Dat betekent in deze haven een hoop bagger op de ketting, dat je kwijt moet zien te raken voor het aan dek komt. Jammer genoeg doet de dekwaspomp het niet meer dus moet het met een puts en ellebogen-stoom. Daar ben ik een kwartiertje mee bezig. Goeie ochtendgymnastiek wel. Iets na negenen zit het anker in de kluis en is het dek schoon. Ondertussen heeft Ingeborg de Wing V het gat uit gestuurd en varen wij parallel aan de dijk naar het zuiden, richting Muiden. Wederom weinig tot geen wind; voel me derhalve nog steeds niet bezwaard. Het is nog niet druk op het water. Na een rustige tocht tijdens welke weinig gebeurt – en dat is maar beter ook want mijn ervaring heeft me geleerd dat als er wel iets gebeurt, dat niet veel goeds inhoudt; ik bedoel: je komt op het Markermeer nooit eens een dolfijn tegen, dat zou pas iets goeds zijn, laten we wel wezen – varen we het havenkanaal van Muiden binnen. Aan bakboord ligt de Elisabeth Smit, de tot driemast Barkentijn verbouwde houten mijnenveger Hr. Ms. Marken (1944), te wachten op het einde van haar aardse bestaan.

DSC_5398.jpg

Triest ende treurig.

De voorste mast is al omgehaald. Het wrak ligt hier sinds 2002 en niemand wil opdraaien voor de kosten van opruiming, vandaar. Treurig, dit roemloos einde. We laten de Koninklijke rechts en het Muiderslot links liggen en kunnen met nog een bootje zo de openstaande Muider Zeesluis binnenvaren, een ietwat weidse naam voor een klein fraai sluisje dat stamt uit de Gouden Eeuw, om precies te zijn: 1673.

DSC_5399.jpg

Muiderslot.

DSC_5400.jpg

boten bij de Koninklijke.

Het terras op de sluis dat behoort bij het roemruchte Café Ome Ko zit gelukkig nog niet vol, want je kunt je behoorlijk bekeken voelen hier. Een bekend spektakelpunt is dit.

DSC_5402.jpg

In de Muider Zeesluis.

DSC_5404.jpg

Dat kleine pandje op de hoek is Café Ome Ko.

DSC_5405.jpg

Het beruchte terras.

DSC_5406.jpg

Zicht op de andere kant van het sluizencomplex.

Het schutten duurt niet lang en voor we het weten stomen wij de Vecht op, die mooie, rustieke rivier. Ongeveer veertig jaar geleden heb wij hier voor het laatst gevaren met een zuster van Ingeborg en haar (toenmalige) echtgenoot. Laatstgenoemde kon een weekje een boot lenen van een oom, een klassiek stalen kajuitjacht met houten mast en wij gingen mee. Linda was toen nog een baby (ken je nagaan). Helaas bleven we op de eerste dag in Nigtevecht of Breukelen (whatever) met het stuurboordstag achter een bout van zo’n klassieke ophaalbrug hangen omdat ik tegen mijn zwager zei iets meer naar stuurboord te gaan opdat ik een kwartje in het klompje van de brugwachter kon doen. Die sukkel deed het ook nog en het resultaat was een bijzonder grote vertikale houtsplinter midden op de boot en een nog grotere splinter ernaast in het water hangend. Lache man. Ik ben nadien nooit meer op de Vecht gesignaleerd. Nu durf ik wel weer, met zo’n elektrisch strijkbaar mastje. We bellen Cees en Aly dat we eraan komen.

 

DSC_5409.jpg

Met een sukkelgangetje……

Met een sukkelgangetje verlaten we het schilderachtige Muiden en passeren de verkeersbrug en de verse daarachter liggende tunnel en kronkelen zachtjes richting Weesp. We moeten niet te snel varen want het is niet ver en zo kunnen we van de omgeving genieten. Hier en daar is het best al fraai langs de Vecht, maar ook staan er vlak voor Weesp wat industriële dingetjes. De spoorbrug hoeft niet voor ons te draaien en we kunnen gaan uitkijken naar een ligplek. Voorbij de brug die toegang geeft tot de binnenhaven van Weesp en tot de verbinding met het Amsterdam-Rijnkanaal zien we palen staan waar we tegenaan kunnen liggen maar waar geen verbinding met de wal is. Dan moeten we maar met het bijbootje pontje varen naar het nabijgelegen stadssteigertje om Aly en Cees op te halen. Tijdens de aanlegmanoeuvre biedt de vriendelijke brugwachter via de marifoon een betere oplossing: we mogen wel aanleggen aan het steigertje ook al steken we met de kont uit. Dank u! Zo gezegd, zo gedaan.

DSC_5428.jpg

De kont steekt een beetje uit.

We kunnen daar ook blijven overnachten als we willen maar dan moeten we wel betalen. Daar “zijn wij echter niet van”, maar goed om te weten (onderweg hadden we gratis 3 x 24 uur ligplaatsen gezien in the middle of nowhere en dat trekt ons meer, zie je). Even later komen Cees en Aly al aangefietst en na een bezichtiging van de boot drinken we genoeglijk koffie (met iets erin) en praten we bij. Heel gezellig. Ook nu weer bespreken we dermate vertrouwelijke zaken dat ik daarover hier natuurlijk niets loslaat, dat begrijp je wel.

DSC_5410.jpg

Cees kreeg een dringend telefoontje, kan gebeuren.

De tijd vliegt als je het naar je zin hebt en voor je er erg in hebt heeft het bezoek alweer afscheid genomen. Tot ziens jongens! Na de lunch gaan wij een wandelingetje maken door Weesp. Erg de moeite waard. Er is een automatenmuseum (daar zijn we met Cees en Aly al eens geweest), een fraaie kerk en nog een museum waar we niet in konden omdat er een trouwerij aan de gang was. Leuke grachtjes, terrasjes, de binnenhaven, de oever van de Vecht, allemaal even fraai en sfeervol.

DSC_5415.jpg

Prachtig toch?

DSC_5416.jpg

Ze doen hier veel met bloemen.

DSC_5420.jpg

Mooi Weesp.

DSC_5421.jpg

We blijven poseren.

DSC_5423

Hier kun je ook aanmeren, aanleggen of afmeren.

DSC_5425.jpg

Terrasjes zijn er genoeg.

Een paar fotootjes van onze ligplaats en dan is het tijd voor een borreltje. Maar omdat ik nog moet varen kan dat niet. Nou dan gooien we maar los en varen terug naar de plek die we gezien hebben, niet ver van de nieuwe verkeerstunnel. Daar liggen al een paar motorboten maar er is plek zat en we gaan helemaal op het eind liggen zodat we niemand achter ons hebben en (voorlopig) ook niemand voor ons. We liggen prinsheerlijk alleen en rustig terwijl we kunnen uitkijken over weiden, een weggetje in de verte, een boerderij hier en daar, prachtig!

DSC_5429.jpg

We kunnen niet aan de kant maar hebben prima zicht op het land.

DSC_5430.jpg

Jammer dat die rubberboot daar hangt.

We nemen een vastmakertje (of twee) en kijken naar de passerende bootjes. Jullie zullen je wel afvragen waarom we niet verder de rivier op zijn gevaren, richting Utrecht, langs al die 17e eeuwse landhuizen en fraaie stadjes en dorpjes. Dat vraag ik me ook af eigenlijk. Zo, dat is weer opgelost. Etenstijd breekt aan en Ingeborg gaat aan de gang. En toen gingen we eten (lekker) en toen gingen we tv kijken (viel tegen) en toen gingen we naar bed (lekker). Was dit een fijne dag? Echt wel!

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vrijdag, 7 juli 2017

  1. Leuk, zijn we ook geweest.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s